Vitni lýsa fjöldamorðinu í al-Tabin skólanum sem martröð: „Hver mun kalla mig „mömmu Sumaya núna?“

Vitni að fjöldamorði Ísra­els­hers í al-Tabin skól­anum á Gaza þann 10. ágúst síð­stlið­inn, sem „dóms­dag“. Um það bil hund­rað lét­ust í árásinni, flest konur og börn.

Frétta­stofan Al Jazeera birti í dag við­töl við vitni af því blóð­baði sem Ísra­els­her stóð fyrir morg­un­inn 10. ágúst síð­ast­lið­inn þegar um 100 konur, börn og gam­al­menni voru drepin með banda­rískum vopnum í al-Tabin skól­anum á Gaza, þar sem fjöl­margir Palest­ínu­búar á flótta höfðu leitað skjóls í. Árásin var gerð eldsnemma að morgni, þegar karl­menn­irnir voru að neðri hæð húss­ins við bænir en sprengju­árásin var gerð á efri hæð­ina, þar sem kon­urnar, börnin og gam­al­mennin voru.

Sumaya Abu Ajwa missti stjúp­dætur sínar tvær, sem hún hefur alið upp sem sínar eigin dætur. „Ryk og eldur umlék allt. Þetta var eins og dóms­dagur. Ég byrj­aði að leita að stelp­unum, ég fann þá yngri. Ég tók hana í fangið og blóðið úr henni renn­bleytti fötin mín,“ sagði hún grát­andi við frétta­mann Al Jazeera. Og hélt áfram: „Ég fór svo aftur inn í eld­inn að leita að hinni dóttur minni. Þegar ég fann hana svo sá ég að lík­ami hennar var rif­inn í tvennt.“ Sumaya sagði að stelp­urnar hefðu verið dæt­urnar sem hún gat aldrei eign­ast. „Hver mun kalla mig „mömmu Sumaya núna?“ Ég þrái að heyra þessi orð meira en nokkuð annað.“

Suzan Al-Basyouni varð einnig vitni að hryll­ingnum: „Vett­vangur fjöldamorðs­ins er greyptur inn í heil­ann á mér. Eins og ég hafi verið í hryll­ings­mynd. Ég var að leita að eig­in­manni mínum innan um lík­ams­leifar og rústir. Á meðan ég leit­aði hans steig ég á sund­ur­limaða lík­ama en sumir þeirra voru, án þess að ég átt­aði mig á því, vinir mínir.“ Suzan mundi að eig­in­mað­ur­inn hefði verið klæddur í bláa skyrtu en sagð­ist ekki hafa geta greint liti í sundur vegna reyks, rústa og blóðs. „Að lokum fundum við mann­inn minn drep­inn. Hann hafði misst báðar lapp­irnar og kvið­ur­inn hafði rifnað upp.“

Hassan Al-Daaya, starfs­maður lík­húss á Gaza sagði fjöldamorðið 10. ágúst öðru­vísi en oft áður. „Þetta fjöldamorð var öðru­vísi, vegna fjölda lát­inna og gríð­ar­legs fjölda brenndra líka og sund­ur­limaðra. Við gátum ekki grein einn útlim frá öðrum. Hver átti þessa hönd? Hver átti þennan fót?“

Blaða­mað­ur­inn Mo´Tasem Abu Asr lýsti vett­vangi glæps­ins sem Ragnarökum. „Ég sá atriði beint frá Ragnarökum. Enn þann dag í dag get ég ekki gleymt lykt­inni sem ég fann þar.“

Blaða­maður Al Jazeera, Anas Al-Sharif tók í sama streng: „Það er erfitt að kom­ast yfir þær sýnir sem blasti þar við. Ég sé þær bæði í vöku og draumi. Þegar ég kom á vett­vang varð ég fyrir svo miklu áfalli að ég gat ekki komið upp orði í dágóðan tíma. Ég vissi ekki hvað ég gæti sagt. Ég sá stúlku kveðja föður sinn sem hafði brunnið lif­andi.“

Mo´Men Salmi, starfs­maður almanna­varna á Gaza hafði svip­aða sögu að segja. „Eldurinn gleypti fórn­ar­lömbin. Þau náðu ekki að slökkva í sér, vegna þess að mörg þeirra höfðu misst útlimi sína. Engin mann­eskja á að verða vitni að slíkri sjón.“

Annar starfs­maður almanna­varna, Noah Al-Sharnoubi lýsti þessu sem martröð. „Mér leið eins og ég væri í martröð þar sem líkin stöfl­uð­ust upp alls staðar. Ég byrj­aði að missa stjórn á mér og gat ekki lyft lík­unum eða hjálpað þeim særðu. Ég gat ekki sofið í þrjá daga eftir blóð­baðið. Sýnirnar halda áfram að birt­ast í huga mér. Þetta var ekki bara fjöldamorð, þetta var þjóð­ar­morð gegn fólki á ver­gangi, sem leit­aði skjóls í skóla. Fórn­ar­lömbin voru öll eldri borg­arar, börn og konur.“

Hér má sjá mynd­skeið Al Jazeera en fólk með sál er varað við myndefn­inu.