Ólafur Halldórsson sneri lífi sínu á hvolf þegar hann var á bakpokaferðalagi um Afríku, sem endaði með því að hann stofnaði munaðarleysingjaheimili í Kenýa sem hann rekur enn. Ólafur, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, hefur átt ótrúlegt lífshlaup, sem meðal annars leiddi hann til Marokkó og Pakistan til þess að komast í hreinustu fíkniefni heims á meðan hann var í neyslu í áraraðir. Hann segist nú þakklátur fyrir allt það sem lífið hefur gefið honum:
„Ég fór á sjóinn mjög ungur eftir að hafa hætt í Hagaskóla og 13-14 ára gamall var ég bara kominn inn heim neyslunnar. Ég var föðurlaus og sjóararnir voru í raun mín föðurímynd og ég tók við því sem þeir réttu mér. Hvort sem það voru sígaréttur, áfengi eða annað. Þannig að ég var byrjaður að drekka illa strax 13 ára gamall, kominn í hassið 14 ára og ég var farinn að sprauta mig 15 ára gamall,” segir Ólafur, sem lifði og hrærðist í heimi fíkniefna í áraraðir:
„Ég var til skiptis á sjónum eða á flakki um heiminn í fleiri ár og veit ekki hverjun ég var að leita að, nema bara góðum fíkniefnum. Þegar ég komst að því að besta hassið væri í Marókkó fór ég þangað í margar ferðir og bjó þar til að vera nálægt besta efninu. Síðan lá leiðin austu á bóginn, fyrst til Indlands, en síðar Burma, Kína og Pakistan. Ég var ópíóðafíkill í mjög mörg ár og í þessum löndum var hægt að fá bestu efnin mjög ódýrt. Fyrir mér var hreinlega ekkert vit í því að vera í neyslu á Íslandi. Það var skömm yfir þessu hér heima, efnin miklu verri og allt of dýr. Það var auðveldara að vera bara einn af öllum hinum fíklunum í þessum löndum og maður hvarf inn í fjöldann.”
Eftir áraraðir af mikilli neyslu komst Ólafur loksins á beinu brautina, eftir ítrekaðar tilraunir.
„Ég var á endanum orðin alæta á allar tegundir fíkniefna og á þessum tíma kunni enginn á Íslandi að eiga við fíkla sem voru komnir svona langt. Ég komst í meðferð til Danmerkur sem ég klúðraði illilega, en eftir þriðju tilraun byrjaði eitthvað að gerast og ég náði að koma mér burt frá sterku efnunum og áfenginu. Það tók lengri tíma að losna alveg við grasið. En það sem við tók var gríðarlega langt fráhvarfstímabil með miklum líkamlegum einkennum. Ég var með magakrampa og hausverki í heilt ár og ég hélt að það yrði alltaf þannig, en smátt og smátt fór ég að lagast. Eitt af því sem hjálpaði mér var trúin og ég tók út mikið af fráhvörfunum með hausinn í jörðinni þar sem ég bað mörgum sinnum á dag.”
Það var svo eftir að Ólafur var laus undan oki fíkniefnanna og kominn í gegnum þessi miklu fráhvörf sem köllun lífs hans kom óvænt á ferðalaginu um Afríku:
„Ég var upphaflega þarna bara til að ferðast og ætlaði að skoða Afríku betur þegar ég fékk gistingu á munaðarleysingjaheimili nálægt Viktoríuvatni. Ég vaknaði umkringdur vannærðum og illa höldnum börnum. Ég hef stundum sagt að ég hafi einfaldlega fengið köllun. Ég átti í raun ekkert val eftir að þessi hugmynd var komin í hausinn á mér. Það var einn lítill strákur frá Uganda sem algjörlega töfraði mig og eftir það var ekki aftur snúið. Ég hætti við öll frekari áform um ferðalög og ákvað að nota ferðapeninginn frekar í að reyna að bæta aðbúnað þessarra barna. Svo þegar ég kvaddi gerði ég samkomulag við forstöðumanninn um að ég myndi senda pening í hverjum mánuði sem færi í morgunmat. Skilyrði fyrir því að peningurinn færi þangað var að aldrei yrðu lagðar hendur á börnin, sem er því miður allt of algengt. Árið eftir kom ég aftur og sá þá strax að peningurinn var ekki að fara í rétta hluti og meðferðin á börnunum var ekki nógu góð. Þá fann ég að ég yrði að gera eitthvað í þessu sjálfur og taka málin bara í mínar hendur, af því að það var ekki val fyrir mig að yfirgefa bara þessi börn án þess að gera neitt í málunum. Ég man að ég sagði við sjálfan mig:
„Ef þú gerir ekkert í þessu skalt þú hundur heita,”
Það sem þarna gerðist var svo djúpstætt að eftir það var aldrei aftur snúið og hann hefur ákveðið að helga líf sitt munaðarleysingjaheimilinu sem er rekið undir nafninu Björt Sýn:
„Ég hef líklega verið í hálfgerðu geðrofi þegar ég ákvað að gera þetta og í raun er ótrúlegt að ég hafi náð að koma þessu í gegn af því að ég vissi ekkert hvað ég var að fara út í. Ég náði að fá öll leyfi til þess að stofna munaðarleysingjaheimili sjálfur án þess að múta neinum, sem þykir merkilegt í þessum heimshluta. Rekstur á munaðarleysingjaheimilum er því miður oft á tíðum bara stór bisness í þriðja heiminum. Þá er enginn hvati að ná að bæta aðbúnað barnanna eða koma þeim út í lífið. Dæmið gengur bara út á að sýna illa haldin börn og fá reglulegt fjármagn sem fer síðan bara í allt aðra hluti en það sem þeir eiga að fara í. Ég hafði fengið sanngirnisbætur vegna slæmrar meðferðar og ofbeldis sem ég sætti sem barn í Landakotsskóla. Það kom sér vel að geta nýtt stóran hluta af þeim í að byggja upp munaðarleysingjaheimilið og það var í raun það sem gerði mér kleyft að láta þetta gerast. Mér fannst það táknrænt eftir mína æsku að geta notað þetta fjármagn fyrir börnin í Kenýa. Það hefur tekst núna að búa til betra líf fyrir um 70 börn sem eru þarna núna og það er alveg frábært. Þetta starf hefur gefið mér alvöru tilgang í fyrsta skipti á ævinni. Ég hef ekki lengur tíma til að vera fastur í eigin rassi daginn út og inn, af því að núna er eitthvað mikilvægara sem þarf að gera. Það er engin smá gjöf sem ég hef fengið til baka frá þessum börnum. Reksturinn er stundum erfiður frá mánuði til mánaðar, en sem betur fer hefur verið að koma fjármagn úr alls kyns áttum á Íslandi og ég er alltaf jafnþakklátur fyrir það.”
Hægt er að nálgast viðtalið við Ólaf og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is
Athugasemdir