Óheiðarleg systir

Við erum þrjú systk­inin, ég er elst, svo kemur bróðir, búsettur í útlöndum, og yngst er systir sem er því miður óheið­ar­leg á ýmsan hátt, að öllum lík­indum sið­blind en mér þykir nú samt mjög vænt um hana þótt ég gæti mín á henni. Mamma vissi nákvæm­lega hvernig hún var en leyfði henni samt að plata sig upp úr skónum af og til.

Skömmu fyrir dauða sinn bað mamma mig um að passa vel upp á að reyt­urnar hennar skipt­ust jafnt á milli okkar. Ég lof­aði því og vissi að hún hafði áhyggjur af systur minni sem hefði ekki hikað við að stela dýr­mætum ef hún gæti. Ég lét skipta um skrá á íbúð mömmu þegar ljóst var að hún kæmi ekk­ert heim af sjúkra­hús­inu og lét systk­ini mín vita af því.

Nokkrum dögum eftir skrá­ar­skiptin á bústaðnum hringdi systir mín og sagð­ist ekki kom­ast þangað inn. „Hvaða erindi átt þú þangað?“ spurði ég rólega.

Lífs­reynslu­sög­una má lesa í heild í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Kaupa blað í vef­verslun >