Úr hugbreytandi efnum í tebolla

„Ég hef verið í metal og harð­kjarn­anum síðan árið 2003. Þá byrj­aði ég að spila á bassa í metal-hetju­hljóm­sveit­inni Brothers Majere sem tók þátt í Mús­íktil­raunum árið 2004. Það var árið sem Mammút sigr­aði.“

Hljóm­sveitin lagði í laupana rétt fyrir 2005 og spil­aði lokatón­leik­ana í TÞM, Tón­list­ar­þró­un­ar­mið­stöð­inni, þar sem hún fékk að hita upp fyrir eina af upp­á­halds­hljóm­sveitum Josephs í harð­kjarn­anum, Modern life is war. „Það var heið­ar­legur dauð­dagi fyrir sveit­ina. Hún virð­ist á seinni árum hafa fengið smá­vegis „cult status“ í metal-sen­unni hérna heima. Þar sem við vorum ein­ungis 15 ára þegar við gáfum út okkar fyrstu official-útgáfu. En það var 15 mín­útna metal-ópera sem kall­ast Read an ephip­any. Hægt er að hlusta á hana á Youtube, þrátt fyrir að ég hafi ekki hug­mynd um hvernig hún rataði þangað þar sem engin okkar setti hana upp. En gaman af þessu.“

Úr ösku þeirrar hljóm­sveitar stofn­aði hann Celestine árið 2006. „Hún hefur starfað síðan en með miklum með­lima­skiptum í gegnum árin. Þetta er bara svo inn­gró­inn partur af mér að berja á gít­ar­inn að ég held ég muni aldrei sleppa tak­inu af honum,“ segir Joseph en hljóm­sveitin er að vinna að sinni fjórðu plötu og planið er að halda tón­leika á næstu mán­uðum.

Joseph var svo í goð­sagna­kenndu harð­kjarna­hljóm­sveit­inni I adapt árið 2008 og segir hann að sú hljóm­sveit sé ein ástæða þess að hann ákvað að feta braut tón­list­ar­innar. „Það var hinn æðsti heiður að hafa fengið að koma fram með henni sein­asta hálfa árið sem hljóm­sveitin var starf­andi,“ segir hann. „Hljóm­sveitin tók ævin­týra­legan túr um Banda­ríkin og end­aði á 500 manna troð­fullum lokatón­leikum í TÞM. Nítján ára ég fékk þennan draum upp­fylltan og verð ég ávallt þakk­látur fyrir það.“

Var ungur og for­vit­inn
Hvað var það sem fékk þig til að breyta um tón­list­ar­stefnu? „Minn áhugi á að búa til raf­tón­list kvikn­aði árið 2009 þegar ég fékk fyrstu far­tölv­una mína. En ég hafði hlustað mikið á hljóm­sveitir á borð við Nine Inch Nails og Massive Attack og síðan á hipp hopp í bland við það. Plús hug­breyt­andi efni á þeim tíma sem höfðu auð­vitað áhrif á hversu glaður ég var að prófa nýja hluti. Enda var ég ungur og for­vit­inn. Í dag er góður tebolli nóg fyrir mig til að koma mér í sköp­un­ar­gír,“ segir hann og hlær. „En ég rokk­aði alltaf líka og hef sinnt öllum mínum verk­efnum í tón­list af jafn­miklum áhuga. Seint kom mun seinna inn í mynd­ina eftir að ég hafði prófað mig áfram í alls­konar stefnum,“ útskýrir hann og bætir við að fyrsta platan sem hann gaf út undir því nafni hafi verið á árinu 2015.
Segja má að hljóð­heim­ur­inn sem Joseph er búin að skapa sér sé algjör­lega sér á báti. Hann seg­ist hafa verið fljótur að finna sig í rokk­inu enda aðeins 18 ára þegar Celestine sendi frá sér sína fyrstu plötu sem fékk glimr­andi við­tökur um allan heim­inn í jað­ar­sen­unni. „Ég var semj­andi slík lög á háum skala mjög snemma. Örugg­lega í svip­uðum gír og krakk­arnir í hipp hopp og popp­inu í dag. Hins vegar tók mig mun lengri tíma að fikra mig áfram í raf­tón­list­inni þar sem ég var í raun aldrei viss hvað það var nákvæm­lega sem ég vildi koma áleiðis.“

Texti/Sigrún Guðjohn­sen