Patrick Mohr frá Írlandi var í sumarfríi með fjölskyldu sinni á Ítalíu þegar hann missti giftingarhringinn sinn í straumhörðum fjallaá í Toskana. Níu dögum síðar fékk hann óvænt skilaboð frá ókunnugu ítölsku símanúmeri: þrír menn höfðu fundið hringinn og ætluðu að skila honum, klæddir sem hobbar úr Hringadróttinssögu.
Mohr hafði verið að leika við börnin sín í ánni þegar eitt þeirra greip í hönd hans. Við það rann gullhringurinn af fingri hans og hvarf í strauminn.
„Ég stóð bara þarna, hálf lamaður, því ég vissi strax að hann væri farinn. Ég sá litla von í því að finna hann,“ sagði Mohr í viðtali við kanadíska ríkisútvarpið CBC.
Hann hefur verið giftur eiginkonu sinni í 16 ár og segir hringinn hafa haft miklu meira tilfinningalegt gildi en verðmæti gullsins sjálfs.
Eiginkona hans gafst þó ekki upp. Hún spurði þrjá ítalska menn sem voru við ána hvort þeir gætu lánað henni sundgleraugu svo hún gæti leitað að hringnum. Þeir áttu engin, en hún fékk þá til að hjálpa sér að leita og skiptust þau á símanúmerum ef hringurinn fyndist síðar.
Leitin minnti á Hringadróttinssögu
Vinirnir þrír, Filippo Palagi, Nicola Malloggi og Edoardo Poggi, bjuggust ekki við að finna hringinn. Til að hressa Mohr við ákváðu þeir þó að gera leitina að eins konar ævintýraferð í anda Hringadróttinssögu og skila hringnum til rétts eiganda, jafnvel þótt það tæki meira en þúsund ár, eins og þeir grínuðust með.
Þeir leituðu fyrst úr kajak en eftir tvo árangurslausa daga breyttu þeir um aðferð. Þeir festu sig með köðlum við stórgrýti og köfuðu með köfunargrímur. Að lokum beindu þeir leitinni að straumhörðum hluta árinnar.
Þar kom að Malloggi sá glampa á árbotninum. Hann teygði sig eftir hlutnum og greip hann. Það reyndist vera giftingarhringurinn.
Níu dögum eftir að Mohr missti hringinn var hann enn í fríi í Toskana og að elda kvöldmat þegar skilaboðin bárust. Með mynd af hringnum fylgdi kveðjan: „Hæ, Sméagol, sjáðu hvað við fundum“, vísun í persónu úr Hringadróttinssögu.
„Ég setti símann aftur í vasann og hélt áfram að hræra í pastapottinum í algjöru áfalli,“ sagði Mohr. Þegar hann sýndi eiginkonu sinni og dætrum skilaboðin brutust út mikil fagnaðarlæti.
Ókunnugir urðu að vinum
Vinirnir þrír ákváðu að skila hringnum með sama ævintýrabrag og einkennt hafði leitina. Þeir ferðuðust því til Írlands og klæddu sig sem þrjá af hobbitunum úr sögunni: Fróða, Kát og Sóma.
Þeir mættu heim til Mohr í búningunum og með tónlist úr kvikmyndunum. Þar afhentu þeir honum hringinn og kynntust fjölskyldunni.
„Við urðum vinir þetta kvöld,“ sagði Mohr.
Hann hafði skipulagt dagskrá fyrir ítölsku hobbitana og fór með þá meðal annars til Glendalough, sem er þekkt fyrir vatnið sitt og fornt klaustursvæði, og í nágrannadalinn Glenmalure. Þeir stoppuðu einnig á krá í heimabyggð hans til að fá sér Guinness áður en þeir héldu heim til hans og snæddu hefðbundinn írskan kvöldverð með fjölskyldunni.
Palagi segir að tilviljunarkennd kynni hafi breyst í óvenjulega vináttu.
„Áður þekktumst við ekki neitt, en nú eigum við fjölskyldu á Írlandi,“ sagði hann.
Mohr segir reynsluna hafa styrkt trú sína á góðmennsku fólks.
„Stundum þarf maður að sleppa takinu á stjórninni, senda ósk út í heiminn og biðja um hjálp. Og stundum fær maður svar,“ sagði hann.
Athugasemdir