„Ég sakna þess enn meira að heyra rödd mannréttinda á Alþingi“

Þór­hildur Sunna Ævars­dóttir, fyrr­ver­andi þing­maður Pírata, rifjar upp á Facebook að tíu ár séu liðin frá því hún náði fyrst kjöri á Alþingi. Hún seg­ist stolt­ust af því sem Píratar hafi áorkað í þágu gagn­sæis, mann­rétt­inda og lýð­ræðis, þrátt fyrir að flokk­ur­inn hafi aldrei kom­ist í rík­is­stjórn.

Þór­hildur Sunna var 29 ára þegar hún náði kjöri á þing og sat þar í átta ár. Hún segir tím­ann á Alþingi hafa verið lær­dóms­ríkan og að hún hafi barist af krafti fyrir mann­rétt­indum og gegn spill­ingu.

„Stoltust er ég af því sem Píratar áork­uðu þrátt fyrir að hafa aldrei kom­ist í stjórn; áherslu á gagn­sæi, mann­rétt­indi og lýð­ræði og bar­átt­una gegn spill­ingu sem var við­var­andi allan þennan tíma,“ skrifar hún.

Hún segir Pírata hafa barist fyrir því að upp­lýs­ingar sem vörð­uðu almenn­ing yrðu gerðar aðgengi­legar og að flokk­ur­inn hefði ávallt tekið upp hansk­ann fyrir jað­ar­setta hópa, jafn­vel þegar það var óvin­sælt og kost­aði flokk­inn atkvæði.

Segist sjá eftir ýmsu

Þór­hildur Sunna rifjar sér­stak­lega upp birt­ingu Lind­ar­hvols­skýrsl­unnar og segir að þá hafi hún ótt­ast að kerfið myndi snú­ast gegn sér.

„Þegar við birtum Lind­ar­hvols­skýrsl­una hélt ég að kerfið ætl­aði loks­ins að éta mig en svo tókst að þagga það mál niður eins og svo mörg spill­ing­ar­mál í gegnum tíð­ina,“ skrifar hún.

Hún seg­ist einnig sjá eftir ýmsu sem hún hefði viljað gera betur eða meira af á þing­ferl­inum. Sér­stak­lega hefði hún viljað geta aðstoðað fleiri ein­stak­linga sem leit­uðu til hennar með erfið og þung mál.

Þrátt fyrir áskor­an­irnar segir hún það hafa verið mikil for­rétt­indi að fá að þjóna kjós­endum og berj­ast fyrir þeim mál­efnum sem henni eru kær­ust.

Hún lýsir þing­mennsk­unni sem afar skemmti­legu en jafn­framt óvenju krefj­andi starfi.

„Það étur mann upp að innan og byggir mann upp á sama tíma,“ segir hún.

Þór­hildur Sunna seg­ist reglu­lega sakna þess að sitja á Alþingi, en þó sakni hún enn meira þess að heyra rödd mann­rétt­inda, nátt­úr­unnar og lýð­ræðis á þing­inu.

„Ég sakna þess reglu­lega að vera á þingi en ég sakna þess enn meira að heyra rödd mann­rétt­inda, nátt­úr­unnar og lýð­ræðis inn á þingi.“

Hún lýkur færsl­unni á þeirri von að sú rödd fái aftur að heyr­ast á Alþingi, í hvaða formi sem það verði.