Tvennt hrjáir þjóðina: Siðferðisbrestur sægreifa og lök lestrargeta

Leitast hann við að leysa bæði vanda­málin með um 300 orðum og segir hann alltaf betra að lesa fal­lega, sjálfum sér og öðrum til gleði og and­ans upp­lyft­ingar. „Lestur er fögur list­grein þegar vel er með farið,“ segir Magnús, og vitnar til skrifa Þórbergs Þórð­ar­sonar í Bréfi til Láru:

„Alt, sem ekki kemur að „praktískum“ notum er einsk­is­vert. Þetta er líf­speki and­leys­is­ins. Það vakir yfir helgi eigna­rétt­ar­ins eins og villi­dýr yfir bráð sinni. Heim­ur­inn er „ég“ og „mitt“. Lóðin mín, húsið mitt, ó, tog­ar­arnir mínir. Trú­ar­brögð þess er „fram­tak ein­stak­lings­ins“ og „frjáls sam­keppni“, löngu úrelt lyga­þvæla um nauð­syn ger­s­piltrar lífs­stefnu. Afleið­ingin er brask, fjár­glæfrar, örbirgð, mann­hatur, lít­ils­virð­ing fyrir and­legum efnum, styrj­aldir, drep­sóttir og dauði fyrir örlög fram.“

Segir Magnús að það mætti því kannski leysa þessi tvö stóru vanda­mál sem angra þjóð­ina um þessar mundir með því að: „kenna ungu fólki og reyndar þjóð­inni allri, ekki aðeins að lesa fal­lega, heldur með því að lesa Þórberg. Kenna því að lyfta and­anum langt yfir efnið, njóta feg­urð­ar­innar og sigr­ast á and­leys­inu.“