Treysti sér ekki til að mæta mönnunum í réttarsal

„Ég hugsa enn þá um það á hverjum degi hvort ég ætti að kæra eða ekki. Ég er búinn að kom­ast að því hvaða menn þetta eru, eða þrír af þeim reyndar, ég veit ekki enn hver sá fjórði er,“ útskýrir Gunnar.

„En fyrir mér lítur dæmið þannig út að þeir eru fjórir á móti einum og þegar maður horfir á töl­fræð­ina yfir það hversu oft svona kærur enda með sak­fell­ingu þá get ég ekki haft mig í það. Ég sé mig ekki fyrir mér í dóm­sal ef þeir yrðu sýkn­aðir og mér og öllum öðrum myndi finn­ast að ég væri að ljúga, þannig að ég á mjög erfitt með það að treysta mér í það ferli, enn þá að minnsta kosti.“

Í upp­hafi kenndi Gunnar sjálfum sér um nauðg­un­ina.

„[Ég] skamm­aði sjálfan mig fyrir að hafa drukkið of mikið og ekki passað drykk­inn minn betur, þetta væri allt mér að kenna. Þótt ég viti betur núna þá stend ég mig samt stundum að því að vera enn að ásaka sjálfan mig fyrir að hafa lent í þessu.“

Viðtalið við Gunnar má lesa í heild sinni hérna.