Katrín kom út úr plötubúð og sýndi samkennd í verki: „Svona er fólk á Íslandi“

Katrín Odds­dóttir, for­maður Stjórn­ar­skrár­fé­lags­ins, seg­ist hafa möl­brotið tveggja metra regl­una þegar hún hjálp­aði drukknum manni á Rauð­ar­ár­stíg síð­degis í gær. Henni líður vel eftir að hafa sýnt sam­kennd í verki og segir að sam­fé­lagið verði að gera allt sem hægt er til að draga þá við­kvæmu í skjól í Covid-far­aldr­inum.

Söguna segir Katrín í færslu sinni á Facebook. „Þegar ég kom út úr plötu­búð á Rauð­ar­ár­stíg klukkan sirka 17 í dag sá ég mann liggj­andi á miðri bíla­götu á móti. Ég skellti á Kristínu, sem ég var að tala við í sím­anum, og hljóp til hans en í sömu andrá bar að tvö pör úr sitt hvorri átt­inni. Við vorum eins og járnagnir að segli, þrjár ein­ingar sem skut­ust úr sitt hvorri átt að mann­inum sem lá svart­klæddur á bak­inu eins og afvelta járn­smiður, með hendur og fætur upp í loft. Við reyndum að reisa hann við en hann var afar þungur og valtur á fæti. Þegar hann var spurður hvort hann væri drukk­inn svar­aði hann: „Heldur betur!,“ segir Katrín.

Þegar hér er komið við sögu ná Katrín og aðstoð­ar­menn hennar að draga hinn drukkna af umferð­ar­göt­unni og fá upp úr honum hvar hann byggi. „Ég og maður sem ég komst seinna að að héti Hörður drógum hann áfram. Eldri hjónin sem höfðu komið síð­ust að sáu um að bera níð­þunga íþrótta­tösk­una hans. Konan hans Harðar hélt á plöt­unni minni. Það var eins og við hefðum ákveðið þessa verka­skipt­ingu á klukku­tíma­löngum skipu­lags­fundi, svo fum­laus var hún. Okkar maður var ein­kenni­lega fattur, starði beint upp í him­in­inn á meðan við drösl­uðum honum áfram, og var fyrir vikið alltaf við það að detta aftur fyrir sig. En okkur tókst þó að tosa hann alla leið í bælið að lokum,“ segir Katrín og bætir við:

„Hann þakk­aði okkur ítrekað fyrir á meðan við rog­uð­umst með hann heim, sagð­ist vera múr­ari og alveg getað borið sína 20 kílóa tösku sjálfur. Stoltur íslenskur steggur. En ég segi íslenskur því hann sagði eitt sem situr í mér þegar hann var að þakka okkur fyrir að aðstoða sig hann sagði: „Svona er fólk á Íslandi“. Eftir að við höfðum komið honum í skjól sagði Hörður mér að hann hefði horft á breskan þátt þar sem leik­arar þótt­ust hafa hnigið niður út á götu og það tók víst ár og aldir þar til ein­hver veg­far­andi skipti sér af þessu fólki.“

Katrín vonar að svo­leiðis verði það aldrei hér að við höldum áfram þegar við sjáum ein­hvern í vanda. Hún hefur áhyggjur af því að hinn drukkni múr­ari hafi vaknað í morgun með höf­uð­verk. „Og von­andi sefur múr­ar­inn vel í nótt. Mér leið vel eftir þetta. Samkennd í verki sýnir nefni­lega að við erum öll í þessu saman – sem er gott. Svo fannst mér fal­legt hvað mað­ur­inn sjálfur var með­vit­aður um ástand sitt í öllu þessu rugli, sem mig grunar að sé með ein­hverjum hætti rekj­an­legt til Kófsins. Álagið sem er á fólki út af þessu ástandi verður seint mælt. Það er sjálf­sagt mál fyrir okkur svo mörg að hjálpa fólki sem liggur hjálp­ar­vana út á götu af því það er ein­falt. Á sama tíma vitum við öll að stórir hópar fólks búa við við­var­andi fátækt og erf­iðar aðstæður á grund­velli þess að vera t.d. öryrkjar, aðfluttir eða aldr­aðir. Við getum ekki stormað að þeim og dregið þau í skjól, eins og hægt var að gera í dag, en ég held að okkur langi það þó lang­flestum. Við verðum að finna leiðir fyrir seg­ul­kraft­inn til að virka inn í okkar sam­eig­in­legum kerfum. Við bara verðum!,“ segir Katrín.