Hjalti hjólaði að sprungunni: „Lyktin eins og af brunnu grasi“

„Allt í einu komu björg­un­ar­sveit­ar­menn með grímur og sögðu okkur að fara ekki lengra. Þeim virt­ist nokkur brugðið og sögðu gasmæl­ana vera orðna píp­andi,” segir Hjalti Jón Pálsson sem var að hjóla upp að eld­st­vöðvum í morgun ásamt félaga sínum, Rafni Val Alfreðs­syni. Þeir félagar áttu nokkur hund­r­uðu metra eftir þegar þeir voru stöðv­aðir.

„Við vorum í dalnum og áttum eina brekku eftir upp að gosi. Ég hef ekki hjólað þarna áður en við sáum hvað sprungan var nálægt, hún virt­ist vera uppi á hryggnum. Við gátum séð hana úr dalnum. Það er mest svekkj­andi að missa af gos­inu, hefðum við verið tutt­ugu mín­útum fyrr á ferð­inni hefðum við náð að sjá það,“ segir Hjalti Jón.

Rafn Valur var ásamt Hjalta við gos­s­töðv­arnar þegar sprungan kom.

Þeir félagar voru á raf­magns­hjólum sem hann segir ekki vera vanda­mál nú þegar það sé búið að frysta ofan í slóð­ann. Eig­in­konur og börn þeirra félaga fóru göngu­leið­ina og var sagt að snúa við. „Við sáum öll slett­urnar koma upp, þetta virt­ist nokkuð línu­legt frá okkur séð.” Aðspurður segir Hjalti Jón ekki hafa orðið mikið var við gasið. „Við vorum austan megin við svo fundum ekki mikið fyrir þessu, það var þó keimur í loft­inu. Eins og af brunnu grasi. En kon­urnar og börnin fundu meira fyrir þessu.“  Hjalti er hvergi af baki dott­inn og segir að hann hygg­ist ótrauður fara aftur þegar svæðið opnar. „Ekki spurn­ing, það er allir kátir og spenntir.”