Þór Nielsen er látinn: „Snillingur, nú ertu farinn“

„Snill­ingur, nú ertu far­inn! Fyrr en mig hefði órað fyrir. Þrátt fyrir að þú hefðir átt við nokkra van­heilsu að stríða hin síð­ustu ár þá von­uðum við báðir að þú myndir ná þér og að við vin­irnir myndum skunda á Þingvöll næsta vor. En þá kom höggið, ill­kynja æxli kom í ljós og eftir stutta legu á Land­spít­al­anum varstu allur.“

Þetta segir Óttar Felix Hauksson um vin sinn, Þór Nielsen sem féll frá 19. des­em­ber og hefði orðið átt­ræður í maí á þessu ári.

Þór söng og lék á gítar með fjölda hljóm­sveita. Má nefna sveitir eins og J.J. quintet, Junior kvin­tett, Tígris sextett­inn, Pónik, Venus kvar­tett­inn, Þórsmenn, City sextett, Ásar, Glæsir, Flamingo kvar­tettt­inn og Tríó Elfars Berg.

Þór átti hann ekki langt að sækja tón­list­ar­á­hug­ann, amma hans spil­aði á píanó og afi á fiðlu. Þau voru dönsk, afi hans, Emil Nielsen, var fyrsti fram­kvæmda­stjóri Eimskips.

En Þór var ekki aðeins tón­list­ar­maður, hann var einn sá allra besti í flugu­hnýt­ingum og hefur kennt þær á vet­urna.

Í við­tali við Morg­un­blaðið greindi Þór frá því að skemmti­leg­asti tím­inn var þegar hann söng og lék með Ásum og hljóm­sveit Gissurar Geirs­sonar frá Selfossi.

„Ég spil­aði með þeim á Spáni og á Gull­fossi, og það var auð­vitað ógleym­an­legt. Það var svo gaman að ferð­ast og spila, einkum úti á sjó. Ég spil­aði á Gull­fossi í tvö ár og fór með honum síð­ustu ferð­ina. Þarna voru oft mörg fræg and­lit og skemmti­leg stemmn­ing. Og ekki spillti að eig­in­konan var með í ferðum. Við spil­uðum líka í fleiri löndum, tókum eitt sinn lagið með hljóm­sveit í Hollandi og gerðum mikla lukku. Þeir voru alveg hissa á hvað svona jóla­sveinar gátu og vildu helst ekki sleppa okkur. Hann var líka skemmti­legur tím­inn þegar ég var að byrja í brans­anum. Í þá daga voru menn fínir í tauinu þegar þeir voru að spila. Það voru ekki galla­bux­urnar og bol­irnir þá.“

Þór var atvinnu­maður í tón­list í um þrjá­tíu ár. Hann var kvæntur og átti fjóra syni. Honum fannst oft þreyt­andi að vera í eilífri næt­ur­vinnu. Í við­tal­inu í Morg­un­blað­inu segir einnig:

„Eftir að ég hætti vissi ég ekki hvað ég átti af mér að gera um helgar, maður var jú vanur að fara að „sjæna“ sig svona seinni­part­inn.“

En Þór gerði ýmis­legt fleira en að spila. Á sumrin var hann við veiðar og á vet­urna kenndi hann flugu­hnýt­ingar, enda tal­inn með þeim bestu og af mörgum sá fær­asti  í þeirri grein.

„Ég byrj­aði að veiða á flugu fimmtán ára gam­all. Fékk að sitja aftan á vöru­bílum inn að Elliða­vatni, þar sem maður stalst svo í ána. Þegar ég var að spila í Glæsibæ kom ég oft­ast heim klukkan fjögur að nóttu og var svo far­inn klukkan hálf fimm austur á Þingvöll til að veiða. Ég veiddi allan dag­inn, fór svo heim, skipti um föt og var kom­inn á sviðið klukkan átta.

Konan mín var alveg hissa því að ég var aldrei í rúm­inu á morgn­ana. Alltaf tómt rúmið, horf­inn karl­inn. Þetta gerði ég helgi eftir helgi, öll sumur. Þurfti bara að sofa á haustin. Það var mitt líf og yndi að koma austur á Þingvöll á morgn­ana þegar allt var að vakna, fugl­arnir og nátt­úran. Nú bíður maður bara eftir vor­inu.“

Tómleik og sorg

Óttar Felix segir að flugu­veiðin og tón­listin hafi tengt þá sterkum böndum og fóru þeir margar ferðir á hverju sumri að Þing­valla­vatni til sil­ungs­veiða. Óttar Felix segir:

„Á leið­inni hlust­uðum við á tón­list sjötta ára­tug­ar­ins, þar varst þú svo sann­ar­lega á heima­velli, þekktir öll lögin, hafðir sjálfur leikið flest þeirra enda þekktur hljóð­færa­leik­ari og söngv­ari frá árum áður.“

Þá segir Óttar Felix á öðrum stað: „Ég fann fyrir tóm­leika við tíð­indin, tóm­leika og sorg. Vin­áttu­bönd okkar voru afar sterk, allt frá fyrstu kynnum fann ég hversu vel við náðum saman þrátt fyrir níu ára ald­urs­mun. Þú varst svo glað­lyndur og áhuga­samur.“

„Þú varst læri­meist­ari minn í háskóla flugu­veið­innar, Þing­valla­vatni. Þekking þín og reynsla af vatn­inu spann­aði yfir sjö­tíu ár. […] Þú varst einn af bestu flugu­hnýt­urum lands­ins, sann­ar­lega snill­ingur á því sviði. Flug­urnar þínar eru frægar, hafa birst í bókum og tíma­ritum og hafa verið seldar í versl­unum, verða eflaust eft­ir­sótt fágæti meðal flug­veiði­manna á næstu árum.“ Þá segir Óttar Felix að lokum:

„Ég votta Bjarn­eyju, eig­in­konu þinni, son­unum og fjöl­skyldum þeirra, dýpstu samúð mína. Þegar Manns­son­ur­inn, á dóms­degi, kemur í dýrð sinni og skilur sauð­ina frá höfr­unum, er ekki ólík­legt að almættið kjósi að hafa góðan flugu­hnýt­ara innan sinna vébanda á veiði­lendum eilífð­ar­innar.