Orðljót Sólveig

Ragnar Ing­ólfs­son, for­maður VR, er harð­á­kveð­inn í að bjóða sig fram sem for­seta Alþýðu­sam­bands Íslands, þrátt fyrir að stór hluti áhrifa­manna verka­lýðs­fé­laga á Íslandi hafi opin­ber­lega lýst hann óhæfan til að leiða sam­tökin. Staðan er sú að hann nýtur stuðn­ings Sól­veigar Önnu Jóns­dóttur, for­manns Eflingar, og Vil­hjálms Birg­is­sonar, verka­lýðs­leið­toga á Akranesi, sem sam­eig­in­lega standa að eins­konar menn­ing­ar­bylt­ingu innan verka­lýðs­hreyf­ing­ar­innar með sósi­al­ísk gildi að leið­ar­ljósi.

Mikil heift ein­kennir umræðu þre­menn­ing­ana og er eftir því tekið hve orð­ljót Sólveig Anna er. Þar talar hún um smá­menni verka­lýðs­href­ing­ar­innar sem séu „for­dóma­fullar og fáfróðar smá­sálir sem að skilja ekki leik­reglur lýð­ræð­is­ins“. Þá bendlar hún suma félaga sinna við glæpi. Orðbragð sem hún til­einkar sér hefur ekki sést um ára­tuga­skeið. Staðan er sú að það skiptir ekki máli hvort Ragnar verði kos­inn eða ekki; Alþýðu­sam­bandið stendur óvígt eftir.

Alþýðu­sam­bandið er á hengiflugi þess að klofna og jafn­vel þurrkast út með til­komu þre­menn­ing­anna. Sjálf láta þau sér það í léttu rúmi liggja og lofa að bæta kjör laun­þega svo um munar. Sólveig Anna ræður yfir digrum sjóðum og getur haldið úti verk­falli mán­uðum saman.

Atvinnu­rek­endur eru sumir hverjir hæstá­nægðir með stöð­una og klofn­ing­inn innan verka­lýðs­hreyf­ing­ar­innar sem þeir telja ávísun á mátt­leysi í kjara­málumn. Aðrir hafa áhyggjur af því að allt fari í bál og brand og öllum með­ulum verði beitt. Stóra spurn­ingin er þó sú hvort stóru orðin hafi inni­hald og raun­veru­legt stríð verði á vinnu­mark­aði …