Aflangur færanlegur hjólabrettagarður sem fer á milli flóttamannabúða á Gaza-ströndinni veitir börnum sjaldgæfan stuðning við andlega heilsu í einni verstu mannúðarkrísu heims, þar sem áföll og sorg eru allsráðandi.
Miðað við rústirnar í Gaza-borg, þar sem hrundar byggingar og brotin steinsteypa mynda landslagið, hefur hópur ungra Palestínumanna breytt eyðileggingunni í óvæntan leikvöll.
„Við vorum með hjólabrettagarða á Gaza-ströndinni; þetta var draumurinn okkar hér á Gaza,“ sagði Rajab al-Reifi, einn af þjálfurunum sem vinnur með börnunum í samtali við Al Jazeera. „En því miður, eftir að við náðum loksins þeim draumi og byggðum hjólabrettagarða, kom stríðið og eyðilagði allt.“
Verkefnið fer fram á bakgrunni áframhaldandi ofbeldis af hálfu Ísraels þrátt fyrir vopnahlé.
Ísraelskar hersveitir hafa drepið að minnsta kosti 260 Palestínumenn og sært 632 síðan vopnahléið hófst 10. október, og árásir hafa átt sér stað 25 af síðustu 31 dögum.
Að bjarga því sem bjargað verður
Vegna mikils skorts á búnaði um allt Gaza-svæðið er hvert hjólabrettahjól og hver viðarplata orðin dýrmæt. Al-Reifi lagar oft skemmd bretti milli tíma, vitandi að varahlutir eru næstum ófáanlegir.
Ein af fáum sléttum lóðum sem lifðu loftárásir af veitir byrjendum æfingasvæði, á meðan djarfari krakkar breyta rústum og hrundnum veggjum í bráðabirgðapalla og hindranir.
Rimas Dalloul, annar staðfastur þjálfari, reynir að halda börnunum virkum þrátt fyrir slæmar aðstæður.
„Við eigum ekki næg hjólabretti fyrir alla og það er enginn hlífðarbúnaður,“ útskýrði hún. „Fötin þeirra eru allt sem þau hafa til að draga úr höggum þegar þau detta. Þau meiðast stundum, en þau koma alltaf aftur. Löngunin til að leika er sterkari en sársaukinn.“
„Ég hljóp undan sprengjum til að fara á bretti“
Meðal ungu hjólabrettakrakkanna er sjö ára gamla Marah Salem, sem hefur æft í sjö mánuði.
„Ég kem hingað til að hafa gaman. Ég vil ekki missa af neinum tíma; ég vil vera samviskusöm,“ sagði hún. „Jafnvel á meðan stríðinu stóð hélt ég áfram að fara á bretti. Ég hljóp undan sprengingunum til að renna mér á bretti á götum úti.“
Þrautseigja hennar endurspeglar víðtækara þolgæði barna á Gaza, sem hafa lifað nær tveggja ára hernaðarárásir Ísraels.
Hjólabrettatímarnir veita börnunum ekki aðeins afþreyingu og stundarhlé frá veruleikanum, heldur einnig leið til að vinna úr áföllum og rækta samfélagskennd.
Andleg heilsa barna á Gaza er í alvarlegu ástandi.
Mannúðarsamtök höfðu þegar greint yfir eina milljón palestínskra barna í þörf fyrir geðheilbrigðisþjónustu áður en átökin blossuðu upp á ný.
Engu barni hefur tekist að forðast sálræn áhrif átakanna; umfangsmeiri ofsóknir, fjöldaflutningar, aðskilnaður fjölskyldna og víðtækt mannfall hafa skaðað nánast allt barnafólk svæðisins.
Að minnsta kosti 17.000 börn eru nú án fylgdar eða aðskilin frá foreldrum sínum, og mál er varða vernd barna hafa aukist um 48 prósent í september einum, að sögn International Rescue Committee.
Fyrir ungu hjólabrettakrakkana bjóða tímarnir eitthvað sem stríðið hefur reynt að taka af þeim, hið einfalda frelsi sem fylgir leik barnæskunnar.
Skólum þeirra hefur verið eytt, heimili þeirra eru rústir og yfir 658.000 skólabörn hafa verið án menntunar í nær tvö ár.
En í rústum hverfanna sinna finna þessi börn samt leiðir til að halda áfram.
Þau eru einfaldlega krakkar á hjólabrettum, hlæjandi, dettandi, standa upp aftur og halda áfram, bæði í orðanna hljóðan og táknrænt, í gegnum rústir sundurliðaðs heims þeirra.
Athugasemdir