„Mikilvægt að okkar raddir heyrist“

Ensk-íslenska verkið (Can This Be) Home hlaut í vik­unni braut­ryðj­enda­verð­launin á Fringe-leik­list­ar­há­tíð­inni í Prag og í kjöl­far þess hefur aðstand­endum sýn­ing­ar­innar verið boðið að setja verkið upp í hinu virta leik­húsi Chats Palace í London. Í sam­tali við Mannlíf seg­ist leik­stjór­inn, Kolbrún Björt Sig­fús­dóttir, vera í skýj­unum með boðið og við­ur­kenn­ing­una enda standi efn­is­viður verks­ins henni nærri. „Það er alveg frá­bært að fá þessa við­ur­kenn­ingu því við erum búin að vinna að verk­inu í tvö ár og erum að fjalla um mál­efni sem skiptir okkur miklu máli,“ segir hún og vísar þar í umfjöll­un­ar­efnið sem snýst um upp­lifun inn­flytj­enda í Bret­landi af kosn­ing­unum um Brexit. Hvernig þeir, þar á meðal hún sjálf, hafi liðið með að vera sagt óbeint að þeir ættu ekki lengur heima í Bret­landi í ljósi nið­ur­stöð­unnar.

Kolbrún segir að þetta sé reyndar ekki fyrsta útgáfa verks­ins heldur hafi það þró­ast í takt við umræð­una um Brexit-málið og því nokkrar útgáfur litið dags­ins ljós. Fyrsta útgáfan hafi orðið til áður en kosn­ingin um Brexit fór fram. Í annarri útgáfu hafi verið reynt að gera upp nið­ur­stöðu kosn­ing­anna fyrir inn­flytj­endur og þá sem kusu að halda Bret­landi innan Evr­ópu­sam­bands­ins. Þriðja hafi verið lesin á degi skyndi­kosn­ing­anna sem Theresa May boð­aði til í von um að auka stuðn­ing sinn og Brexit á þingi, sem hafi ekki gengið upp. „Nú eru svo komin tvö ár síðan það var kosið og Brexit er enn í mótun. Þess vegna fannst okkur mik­il­vægt að okkar raddir heyrð­ust, nú sem aldrei fyrr, áður en langvar­andi ákvarð­anir sem móta fram­tíð okkar eru teknar. Ætlunin með verk­inu er að tala til fólks. Fá það til að hugsa um það sem er í gangi.“

Hún við­ur­kennir að vegna hins póli­tíska umfjöll­un­ar­efnis hafi aðstand­endur (Can This Be) Home alls ekki búist við að verkið ynni til verð­launa á hátíð­inni í Prag. Auk þess sé verkið langt frá því að vera hefð­bundin leik­sýn­ing. Eig­in­lega sé varla hægt að tala um leik­sýn­ingu þar sem verkið sam­an­standi af tveimur hlutum, tón­leikum flautuleik­ar­ans Tom Oakes, inn­blásnum af ferð­lögum hans um heim­inn og ljóða­upp­lestri þar sem Kolbrún flytur eigin texta, byggðan á fyrr­nefndri reynslu inn­flytj­enda af Brexit. Sigurinn hafi því komið henni og öðrum aðstand­endum sýn­ing­ar­innar skemmti­lega á óvart.

En er ekki gaman fyrir ungan leik­stjóra og leik­rita­skáld að fá svona ríf­andi start? „Jú það er voða ljúft. Það er grín­ast með það að „overn­ight success“ í Hollywood taki fimm ár. Tvö er vel sloppið,“ segir hún og bætir við að þar sem þetta sé fyrsta hand­ritið hennar sem hlýtur verð­laun þá sé þetta líka per­sónu­legur sigur.

Spurð út í fram­haldið segir hún upp­setn­ing­una í London vera næst á dag­skrá. „Við erum bara að vinna í því að finna hent­ugar dag­setn­ingar,“ segir hún glað­lega, „en þetta verður alveg geggjað.“