Föst um borð í rándýrri snekkju

„Vonandi fara nú landa­mæri að opn­ast bráð­lega svo auð­veld­ara verði að fá flug heim,“ segir Apríl Harpa Tuan­krat­hok sem hefur verið föst í Indónesíu vegna COVID-19 far­ald­urs­ins og kemst ekki heim til Íslands með barn­unga dóttur sína. Hún hefur búið í Indónesíu síð­ustu þrjú ár og upp­lifir nú for­dóma í land­inu þar sem útlend­ingum er kennt um að breiða út kór­ónu­veiruna. Mannlíf ræðir við Apríl og nokkra Íslend­inga sem búa erlendis um upp­lifun þeirra á tímum COVID-19 en næstum fjórir millj­arðar, eða meira en helm­ingur jarð­ar­búa, hafa sætt ein­hvers konar útgöngu­banni eða tak­mörk­unum á ferða- og sam­komu­frelsi í 90 löndum á meðan far­ald­ur­inn geisar.

Apríl Harpa Tuan­krat­hok er stödd í Indónesíu ásamt 5 mán­aða dóttur sinni og suður afrískum unnusta. Síðustu mán­uði hefur fjöl­skyldan hefur lent í ýmsum hremm­ingum vegna COVID-19 og er nú föst um borð í millj­arða króna snekkju.

„Ég átti bókað flug til Íslands þann 19. mars en ekk­ert varð af flug­inu vegna far­ald­urs­ins og ég hef ekki fengið annað flug síðan,“ segir Apríl. „Við þurftum hins vegar að fljúga til Malasíu til að end­ur­nýja land­vist­ar­leyfið sem var útrunnið og rétt sluppum til baka áður en Malasíu var lokað. Þá komumst við að því að tíma­bundið vega­bréf dóttur minnar var ógilt og okkur mæðg­unum var báðum vísað úr landi. Það átti að senda okkur með næsta flugi til Malasíu og þannig stía okkur fjöl­skyld­unni í sundur. Við máttum ekki einu sinni fara af flug­vell­inum til að pakka. Þetta var rosa­lega and­styggi­legt.“

Hún segir að þegar þetta gerð­ist hafi fjöl­skyldan verið flutt úr hús­næð­inu sínu þar sem til stóð að flytja heim til Íslands. „Þannig að við vorum skyndi­lega hús­næð­is­laus með þriggja mán­aða gam­alt barn.“

Sem betur fer hafi þeim boð­ist vist í „æðis­legri snekkju sem kostar um millj­arð króna“. Tveimur mán­uðum síðar er fjöl­skyldan enn um borð og seg­ist Apríl vera í stöð­ugu sam­bandi við utan­rík­is­ráðu­neytið til að kom­ast til Íslands. „Nú kross­legg ég bara fingur og vona að það tak­ist.“

Hún segir algjört útgöngu­bann gilda í Indónesíu og svo virð­ist sem heima­menn hafi fengið upp­lýs­ingar um að veiran ber­ist með útlend­ingum. „Fyrir vikið vorum við hrakin burt með látum í upp­hafi far­ald­urs­ins. Ef okkur vant­aði mat þá þurftum við að láta sér­stakt „batt­erí“ vita og það keypti mat handa okkur.“

Erfiðast segir hún hafa verið þegar faðir unnusta hennar greind­ist með COVID-19 og dó tveimur dögum síðar. „Það er hræði­legt að vita til þess að hann hafi verið einn þegar hann lést og mað­ur­inn minn þurfti að syrgja með fjöl­skyld­unni í gegnum Skype. Vonandi fara nú landa­mæri að opn­ast bráð­lega svo það verði auð­veld­ara að fá flug heim.“