Bára uppljóstari vill setjast á þing: „Ég er heppin að vera þekkt út af Klausturmálinu“

Bára Hall­dórs­dóttir, aðgerðasinni og lista­kona sem vakti athygli í Klaust­ur­mál­inu svo­kall­aða þegar hún tók upp sam­töl þing­manna, hyggst gefa kost á sér fyrir Sós­í­alista­flokk­inn fyrir alþing­is­kosn­ing­arnar í haust.

„Ég sá í fyrra í tengslum við Covid hve hættu­leg póli­tík er fólki í minni stöðu í raun og veru; ég sá hvernig vissar stofn­anir geta verið skað­legar að því leyti að fólk getur ekki séð raun­veru­leik­ann. Flestir sem eru veikir eins og ég,“ segir Bára sem er með sjálfsof­næmis- og gigt­ar­sjúk­dóm, „hafa hvergi hljóm­grunn nema í gegnum ein­hvers konar fjar­læg papp­írs­gögn ein­hvers staðar. Það er eng­inn í stjórn­málum sem hefur þessa reynslu. Þannig að þegar fólk er að búa til reglu­gerðir þá er oft sagt: „Hei, þið sem eruð í sam­tök­unum sem vitið allt um þetta endi­lega gefið álit ykkar á þessu eða hinu.“ Sá sem les svo álitið hefur ekki vit á því hve mik­il­vægt það er sem hann er með í hönd­unum. Ég hef til dæmis séð hvað það er gott fyrir borg­ar­stjórn­ina að hafa Sönnu þar inni sem hefur beina reynslu af fátækt sem ég þekki líka. Það sýnir mjög vel þörf­ina fyrir því að þeir sem hafa reynsl­una séu inn­an­borðs.“

Bára er spurð um draum sinn varð­andi stjórn­málin.

„Ef ég mætti ráða þá væri ég ekk­ert að fara í stjórn­mál yfir höfuð. Þetta er ekki kjörað­staða fyrir mann­eskju sem þarf að díla við sjúk­dóma. Ég hef orðið vitni að verstu hliðum þessa líka. Ég veit ekki einu sinni hvar ég er stödd á lista þannig að ég veit ekki einu sinni hvort ég sé í fram­boðs­sæti sem er nálægt ein­hverju þing­sæti. Ég vil bara vinna að þessum mál­efnum sem eru sterk­ust þarna; vinna að því að leið­rétta heil­brigðis-, vel­ferðar- og skóla­kerfið okkar hvort sem það er með því að vera hluti af hóp sem er að gera eitt­hvað eða ég sé ein­hvers staðar ann­ars staðar í því. Draum­ur­inn er að fá að vera tals­maður – sýna þeim sem ég þekki sem eru í minni stöðu fram á það að við getum tekið þátt.“

Segja má að Klaust­ur­málið hafi komið Báru á kortið og nú vill hún vinna á sama vinnu­stað og fólkið sem sat á næsta borði við hana á Klaust­ur­barnum.

„Mig langar að kom­ast í mál­efna­þróun á Alþingi vegna þess að ég held að það sé þörf á því að fólk af öllum stigum og gerðum taki ákvarð­anir þar. Ég held að mál­efni til dæmis öryrkja og eldra fólks komi ekki rétt út úr nefndum nema að þar vinni ein­stak­lingar sem tengj­ast þeim. Ég per­sónu­lega myndi vilja bara slaka á en ég get nefnt sem dæmi að þegar maður sækir um aðstoð í kerf­inu þá fylgir manni í gegnum það sér­fræð­ingur sem þetta sama kerfi réð til þess. Það þarf aðeins að laga til. Ég er að von­ast eftir að geta komið ein­hverjum af þeim þörfum á fram­færi og ég er líka að von­ast til þess að geta verið ein­hvers konar inn­blástur fyrir fólk sem heldur að það eigi ekki mögu­leika á þessu. Það er ekk­ert auð­velt fyrir mann­eskju í minni stöðu að koma sér á fram­færi en ég er heppin að vera þekkt út af Klaust­ur­mál­inu. Mér finnst það vera skylda mín að gera þetta fyrst ég get það.“

Eiginkonan transkona

Bára segir að vegna sjúk­dóms síns hafi hún ein­angr­ast svo­lítið frá sam­fé­lag­inu.

„Ég held að allir erf­ið­leikar styrki fólk. Ég held að allir erf­ið­leikar þroski fólk. Ég hélt fyrir bús­á­halda­bylt­ing­una að ég ætti enga fram­tíð en svo stillti ég mér upp fyrir framan Alþing­is­húsið í mót­mælum og þá átt­aði ég mig á því að ég er ófeimin og gat sparkað svo­lítið frá mér, vakið athygli á því sem betur mætti fara.“

Bára er gift Hröfnu Jónu Ágústs­dóttur sem er trans­kona.

Hjónin Bára og Hrafna.

„Konan mín er ein­stak­lega hæfur og flottur ljós­mynd­ari. Svo á ég barn sem er flutt að heiman og barna­barn. Þá á ég hund og tvo ketti; svona loðin börn.“

Bára er spurð hvað ástin sé í huga hennar.

„Ætli ástin sé ekki þegar maður getur hlegið og unnið úr því saman þegar eitt­hvað ger­ist sem er óhent­ugt, óþægi­leg og asna­legt. Ég get ekki ímyndað mér að það væri til staður í heim­inum þar sem ég myndi ekki vilja hafa kon­una mína með mér. Hún er aldrei neitt nema besta vin­kona mín.“

Bára seg­ist ekki hafa upp­lifað for­dóma á Íslandi vegna sam­bands þeirra hjóna þó mis­rétti sé í kerf­inu.

„Ef fólk ber virð­ingu fyrir þessum ein­stak­lingum þá held ég að öllum líði vel. Ég held að þetta sé bara spurn­ing um almenna kurt­eisi og hún er að mestu leyti til staðar á Íslandi. Hins vegar þegar við hugsum um ferða­lag til útlanda þá veltum við því stundum fyrir okkur hvort við gætum farið á þennan stað­inn eða hinn bara upp á öryggi að gera.“

Hvað með for­dóma varð­andi Klaust­ur­málið. Fordóma eða reiði fólks?

„Ég varð fyrir þó nokkru álagi vegna alls konar mál­sókna og kjaftæðis. Það fylgdi þessu streita. Íslenska þjóðin hélt hins vegar lífi í mér þarna rétt á eftir þegar ég vissi ekki hvað myndi ger­ast en margir gengu upp að mér og sögðu að ég hafi gert það rétta í stöð­unni. Þannig að ég er mjög glöð yfir því. Ég hef þó séð eitt­hvað nei­kvætt í kommenta­kerfum þar sem fólk felur sig og er kannski illa statt i líf­inu. Ég fékk tvisvar sendan póst heim sem mér þótti vera óþægi­legt en að mesu leyti hef ég fengið jákvæð við­brögð þótt þetta hafi verið erfitt.“