Óttar: „Lögreglan leysti upp veisluna undir réttmætum fúkyrðum gesta“

Óttar Guð­munds­son geð­læknir hefur Bjarna Bene­dikts­son fjár­mála­ráð­herra af háði og spotti í Bakþanka Frétta­blaðs­ins í dag. Hann segir að það hafi verið svo í gegnum tíð­ina að þegar háir herrar brjóta af sér þá fylgir alþýðan fast á eftir. Þetta sé ekk­ert nýtt líkt og Pass­íu­sálm­arnir bera vitni um.

„Jóla­guð­spjallið var lands­mönnum ekki efst í huga um þessi jól heldur Þor­láks­messu­æv­in­týri fjár­mála­ráð­herra. Hann fagn­aði með góðum vinum í Ásmund­ar­sal. Veislu­gestir báru ekki grímu enda erfitt að drekka og spjalla með tusku eða papp­írs­serví­ettu fyrir munni. Tals­verður fjöldi var sam­an­kom­inn enda eru fámenn partí fremur leið­in­leg. Lög­reglan leysti upp veisl­una undir rétt­mætum fúk­yrðum gesta,“ skrifar Óttar.

Hann vitnar svo í fyrr­nefnda sálma: „Hall­grímur heit­inn Pét­urs­son hefur um aldir verið þjóð­inni upp­spretta hugg­unar og holl­ráða. Hann segir í Pass­íu­sálmum sínum: „Hvað höfð­in­gj­arnir haf­ast að, / hinir meina sér leyf­ist það.“ Þegar fjár­mála­ráð­herra brýtur sótt­varna­lög fylgir pöp­ull­inn á eftir og skeytir engu um tuðið í þrí­eyk­inu. Alþýða manna fylgist grannt með höfð­ingj­unum til að geta apað eftir hátt­erni þeirra. Mikil hneyksl­un­ar­alda gekk yfir landið eða eins og sr. Hall­grímur segir: „Háðung, spott­yrði, hróp og brigsl, / hver lét með öðrum ganga á víxl.““

Að sögn Óttars hefði verið nóg að lesa Hallgrím til að vita hvernig færi. „Bjarni baðst afsök­unar á athæfi sínu og sagð­ist ekki hafa áttað sig á gild­andi sótt­varna­reglum. Um þetta segir sr. Hall­grímur: „Góð mein­ing öngva gerir stoð, / gilda skal meira drott­ins boð.“ Stórar yfir­lýs­ingar og gott hug­ar­far duga skammt gegn pest­inni. Bjarni hefur ásamt öðrum ráða­mönnum brýnt þjóð­ina til dáða og sam­stöðu: „Við sigrumst á kóvíð 19 saman.“,“ segir Óttar og bætir við að lokum:

„Þessar góðu fyr­ir­ætl­anir dugðu skammt í Ásmund­ar­sal. Um þetta segir sr. Hall­grímur: „Þetta sem helst nú var­ast vann, / varð þó að koma yfir hann.“ Sá sem átti að ganga fyrir með góðu for­dæmi sat skyndi­lega eftir grímu­laus í fjöl­miðla­fári. Og hvað er til ráða annað en að iðr­ast og sýna auð­mýkt: „Lát af illu, en elska gott. / Allan varastu hræsn­is­þvott.“ Gleði­legt nýtt ár!“