Davíð Þór segir „að setja eignir ríkisins á markað“ þýða „koma eigum þjóðarinnar í hendur auðmanna“

Þjóð­kirkju­prest­ur­inn Davíð Þór Jónsson segir búið að brengla íslenska tungu til að almenn­ingur eigi auð­veld­ara með að kyngja því þegar reynt er hafa af honum eignir hans. Hann segir það hljóma ekki svo illa að „setja eigur rík­is­ins á markað“ en í raun sé rétt­ara að segja „koma eigum þjóð­ar­innar í hendur auð­manna“.

Mikill þrýst­ingur er nú frá ákveðnum öflum um að koma Íslands­banka í hendur auð­manna, svo orða­lag Davíðs sé notað. Katrín Jak­obs­dóttir, for­sæt­is­ráð­herra og for­maður VG, styður það heils­hugar þó óháðir fræði­menn vari við því. Guðrún Johnsen, hag­fræð­ings og lekt­ors við Við­skipta­há­skól­ann í Kaup­manna­höfn, til að mynda segir það galið því mjög ólík­legt er að almenn­ingur fengi gott verð fyrir bank­ann.

Davíð fjallar um þetta á Facebook. „Vegna þess að ég heyrði ráð­herra nýlega tala um nauð­syn þess að „setja eigur rík­is­ins á markað“ finnst mér nauð­syn­legt að afrugla aðeins hvernig sagt er frá þessu. Hér eru tvö orð sem vert er að gefa gaum að merk­ing­unni í og því hvernig þau eru notuð. Hið fyrra er „mark­aður“. Hverjir eru „mark­að­ur­inn“? Ég er ekki á þessum mark­aði og fólkið sem kemur hingað til að biðja um hjálp er það ekki heldur. Öryrkjar eru ekki á þessum mark­aði. „Markaður“ er nefni­lega í raun fínt orð yfir það sem kallað er „fjár­magns­eig­endur“, sem aftur er aðeins skrúð­yrði yfir þá sem eiga pen­ing­ana, þ.e. auð­menn. Hitt orðið er „ríkið“. Hverjir eiga „ríkið“? Það er í raun almenn­ingur í þessu landi, þjóðin. Höfum þess vegna alveg á hreinu að þegar talað er um að setja eigur „rík­is­ins“ á „markað“ er í raun verið að tala um að koma eigum þjóð­ar­innar í hendur auð­manna.“