Ótrúlega stoltur og ánægður með músíkina

Kristinn Arnar Sig­urðs­son, eða krassa­sig, hefur þrátt fyrir ungan aldur, komið víða við á sínum lista- og tón­list­ar­ferli. Eftir stúd­ents­próf af sjón­lista­deild úr Mynd­list­ar­skól­anum í Reykja­vík, hefur Kristinn lært að djöggla saman leik­mynda­hönnun, skúlp­túr, fata­hönnun og leik­stjórn en tón­listin er aldrei langt undan. Einn dag í einu er nýtt lag frá honum sem fjallar um hvernig honum hefur liðið núna í apríl, þrátt fyrir að hann hafi samið lagið fyrr í vetur.

„Þetta er mjög ein­falt og opið „konsept“. Mig lang­aði að ramma inn til­finn­ing­una að horfa fram á bjart­ari tíma, til­hlökkun, að sitja og dreyma og gleyma stað og stund,“ segir Kristinn aðspurður um hvað lagið fjallar.

„Ég fékk alls ekki list­rænt upp­eldi og kem frá heim­ili þar sem var tölu­vert meiri áhersla lögð á raun­greinar og vís­indi,“ segir hann. „En ég var krakk­inn sem var alltaf að teikna, hætti ekki að teikna og var mikið að klippa og líma saman eitt­hvað, taka í sundur hluti og sauma saman eitt­hvað drasl og setja upp leik­rit. Ég held að ég hafi bara alltaf verið mjög for­vit­inn og algjör fikt­ari, alltaf ein­hvern veg­inn fund­ist ég geta leikið mér að umhverf­inu og snúið því við.“

Kristinn djögglar saman leik­mynda­hönnun, skúlp­túr, fata­hönnun, leik­stjórn og tón­list.

Eins og fyrr segir hefur Kristinn komið víða við á sínum lista­ferli en er eitt­hvað eitt sem stendur upp úr frekar en annað? „Verkefni sem ég horfi oft til er tón­list­ar­mynd­bandið við I’d Love með Auði, þar sem ég hann­aði og smíð­aði leik­mynd­ina. Það verk­efni hrinti mjög miklu af stað hjá mér, og var fyrsta stóra leik­mynda­verk­efnið sem veitti mér reynslu og tæki­færi á því sviði,“ útskýrir hann og bætir við að hann hafi einnig kynnst Auðunni í gegnum þetta ferli sem leiddi til

mjög sterkrar vin­áttu þeirra og áfram­hald­andi sam­starfs, bæði í tón­list og alls konar öðru, til dæmis mynd­böndum og við­burðum.

„En svo þykir manni, held ég, alltaf vænst um það sem maður er að gera þá stund­ina, ég er ótrú­lega stoltur og ánægður með mús­ík­ina sem ég er að gera núna undir nafn­inu krassa­sig.“

Miðað við allt það sem þú hefur gert, hvað mynd­irðu kalla þig?

„Ég er alltaf að skipta um hatt, það fer eig­in­lega eftir því við hvern ég tala hvernig ég titla mig, en þegar ég reyni að draga þetta allt saman segi ég mynd­listar- og tón­list­ar­maður, en það nær því samt ekki alveg,“ útskýrir hann og brosir.

Hvers konar tón­list spilar þú og hvaðan sækir þú inn­blástur í þína list­sköpun?

„Ég spila alls konar tón­list en ég er í grunn­inn algjör popp­ari og sæki, held ég, mest inn­blástur í popptón­list frá ólíkum tímum. Ég hef líka mikið horft til Frakk­lands núna upp á síðkastið, þar er yfir­leitt ein­hver mjög sterk víbra sem ég heill­ast af. En svo hlusta ég líka mjög mikið á nútíma­klassík, Ólaf Arnalds, Jóhann Jóhanns­son, Nils Frahm, Jon Hopkins og fleiri.“

Hvað er fram undan?

„Ég hef verið að vinna í plötu sem er ansi langt komin. Annars er sumar og bjart­ari tímar, eins og von­andi hjá flestum. Ég er líka með nokkur leik­mynda- og leik­stjórn­ar­verk­efni á teikni­borð­inu sem ég er ótrú­lega spenntur fyrir, þannig að ég held bara áfram að djöggla, vona að ég missi ekki bolta.“

Texti / Sigrún Guðjohn­sen
Myndir / Saga Sig