Hulda er bæði með vefjagigt og MS sjúkdóminn: „Það var ömurlegt að þurfa að hætta að vinna.“

Hulda Kobbelt er rúm­lega sex­tug og búin að vera á óvinnu­fær síðan hún var 34 ára. Legs­límuflakk. Vefja­gigt. Tvenns konar tauga­sjúk­dómar. MS. Krabba­mein. Við­kvæmni í tengslum við raf­magn og ýmis efni. Hulda hefur upp­lifað ýmiss konar áföll í gegnum tíð­ina og það nýjasta er son­ar­missir en eldri sonur hennar varð bráð­kvaddur í sumar. Hann var 44 ára. Hér er brot úr helg­ar­við­tali Mannlífs:

Vefjagigt og MS

Hulda gift­ist eig­in­manni sínum þegar hún var 19 ára og eign­uð­ust þau eldri son sinn, Víði, sama ár. Yngri sonur þeirra, Fannar, fædd­ist fjórum árum síðar.

Hulda vann við ýmis­legt næstu árin. „Maður vann alltaf ein­hverja verka­manna­vinnu; maður mennt­aði sig ekk­ert þannig nema í skóla lífs­ins. Ég vann til dæmis í eld­hús­inu á sjúkra­hús­inu á Siglu­firði í 13 ár þar sem tengda­mamma var ráðs­kona.“

Hulda greind­ist með vefja­gigt þegar hún var 33 ára. „Ég var pott­þétt búin að vera með þetta í nokkur ár. Ég missti smám saman kraft­inn í hönd­unum og er með verki alla daga í vöðvum og vefjum. Svo er ég með slit í háls­lið­unum og á milli herða­blað­anna og annar þum­al­l­inn er eig­in­lega orð­inn óvirkur. Ég var búin á því um 34 ára og gat ekki unnið. Ég fór þá í upp­skurð og legið var tekið út af legs­límuflakk­inu en þeir skildu eftir stubb en það var sagt að það væri gott til að styðja við grind­ar­botn­inn. Og þá átti ég öll að verða svo fín. Þetta var hins vegar eins og að hella olíu á eld; þá fyrst varð ég veik. Bara hrundi end­an­lega. Það var eins og þetta færi út í allan lík­amann. Það voru ekki bara þessir túr­verkir og þetta vesen; þá hefur lík­am­inn sjálf­sagt verið orð­inn upp­gef­inn. Maður getur ekki enda­laust tekið við veik­indum og álagi. Ég var oft svo veik þegar ég fór í vinn­una og svo end­aði það á því að ég varð að hætta að vinna þegar ég var 35 ára. Ég gat þetta ekki. Það var ömur­legt að þurfa að hætta að vinna.“

Hjónin lifðu af launum eig­in­manns­ins næstu árin. Þau bjuggu í eigin húsi á Siglu­firði um ára­bil en misstu það reyndar árið 1992 þegar fyr­ir­tæki eig­in­manns­ins varð gjald­þrota og fóru þá á leigu­mark­að­inn. Þau voru á leigu­mark­aðnum í nokkur ár og þá festu hjónin kaup á rað­húsi. Hulda segir að ýmis­legt hafi verið að í hús­inu. „Það var mikil mygla í báðum bað­her­bergj­unum og við lög­uðum það. Það var allt grafið út á lóð­inni og sett nýtt dren en við vissum ekki að það þyrfti að hreinsa miklu meira; ef myglað hús­næði er ekki hreinsað eins og á að gera þá losnar fólk ekk­ert við gróin. Og þetta fluttum við allt með okkur í nýja íbúð í Graf­ar­holti í Reykja­vík þar sem við bjuggum í 14 ár.“

Hulda fór að finna fyrir doða í útlimum þegar þau bjuggu í rað­hús­inu á Siglu­firði og greind­ist með MS-sjúk­dóm­inn þegar hún var 45 ára árið 2003. „Ég held ég hafi fengið sjúk­dóm­inn út frá eitr­inu í myglu­sveppnum. Og það hafa fleiri sagt þetta og ég hef líka lesið um þetta. Ég fæ doða­köst annað slagið og þá aðal­lega þegar ég er undir álagi. Það er talið að köstin teng­ist álagi.“

Hjónin fluttu til Reykja­víkur árið 2004 og eftir það fór Hulda á öorku­bætur. Hún var þá 46 ára. „Ég fékk örorku­bætur af því að ég var orðin það veik að ég gat ekki unnið fulla vinnu og ekki einu sinni hálfa vinnu. En þá var ég ekki orðin svona slæm af þessu óþoli sem ég er með núna,“ segir hún en meira um það síðar.

Sjá allt við­talið hér: Hulda hefur gengið í gegnum hræði­leg áföll í líf­inu: „Maður þakkar fyrir lífið hvern ein­asta dag“