Benedikt hjólar í Brynjar: „Hefði þetta fólk ekki dáið hvort sem er?“

Benedikt Jóhann­es­son, strærð­fræð­ingur og fyrrum for­maður Við­reisnar, gagn­rýnir þann hóp fólks sem hann kallar frí­hyggju­menn. Þeim hópi finnst ríkið alltaf vera að skipta sér af því sem því kemur ekki við. Þessa ein­stak­linga kýs Benedikt að kalla nafn­inu Brynjar.

Benedikt fjallar um þessa frels­isunn­endur í aðsendri grein sinni í Morg­un­blað­inu. Þar segir hann að Brynjari sé nokkur vor­kunn. „Aumingja Brynjar. Áratugum saman hefur verið saumað að honum. Upp úr 1980 voru bíl­belti komin í alla bíla og leitt í lög að þau skyldu ávallt spennt, enda verið sýnt fram á að þau minnk­uðu hætt­una á alvar­legum slysum. Brynjari fannst þau bók­staf­lega hefta sig og sagði: „Hverjum kemur það við nema mér hvort ég nota þessar fjár­ans ólar?“ Dýr maður eins og Brynjar gæti reyndar kostað tugi millj­óna í bætur ef hann keyrði sig og bíl­inn sinn í klessu. Þjóð­fé­lagið missti þá líka starfs­krafta nýts þegns (jú, jú, víst er hann það). „En hel­vítis trygg­ing­arnar myndu borga, nóg kosta þær“,“ segir Benedikt og heldur áfram að taka dæmi um hversu erfið til­veran getur verið Brynjari kall­inum.

„Árið 1996 var þungt í Brynjari. Nú var farið að fylgj­ast með því að allir greiddu 10% af launum sínum í líf­eyr­is­sjóð. Háskóla­mennt­aður mað­ur­inn vissi auð­vitað vel að þetta hafði lengi verið lög­bundið, en hann hafði enga trú á þessum líf­eyr­is­sjóðum. „Ef ég vil spara á annað borð, þá á ég að ráða því hve mikið og hvernig ég geri það. Auðvitað er það bara mitt mál hvað ég hef í ell­inni.“ Heildsalar og sjálf­stæðir atvinnu­rek­endur greiddu margir aldrei krónu í líf­eyr­is­sjóð og undr­ast nú mjög nísku sam­fé­lags­ins þegar þeir reyna að fram­fleyta sér á fullum bótum TR. Á meðan fær Sólveig sem var þvotta­kona á lág­marks­taxta skertar bætur af því að hún greiddi alltaf í líf­eyr­is­sjóð. Hennar mál, ekki Brynjars,“ segir Benedikt.

Benedikt segir að á 21. öldin hafi ekki verið Brynjari auð­veld. „Enn var þrengt að Brynjari sem hafði reykt sígar­ettur frá því á skóla­ár­unum og fékk sér öðru hvoru vindil á skrif­stof­unni. Kannski kom líka fyrir að í skjala­skápnum var kon­íakslögg sem dreypt var á, en það skiptir ekki máli í þess­ari sögu. Allt í einu kom til­kynn­ing frá hús­eig­and­anum um að héðan í frá yrði allt húsið reyk­laust. Okkar manni var öllum lokið. „Ég reyki eins og mér sýn­ist, þar sem mér sýn­ist.“ Þegar Brynjar flutti loks úr skrif­stof­unni var hann löngu búinn að flæma alla aðra af hæð­inni. Enginn vildi leigja í námunda við stækj­una. Vindla­lyktin finnst enn af jakka­föt­unum hans,“ segir Benedikt og bætir við:

„Svona er Brynjar stöðugt í vörn. Fyrst var það Stóri bróðir, svo Djúp­ríkið og síð­ast Góða fólkið sem ofsækja frjáls­hug­ann. Þessa dag­ana er enn þrengt að Brynjari. Frels­isunn­and­anum er bannað að fara á krána sína. Enn síður má hann stunda hnefa­leika í Kópa­vog­inum, sem vakti satt að segja engan áhuga fyrr en það var bannað. Honum er meira að segja skipað að vera með grímu á almanna­færi (sem þeir sem til þekkja telja raunar til prýði). Hvað kemur honum það við að ein­hver smit­ist og jafn­vel deyi úr slæmri flensu? Hefði þetta fólk ekki dáið hvort sem er?“