Eflaust ellimerki að kjósa fræðandi bækur

„Í sann­leika sagt þá les ég allt of lítið og er alltaf að reyna að taka mig á í þeim efnum enda hef ég mjög gaman af lestri góðra bóka,“ segir Gunn­laugur Bragi.

„Fyrst eftir að ég lauk háskóla­námi fannst mér til­hugs­unin um meiri lestur svo­lítið erfið og því las ég einna helst auð­lesna krimma eða annað í þeim dúr á ferða­lögum. Á síð­ustu árum hef ég hins vegar sífellt meiri þörf fyrir að lesa fræð­andi bækur, bækur sem veita mér nýja þekk­ingu og betri inn­sýn í sam­fé­lag og sögu. Eflaust er það ein­hvers konar elli­merki en ég tek því fagn­andi. Bækurnar sem koma strax upp í hug­ann sem þær áhrifa­mestu sem ég hef lesið eru einmitt bækur af þessum toga.“

Sláandi frásögn

„Fyrst ber þar að nefna tríló­gíu hins sænska Jonas Gardell, Þerraðu aldrei tár án hanska. Verandi virkur þátt­tak­andi í bar­átt­unni fyrir áfram­hald­andi sýni­leika og auknum rétt­indum hinsegin fólks í sam­fé­lag­inu finnst mér afar mik­il­vægt að fræð­ast um fyrri tíma. Sagan má aldrei gleym­ast en ég trúi því líka að hluta svars­ins við því hvert við stefnum sé einmitt að finna í því hvaðan við erum að koma.

Og það er einmitt það sem þessi tríló­gía gerir. Þarna er á ferð slá­andi fyrstu handar frá­sögn um unga menn sem finna ást í örmum hvor ann­ars snemma á níunda ára­tugnum. Þarna spila m.a. inn í trú­ar­brögð, for­dómar, ein­mana­leiki og sorg en ekki síst HIV-far­ald­ur­inn. Upp úr bók­unum þremur voru svo gerðir sjón­varps­þættir sem m.a. vöktu mikla athygli á RÚV fyrir nokkrum árum.“

Saga sem gleymist seint

„Önnur bók sem hafði mikil áhrif á mig og hefur fylgt mér allar götur síðan er bókin Menn­irnir með bleika þrí­hyrn­ing­inn eftir Heinz Heger sem kom út árið 1972 en í íslenskri þýð­ingu árið 2013. Þar er sögð saga Josef Kohout sem árið 1939 var hand­tek­inn af Gestapo, leynilög­reglu nas­ista, ákærður fyrir alvar­legan saur­lifnað og dæmur til þrælk­unar.

Þar var Kohout einn af þús­undum sam­kyn­hneigðra karla sem látnir voru bera bleikan þrí­hyrn­ing í fanga­búðum nas­ista. Sárafátt hefur varð­veist sem lýsir aðbún­aði hinsegin fólks í fanga­búð­unum en Kohout lifði þrælk­un­ina af og í dag er saga hans lík­lega fræg­ust þeirra sem lýsa hlut­skipti homma í Þriðja ríki Hitlers. Átak­an­leg frá­sögn sem ég spændi í mig í flugi fyrir nokkrum árum og hefur átt sér­stakan stað í hjarta mér síðan.“