„Ég var lengi vel bara mjög reiður“

Þorgils Ein­ars­son, atvinnu­maður í bar­daga­í­þróttum, seg­ist vera að lifa æsku­draum sinn og pabba síns heit­ins með því að hafa tekið stökkið og ákveðið að flytja til Tælands. Þar vinnur hann við að keppa í bar­daga­í­þróttum en Þorgils er nýjasti gest­ur­inn í hlað­varps­þætti Sölva Tryggva­sonar.

Hann segir við Sölva að íþróttir hafi á ákveð­inn hátt bjargað sér, þar sem hann pass­aði ekki inn í skóla­kerfið og seg­ist eflaust hefði getað lent á rangri braut ef hann hefði ekki haft far­veg til að setja ork­una í.

„Ég er 100% einn af þessum strákum sem hefði getað endað á mjög slæmum stað ef ég hefði ekki haft íþróttir. Ég var rosa­lega reiður krakki, þung­lyndur um tíma og fleira í þeim dúr. Það var um tíma drykkja á heim­il­inu þegar ég var barn og svo skildu mamma og pabbi og það fór illa í mig. Það var rígur á milli þeirra og það fór heldur ekki vel með mig. Ég var lengi vel bara mjög reiður og lít­ill í mér og það væri bæði erfitt að vera heima og í skól­anum. Ef það væri ekki fyrir bar­daga­í­þróttir væri ég alveg örugg­lega ekki á góðum stað í dag. Það hefur ekk­ert kennt mér meira á sjálfan mig en bar­daga­í­þróttir. Þegar ég komst í kynni við þær fór ég bæði að fá sjálfs­traust, öryggi, útrás og fór að skilja sjálfan mig betur og finna mig,“ segir Þorgils og segir einnig að honum finn­ist hann líka vera að heiðra minn­ingu pabba síns með því að láta draum sinn um að flytja út og keppa ræt­ast.

Var náinn pabba sínum

„Pabbi dó stuttu áður en ég fór út. Ég var búinn að kaupa mið­ann út og vissi ekki hvort ég yrði þarna lengi. En við höfðum oft rætt þetta saman ég og pabbi. Hann var í tækvondo og við horfðum saman á Bruce Lee þegar ég var krakki og áttum sam­eig­in­legan áhuga á bar­daga­í­þróttum. Við vorum mjög nánir þegar ég var krakki og við ræddum oft saman um það hvað það væri frá­bært að fá að fara til Kína að æfa með munkum eða til Tælands að æfa Muay Thai. Hvað það yrði klikkað að fá að upp­lifa það. Þannig að þegar ég ákvað að láta á þetta reyna fannst mér eins og ég væri að láta reyna að draum okkar pabba. Ef mér hefði verið sagt sem krakka að ég ætti eftir að berj­ast á stærsta svið­inu í Tælandi hefði ég ekki trúað því. Það hjálp­aði mér bæði að ákveða að fara út og ákveða vera áfram úti að vita að pabbi hefði viljað það. Hann hefði snúið sér við í gröf­inni ef ég hefði hætt við,“ sagði Þorgils í við­tal­inu.