Regluleg hreyfing í gegnum ævina eykur svokallaða „líforkugetu“ líkamans og hjálpar honum að bregðast betur við streitu og sjúkdómum á efri árum.
Þetta eru niðurstöður nýrrar rannsóknar sem birtist í vísindaritinu GeroScience. Rannsóknin varpar nýju ljósi á hvernig líkamleg virkni stuðlar að heilbrigðari öldrun, en ólíkt fyrri rannsóknum sem hafa aðallega einblínt á dánartíðni, mælir þessi hversu seigur og mótstöðugóður líkaminn er gegn álagi.
Vísindamenn rannsökuðu tvo hópa fólks í Nice í Frakklandi sem voru að meðaltali 64 ára gamlir. Annar hópurinn hafði stundað þolþjálfun að minnsta kosti þrisvar sinnum í viku í 30 ár, á meðan hinn hópurinn hreyfði sig sáralítið.
Gögnum um hjartslátt, vöðvastyrk, lungnastarfsemi og blóðmerki var safnað saman í eina heildarmælingu sem vísindamenn kalla „líforkugetu“ (e. vitality capacity). Þessi mæling sýnir lífeðlisfræðilegan varasjóð líkamans – það er getu hans til að berjast gegn álagi.
Marktækur munur á súrefnismettun
Niðurstöðurnar sýndu að líforkugetan var marktækt hærri hjá þeim sem höfðu hreyft sig reglulega alla ævi, sérstaklega hvað varðar ónæmiskerfið og streituviðbrögð. Þá kom í ljós skýr munur á súrefnismettun í blóði, en hún mældist að meðaltali 96,8 prósent hjá virka hópnum en 94,8 prósent hjá þeim óvirka.
Athyglisvert er að rannsakendur fundu engan afgerandi mun á milli hópanna tveggja þegar kom að hreinum vöðvastyrk (svo sem handgripi eða hnéstyrk), lungnastarfsemi eða bólguvöldum í líkamanum. Það gefur til kynna að helsti ávinningur langtímahreyfingar liggi frekar í innri seiglu líkamans og viðbragðsgetu hans við álagi fremur en ytri styrk.
Vísindamennirnir benda á að rannsóknin hafi verið smá í sniðum og sé fremur könnunarrannsókn sem gott sé að byggja á í framtíðinni. Hún sýni hins vegar sterka vísbendingu um að hreyfing sé ein besta fjárfestingin fyrir heilbrigða öldrun.
Athugasemdir