Einar Steingrímsson, stærðfræðingur, skrifaði pistil sem birtur var á Vísir í gær þar sem hann gagnrýnir skrif Auðar Önnu Magnúsdóttur og starf Kvenréttindafélag Íslands, sem hún fer fyrir.

Í upphafi pistilsins segir Einar að ekkert bendi til þess að Auður eða Kvenréttindafélagið tengist brotum Jeffrey Epstein. Hann skrifar meðal annars:

„Ekkert bendir beinlínis til að Auður Önnu Magnúsdóttir og Kvenréttindafélag Íslands, sem hún er í forystu fyrir, tengist níðingsverkum Jeffrey Epstein, enda virðast Auður og félagið ekki nefnd í þeim skjölum sem birt hafa verið, enn sem komið er. En, ...“

Í framhaldinu gagnrýnir Einar framsetningu í pistli Auðar, sem birtist á Vísi í fyrradag og segir hann nota svokallað „en“-stílbragð. Hann hafnar þeirri aðferð og segir:

„Það er ekkert „en“, þetta er bara stílbragð sem ég lærði af pistli Auðar, fyrir hönd Kvenréttindafélagsins, sem birtist í Vísi í gær, 17. febrúar.“

Einar segir í pistli sínum að Auður hafi í sínum skrifum nafngreint karla sem, að hans mati, hafi ekki verið sýnt fram á að hafi framið refsiverð brot. Hann skrifar:

„Þar nafngreinir hún, eftir inngang um Epstein, nokkra karla sem ekkert hafa til saka unnið svo við getum vitað, nema hvað sumir þeirra viðhöfðu óviðurkvæmileg ummæli um konur, í litlum hópi vina.“

Hann bætir við kaldhæðnislegri athugasemd um persónulega framkomu Auðar:

„Við erum auðvitað sannfærð um að Auður hafi aldrei sagt neitt ljótt um annað fólk í einkasamkvæmum, enda hefur hún sjálf nýlega útskýrt opinberlega hvernig hún er miklu betri manneskja en við hin.“

Síðar í pistlinum setur Einar fram dæmi um hvernig, að hans mati, sams konar rökfærslu mætti beita á Auði og Kvenréttindafélagið, þó hann taki fram að hann mæli ekki með því. Hann skrifar orðrétt:

„Tilgangur þessa pistils er ekki að bera Auði og Kvenréttindafélag Íslands saman við barnaníðshring Epsteins, heldur frekar að undirstrika að það er það sama sem liggur til grundvallar í báðum tilfellum: Manneskjufyrirlitning. Hún birtist hjá Epstein í kvenfyrirlitningu og viðurstyggilegri framkomu við konur, en hjá Auði og Kvenréttindafélaginu í froðufellandi karlhatri.“

Að lokum veltir Einar upp þeirri spurningu hvort stjórnvöld eigi áfram að styðja starfsemi félagsins með opinberu fé. Hann skrifar:

„Sú spurning verður sífellt áleitnari hversu langt ofstækisfemínistar þurfa að ganga áður en hið opinbera hættir að styrkja svona soralegan áróður og persónuníð af almannafé.“