Kvíðinn tilheyri óörugga innra barninu í þér

Margir telja að barnið innra með okkur sé eitt­hvað sem við skiljum eftir í for­tíð­inni á full­orð­ins­árum. Raunin er hins vegar sú að við berum það með okkur hvert fót­spor og ef það fékk ekki þarfir sínar upp­fylltar á sínum tíma fer það á end­anum að stjórna ferð­inni. Það vill Elyce Kiperman-Gordon meina en hún er banda­rískur sál­fræði­ráð­gjafi og með­ferð­ar­að­ili sem sér­hæfir sig í heild­rænni sál­fræði­með­ferð (e. holistic psychotherapy) og geð­heil­brigð­is­ráð­gjöf og starfar undir vöru­merk­inu The Feeling Expert®.

„Hefurðu ein­hvern tíma upp­lifað lág­væran en stöðugan ótta um að eitt­hvað sé alveg að fara úrskeiðis? Þrátt fyrir að lífið gangi vel á yfir­borð­inu, vinnan er frá­bær, sam­böndin stöðug og heim­ilið til fyr­ir­myndar er eins og það vanti alltaf herslumun­inn upp á að þú getir slakað á.“

Þetta er algeng­ara en fólk grunar, sér­stak­lega hjá þeim sem virð­ast hafa náð mjög langt í sínu lífi segir Elyce. Hún telur að kvíð­inn eigi sér oft­ast þessa auð­veldu skýr­ingu. Kvíðinn til­heyri óör­ugga innra barn­inu í þér en þetta er sá hluti af þér sem með öllum lík­indum staðn­aði á þeim aldri þar sem kvíð­inn varð partur af þínu dag­lega lífi.

Felubúningur fullorðinsáranna

Elyce lýsir þessu þannig að það sem gerir þennan innri kvíða svona erf­iðan í grein­ingu er að hann klæð­ist full­orð­ins­fötum og mætir í vinn­una með okkur. Við erum ekki að með­taka hann sem rétti­legan ótta við erf­iðar aðstæður heldur teljum við okkur trú um að við séum bara að sýna „ábyrgð“, „raun­sæi“ eða „til­lits­semi“.

Þetta birtist í:

• Að ofút­skýra allt: Finnst þér þú þurfa að hafa allar lýs­ingar full­komnar svo eng­inn mis­skilji þig? Það er ekki bara nákvæmni. Það er ótt­inn við að vera dæmd(ur) eða refsað.
• Að gera sig lít­inn: Að stíga til baka og taka ekki pláss í her­berg­inu finnst okkur oft vera auð­mýkt. Í raun getur það verið gamla reglan um að það sé örugg­ast að vera ósýni­legur.
• Stöðugt til­finn­inga­legt eft­ir­lit: Þú virkjar öll skiln­ing­ar­vitin og fylgist náið með skapi allra í kringum þig. Það er dásam­legt að hafa sam­kennd, en ef þú gerir þetta til að tryggja að eng­inn verði reiður, ertu að verja þig.
• Fljót(ur) að segja afsakið: Að biðj­ast afsök­unar strax, jafn­vel þegar þú gerðir ekk­ert rangt, finnst okkur bera vott um ábyrgð­ar­kennd. Oft er það hins vegar fljót­leg­asta leiðin sem barnið fann á sínum tíma til að stöðva ein­hverja óvænta og jafn­vel ógn­væn­lega atburð­ar­rás.

Breytingin hefst á samtalinu við barnið í sér

Lyk­ill­inn að því að kom­ast undan þessu munstri felst ekki í því að „laga“ barnið, þagga niður í því eða ýta því dýpra niður. Það þarf ein­fald­lega að sýna því meiri athygli.

Næst þegar þú finnur dæmi­gert varn­ar­við­bragð hrísl­ast um þig, hvort sem það er löngun til að flýja sam­ræður, afsaka þig að ósekju eða stýra aðstæðum um of, skaltu staldra við. Spyrðu sjálfa(n) þig: „Hvaða útgáfa af mér er að bregð­ast við núna? Er það full­orðna, örugga mann­eskjan sem ég er í dag, eða er það litla barnið sem var hrætt?“

Um leið og þú getur komið auga á hvaða útgáfa á í hlut er mögu­leiki á að þessi við­brögð hætti að stjórna þér. Í stað þess að láta stjórn­ast af ótt­anum get­urðu farið að eiga sam­tal við hann. Þessi litla hliðrun á sjón­ar­horni er stað­ur­inn þar sem raun­veru­leg vellíðan og innri friður getur haf­ist.