Byrjar að telja niður í jólin í febrúar

Jóla­barnið Diljá Ámunda­dóttir hlýtur að vera eitt mesta jóla­barn lands­ins en hún er fyrir löngu byrjuð að telja niður í jólin. Í raun­inni má segja að hún byrji að láta sér hlakka til jól­anna strax í febr­úar.

„Sem ann­álað jóla­barn á ég það til að minna fólk á jólin upp úr þurru. Til dæmis þegar það eru tíu mán­uðir í næstu jól, þann 24. febr­úar. Eða að það sé styttra í næstu jól heldur en frá síð­ustu jólum um mán­aða­mótin júní og júlí. Svo þegar það eru 100 dagar til jóla, og svo fram­vegis. Það er mik­il­vægt að halda fólki upp­lýstu um mál sem varðar okkur öll. “

Diljá hefur alltaf verið mikið jóla­barn. „En ég held að ég hafi orðið meira og meira jóla­barn með árunum, sér­stak­lega þar sem margir tengja mig við þessa dásam­legu árs­tíð. Fyrir nokkrum árum var ég í heims­reisu og kom ekki heim fyrr alveg rétt fyrir jólin og þá fannst mörgum alveg ómögu­legt að ég væri ekki á staðnum á aðvent­unni til að koma fólki í almenni­legt hátíða­skap. Það er eitt mesta hrós sem ég hef fengið.“

Spurð út í hvað sé það besta við jólin að hennar mati segir Diljá: „aðventan er það allra besta við jólin. Ég held mun fastar í hefð­irnar á aðvent­unni heldur en á jól­unum sjálfum. Ég hef líka lengt aðvent­una og núna hefst hún fyrsta sunnu­dag í nóv­em­ber – og kall­ast þá pre-venta.“

Diljá byrjar að skreyta á „pre-vent­unni“. „Það skraut sem fer fyrst upp er í sér­stökum kassa. Í honum er svona dót sem gengur meira út á að lýsa upp skamm­degið; ljósa­ser­íur og fal­legur borð­stofu­dúkur til dæmis. Jóla­tréið set ég svo upp á fyrsta í aðventu. Í fyrra var ég með tvö jóla­tré. Eitt hvítt gervi­tré, svona í 50’s-stíl, og annað lif­andi tré.“

„Varðandi gjafainn­kaup þá hef ég síð­ast­liðin ár fagnað Þakk­ar­gjörð­ar­há­tíð­inni í Banda­ríkj­unum (sem er þriðja fimmtu­dag í nóv­em­ber) og þá hef ég yfir­leitt keypt allar jóla­gjaf­irnar. Þeim hef ég svo verið að pakka inn dag­ana fyrir jólin. Með jóla­lögin ómandi, púrtvín í glasi og gráð­ost á pip­ar­kökur. Mik­il­væg­ast finnst mér bara að vera ekk­ert að stressa sig neitt, “ útskýrir Diljá sem þekkir nokkur önnur ofurjóla­börn.

„Ég hef til dæmis boðið hóp af slíkum ofurjóla­börnum í árlegt jóla­boð síðan 2007, það er haldið í upp­hafi pre-vent­unnar. Þá hitt­umst við og borðum smá hangi­kjöt og pip­ar­kökur og spilum spil…og bara tökum for­skot á sæl­una, blessuðu. Aðeins að tappa af. “