„Báðir foreldrar mínir þjáðust“

Guðni Gunn­ars­son, frum­kvöð­ull og stofn­andi Rope Yoga, segir sífellt fleiri Íslend­inga vera að end­ur­meta líf sitt og taka ábyrgð á eigin vel­ferð með því að gera rót­tækar breyt­ingar á lífs­stíl sínum. Þetta kom fram í nýjasta þætti hlað­varps Sölva Tryggva­sonar.

Að mati Guðna ein­kenn­ist íslenskt sam­fé­lag í auknum mæli af efn­is­hyggju, mik­illi neyslu, streitu og hraða sem hafi leitt til þess að margir upp­lifi tóm­leika og van­líðan. Hann telur þó að slíkt ástand geti jafn­framt skapað tæki­færi til breyt­inga, enda neyð­ist fólk oft til að end­ur­skoða líf sitt þegar eldri leiðir skila ekki lengur árangri.

Guðni leggur áherslu á að ein­stak­lingar hafi meira vald yfir eigin lífi en þeir geri sér almennt grein fyrir. Hann telur að við­horf fólks hafi afger­andi áhrif á líðan þess og að margir fest­ist í því að bíða eftir fram­tíð­ar­at­burðum sem eigi að breyta öllu, í stað þess að takast á við lífið eins og það er hverju sinni. Að hans mati felst raun­veru­leg breyt­ing í því að vera með­vit­aður um eigið hug­ar­far og axla ábyrgð á eigin ákvörð­unum.

„Ég kem úr umhverfi þar sem voru bæði mikil veik­indi og neysla. Báðir for­eldrar mínir þjáð­ust og það ég fór sjálfur mjög ungur í neyslu og bæði reykti og drakk strax snemma á ung­lings­aldri. Það var mikið kapp í mér, sem var bæði kostur og galli, en ég átt­aði mig fljótt á því að ég væri svo ástríðu­fullur og kapp­samur í öllu sem ég gerði að ef ég næði ekki tökum á þessu myndi ég valda mér og öðrum skaða. Það kom tíma­punktur þar sem ég vissi að ég yrði að velja og ég hef hugsað mikið um allar teg­undir heilsu alveg síðan. Ég hef farið inn í flesta kima heilsu­brans­ans, en eftir öll þessi ár nýt ég þess að vera núna með skjól­stæð­inga sem vilja taka ábyrgð. Fólkið sem kemur til mín núna er komið á þann stað að vera til­búið að taka ábyrgð og það er blessun að vinna með fólki sem er á þeim stað,“ segir Guðni.

Hann segir einnig að stór hluti fólks sé í stöðugri innri tog­streitu þar sem það leiti lausna utan sjálfs sín til að fylla upp í van­líðan. Sú leit geti birst í neyslu, fíkn eða öðrum hegð­un­ar­mynstrum sem veiti aðeins tíma­bundna lausn. Guðni telur að kvíði og þján­ing verði oft meiri vegna þess hvernig fólk bregð­ist við erf­ið­leikum en vegna erf­ið­leik­anna sjálfra.

Að hans mati verða stærstu umbreyt­ing­arnar gjarnan þegar ein­stak­lingar eru komnir á þann stað að þeir geti ekki lengur haldið áfram á sömu braut. Þá skap­ist svig­rúm fyrir auð­mýkt, breytt við­horf og raun­veru­legan vilja til breyt­inga sem geti lagt grunn að var­an­legum fram­förum.