„Gæjalegasta sýning í sögu íslensks leikhúss“

Björk varð lafhrædd

„Gæja­leg­asta sýn­ing í sögu íslensks leik­húss hlýtur að vera Rambó 7 eftir Jón Atla Jónasson sem Egill Heiðar leik­stýrði í Þjóð­leik­hús­inu 2005. Þegar ég sá Rambó 7 var Björk Guð­munds­dóttir í salnum. Ólafur Darri var að leika alveg gal­inn gaur í rosa­legri neyslu. Allt í einu stopp­aði per­sóna Ólafs Darra sýn­ing­una og byrj­aði að vaða um sviðið eins og trylltur hundur og muldr­aði eða hvísl­aði svona: „Björk … Björk … Björk.“  Svo fann hann Björk í salnum og byrj­aði að öskra með sinni risa­stóru rödd: „Björk! Björk Motherfucker! Björk Motherfucker! Björk Motherfucker.“ Hún varð laf­hrædd og aðrir áhorf­endur í rusli yfir þessu. Gleymi þessu aldrei. Full­komið leik­hús­mó­ment. Ólafur Egill var líka dásam­legur í þess­ari sýn­ingu. Þegar ég hugsa um það varð per­sóna Óla kannski fyrsta inspíra­sjónin að Helga Þór í Helgi Þór rofnar, eða svona upp­hafið að honum. Gæti verið. Lík­leg­ast gerði þessi sýn­ing mig að leik­skáldi, hún var svo óhrædd, öfugt við það hvernig mér leið.“

Kúgun og sadismi

„Svo verð ég að nefna Árna Pétur Guð­jóns­son leik­ara og tvær sýn­ingar með honum. Árni Pétur er geggj­aður „per­for­mer“, svo flinkur í lík­am­anum og með hráa nær­veru, karl­mann­legur og kven­legur á sama tíma. Svik­ar­inn var sýn­ing sem hann vann með Rúnari Guð­brands­syni upp úr Vinnu­kon­unum eftir franska leik­skáldið og glæpa­mann­inn Jean Genet árið 2011. Þar rann líf Árna Péturs saman við leik­rit Genet um tvær vinnu­konur sem vinna fyrir sadíska hefð­ar­konu. Á hverjum degi leika vinnu­kon­urnar það á hvor annarri hvernig þær myndu drepa sadísku hefð­ar­kon­una. Inn í þá frá­sögn bland­aði Árni Pétur sögum af mömmu sinni sem hafði haft vinnu­konur og upp­lifun sinni af kúgun og sad­isma. Síðan gerði Árni Pétur sýn­ingu með Áhuga­leik­fé­lagi atvinnu­manna í Nýlista­safn­inu þar sem þau not­uðu bara brot úr sam­tali upp úr verki eftir Strind­berg og léku það aftur og aftur og aftur. Ég var mjög við skál á sýn­ing­unni svo að dag­inn eftir trúði ég því eig­in­lega ekki að þetta hefði verið svona gott. Þannig að ég skellti mér bara aftur, þá aðeins minna við skál, og viti menn, sýn­ingin var alveg jafn­frá­bær.“

Kúl splattersýning

„Vest­ur­port gerði sýn­ingu á Titusi Andronicus eftir Shakespe­are í 2000 fer­metra skemmu með fimm­tíu manns, þar á meðal kvenna­kór sem ég gleymi aldrei. Björn Hlynur leik­stýrði. Þau sýndu hana bara í þetta eina skipti og þar var ég mættur, fimmtán ára, og smyglaði mér inn því hún var bönnuð börnum enda splatter dauð­ans þar sem fólk étur börnin sín. Ólafur Darri lék Titus og varð lík­lega með þeirri sýn­ingu að stór­leik­ara. Kúl sýn­ing.“