„Byrjaði snemma að syngja um sorg og drama“

„Hann er svo „brilli­ant“ tón­list­ar­maður. Ég er aldrei eins ánægð með tón­list­ina mína eins og þegar hann vinnur og pródúserar lögin mín. Hann skilur hvaða hljóð­heimi ég leit­ast eftir og það heyr­ist vel á plöt­unni, held ég,“ segir Elín og getur þess að platan hafi verið lengi í vinnslu. „Ég samdi mörg lag­anna síð­ustu ár, en þessi fimm fannst mér vera góð heild, í raun eitt heild­ar­verk.“

Elín segir plöt­una vera frá­brugðna öllu því sem hún hafi gert áður, að því leyti að hún sé nán­ast öll samin á píanó, en hingað til hafi hún oft­ast samið á gítar og spili fyrst og fremst á það hljóð­færi. „Fyrri verk hafa verið meira út í „country folk“ á meðan þessi plata er meira „R&B Soul“,“ útskýrir hún. „Nokkuð sem mig hefur alltaf langað til að gera, enda er þetta tón­list sem ég tengi mikið við. Þannig að ég er voða ánægð með þetta.“

Elín er sem kunn­ugt er dóttir tón­list­ar­fólks­ins Ellenar Krist­jáns­dóttur söng­konu og Eyþórs Gunn­ars­sonar, píanó- og hljóm­borðs­leik­ara, og hefur allur systk­ina­hóp­ur­inn verið við­loð­andi tón­list. Fyrir utan að hafa unnið með Eyþóri Inga bróðir sínum að tón­list, hefur Elín líka starfað með systrum sínum, Sigríði og Elísa­betu, en þær voru saman í hljóm­sveit­inni Sísý Ey, sem gerði m.a. vin­sæla ábreiðu af lag­inu Ain’t got nobody um árið. Í ljósi þess er ekki úr vegi að spyrja hvort Elín hafi fengið tón­list­ina með móð­ur­mjólk­inni eða hvort hún hafi valið að gera tón­list­ina að ævi­starfi. „Ég fékk nú ekki skipu­lagt tón­list­ar­upp­eldi, en þegar for­eldrar manns eru í tón­list þá fylgir því oft hangs á æfingum og sánd­tékkum og við­vera bak­sviðs á tón­leikum, þannig að maður er stans­laust í kringum tón­list, sem er auð­vitað geggjað,“ segir hún og bætir við að það að hafa fjöl­skyld­una sína, þetta flotta tón­list­ar­fólk, sér við hlið í dag, sé að sjálf­sögðu ómet­an­legt.

Hvað var hún eig­in­lega gömul þegar tón­list­ar­á­hug­inn kvikn­aði? „Þegar ég var ell­efu ára og fékk klass­ískan gítar í jóla­gjöf. Það var þá sem ég samdi fyrsta lagið mitt og til­eink­aði það systur minni sem hafði flutt til útlanda. Það særði mig nefni­lega svo að hún skyldi yfir­gefa mig. Já, ég byrj­aði sem sagt mjög snemma að syngja um sorg og drama,“ segir hún og kímir.

Og hvað er það við tón­list­ina sem heillar? „Það er þegar hún fangar líðan manns og umvefur mann ein­hvers konar sam­kennd og maður fær á til­finn­ing­una að ein­hver skilji hvernig manni líður.“

En hvar sérðu þig eftir 10 ár? „Mig langar til þess að vera með eigið stúdíó og vera búin að pródúsera ein­hverjar plötur fyrir aðra,“ svarar hún hik­laust. „Ég myndi áfram vilja gefa út tón­list og vera búin að þroskast og læra miklu meira um það að semja og spila músík.“

Texti / Sigrún Guðjohn­sen