„Ég hef ekki áður séð eins skipulega og heiftarlega pólitíska árás framkvæmda á Íslandi og þá sem staðið hefur yfir frá fimmtudagskvöldinu 20. mars 2025 og beinist að Ásthildi Lóu,“ segir stjórnsýslufræðingurinn Haukur Arnþórsson um mál og afsögn mennta- og barnamálaráðherra. Hann kemst að þeirri niðurstöðu að fréttamenn hafi logið upp á Ásthildi Lóu Þórsdóttur.
„Í ljós hefur komið að flestar ásakanirnar sem lagt var af stað með voru álygar,“ segir Haukur. Hann tekur dæmi sem hann telur áfellisdóm yfir störfum fréttamanna.
Umfjöllun um Ásthildi Lóu var fyrst birt hjá Ríkisútvarpinu á fimmtudagskvöldi. Í henni voru lykilatriðin að Ásthildur Lóa hefði leitt unglingastarf, sem pilturinn tók þátt í, með tilheyrandi aðstöðumun. Hún var 22 ára og hann 15 ára þegar sambandið hófst, að hennar sögn vegna ágengni piltsins. Sömuleiðis að hún hefði tálmað umgengni, sem hún hefur hafnað sjálf með tilvísun í upphaflegt áhugaleysi barnsföður. „Hún kynntist piltinum þegar hún leiddi unglingastarf í trúarsöfnuði í Kópavogi, þangað sem hann leitaði vegna erfiðra aðstæðna heimafyrir. Barnsfaðir Ásthildar Lóu segir hana hafa tálmað umgengni hans við son þeirra en á sama tíma krafið hann um meðlag í 18 ár,“ sagði í umfjöllun RÚV, sem leiddi til afsagnar Ásthildar Lóu.
„Ég er ekki dómari í þeirra sök en myndi byrja á fullyrðingunni um að Ásthildur Lóa hefði verið leiðbeinandi piltsins sem hún svaf hjá eða á einhvern hátt borið ábyrgð á velferð hans,“ segir Haukur. „Þessi fullyrðing um ábyrgð hennar kom málinu af stað – hljómaði illa bæði hér heima og erlendis – en var helber uppspuni. Þau höfðu jafna stöðu innan safnaðarins og bæði höfðu þau kynferðislegt sjálfræði þegar þetta gerðist og gátu sofið saman eins mikið og þau vildu. Og þetta leiðrétta fréttamennirnir ekki þótt þeir hafi skyldur til þess. Unga fólkið mátti einfaldlega sofa saman!“
Þrátt fyrir að segjast ekki dæma verk blaðamanna færir Haukur fram nokkrar ásakanir. „En nú hefur hægst um, hnífarnir verið dregnir úr sárinu, en standa alblóðugir í höndum timbraðra árásarmannanna sem vita ekki lengur hvað þeir eiga að gera. Þeir hafa líklega farið út að skemmta sér á föstudagskvöldi – nú eða bara farið af vakt eftir langan vinnudag. Þeir eru auðvitað með óbragð í munninum, því þeir vita að málsatvik voru ekki nógu alvarleg, þau voru ekki nógu krassandi fyrir allt tilstandið – þegar upp er staðið þurfa menn að hafa eitthvað til síns máls – og þeir eiga á hættu að vera dæmdir á siðareglum Blaðamannafélags Íslands eða Siðareglum Ríkisútvarpsins fyrir tilbúning, einhliða frásagnir, beinar árásir og fals. Og þeir geta ekki leiðrétt sig um helgina – þá þá koma þeir upp um hvað málatilbúningur þeirra var hraklegur – það væri að dæma sig sjálfan. Þeir geta annað hvort hamast á lygi og hálfsannleika – eða þagað þunnu hljóði.“
Þá segir hann að umræður um hugsanlegan trúnaðarbrest forsætisráðuneytisins, þegar nafn tilkynnandans Ólafar Björnsdóttur var kynnt Ásthildi Lóu, sem fór síðar á heimili hennar, vera marklausan. „En ég trúi enn á heiðarleika fréttamannanna og bíð eftir því að þeir leiðrétti sig í einu og öllu og taki meðal annars upp orð mín um að forsætisráðuneytið braut ekki trúnað – hvað sem tengdamamman segir – sú kona gaf ráðuneytinu heimild til að upplýsa um hver hún er með því að ráðuneytið mátti bjóða Ásthildi Lóu á fundinn. Hvernig var hægt að boða ÁL á fund öðru vísi en að gefa upp nöfn fundarmanna. Öðru vísi geturðu ekki boðið til fundar hjá því opinbera. Þá mega fréttamenn taka upp 2. mgr. 41. gr. stjórnsýslulaganna þar sem segir: „Undir þagnarskyldu falla ekki upplýsingar um ámælisverða háttsemi starfsmanna stjórnvalda.“ Það gildir því ekki og hefur aldrei gild nein þagnarskylda um málið. Hvaða fréttamaður ætlar að taka þetta upp – annað hvort frá mér nema hann lesi stjórnsýslulögin sjálfur (sem hann á að hafa á skrifborðinu sínu).“
Haukur leggur til að Ásthildur Lóa fari að fordæmi Bjarna Benediktssonar og skipti einfaldlega um ráðuneyti. Bjarni fór úr fjármálaráðuneytinu í utanríkisráðuneytið eftir að hafa sagt af sér í skugga niðurstöðu um vanhæfi hans við sölu á hlut ríkisins í Íslandsbanka.
„Mín tillaga er sú að Ásthildur Lóa og Inga Sæland skipti um ráðuneyti (Ásthildur Lóa getur ekki verið barnamálaráðherra fyrr en ásökunin um tálmun hefur verið dregin til baka eða afsönnuð). Þá er málið dautt.“
Þannig yrði Ásthildur Lóa félags- og húsnæðismálaráðherra. Hún komst hins vegar nýverið í fréttirnar þegar hún tapaði dómsmál vegna fasteignaviðskipta sinna og kastaði rýrð á réttarkerfið á Íslandi. „Við erum löngu hætt að gera ráð fyrir réttlæti hjá íslenskum dómstólum,” sagði hún og baðst síðar afsökunar.
