Sigurþór þráði að deyja: „Ég var ógeðslega grannur og vond lykt af mér“

„Þá er ég bara orð­inn dópisti og far­inn að nota á hverjum ein­asta degi. Það snýst allt um það að eiga kók, eða róandi lyf eða áfengi. Ég reyndi eitt­hvað að berj­ast í gegnum þetta og segja öllum að þetta væri ógeðs­lega gaman en það var það alls ekki,“ sagði Sigurþór Jónsson sem barist hefur við alkó­hól­isma frá 16 ára aldri.

Í Íslandi í dag í gær sagði Sigurþór frá bar­áttu sinni við alkó­hól­isma, erf­iðri æsku, föð­ur­missi sínum og fleira.

Sigurþór ólst upp með ofbeld­is­fullan og drykk­felldan stjúp­föður á heim­il­inu:
„Þegar hann drakk var ég alltaf með kvíða sem byggð­ist alltaf upp með árunum. Hann beitti fjöl­skyld­una bæði and­legu og lík­am­legu ofbeldi og ég held að hann hafi ekki gert sér grein fyrir því hvað hann væri að gera.“

Hann segir þó lífið fyrst hafa orðið veru­lega erfitt þegar hann var um þrí­tugt. Faðir Sig­ur­þórs lést úr krabba­meini og segir hann hlut­ina hafa þá breyst hratt.

„Þá er ég bara orð­inn dópisti og far­inn að nota á hverjum ein­asta degi. Það snýst allt um það að eiga kók, eða róandi lyf eða áfengi. Ég reyndi eitt­hvað að berj­ast í gegnum þetta og segja öllum að þetta væri ógeðs­lega gaman en það var það alls ekki. Þarna er ég byrj­aður að særa fjöl­skyld­una mína meira en nokkur tím­ann ég hefði geta gert mér grein fyrir. Þarna þarf mamma mín að leita sér gríð­ar­legrar hjálpar og hún grenn­ist ógeðs­leg hratt og öll fjöl­skyldan mín á um sárt að binda. Þetta var ekki eitt­hvað sem ég var að hugsa þá, svo sann­ar­lega ekki. Ég kom mér í gríð­ar­lega miklar skuldir og eyddi þessum arfi mínum mjög hratt og örugg­lega, því miður.“

Þrátt fyrir að hafa skuldað margar millj­ónir sem fjöl­skylda hans sá um að greiða til þess að forða honum frá því að skulda óæski­legu fólki, stopp­aði það ekki Sigþór í neysl­unni.

Árið 2013, eftir að hafa verið á göt­unni í nokkra mán­uði fór hann í með­ferð. Tveimur árum síðar byrj­aði hann að selja fíkni­efni, sem varð til þess á end­anum að hann féll og sökk dýpra en nokkru sinni fyrr.

„Þarna er ég í því í raun­inni í fjórtán mán­uði. Búið að taka bíl­inn af mér, kredit- og debet­kortin farin og bara búið að svipta mig. Það átti bara eftir að svipta mig upp á geð­deild á Land­spít­ala. Ég var far­inn að haltra og með kæki í aug­unum og bjó á göt­unni. Ég var ógeðs­lega grannur og vond lykt af mér. Ég var vak­andi meira og minna allt þetta ár og náði mest að vera vak­andi í fjórtán daga í röð“.

Á þessum tíma voru vinir og fjöl­skylda Sig­ur­þórs end­an­lega búin að gef­ast upp á honum og gerðu ekki ráð fyrir að hann myndi ná að snúa við blað­inu úr því sem komið var.

„Ég von­að­ist eftir því að fá að deyja út af van­líðan. Ég sá enga leið og hugs­aði með mér, jæja Sigurþór nú þarft þú að fara koma þér í burtu. Þú þarft eig­in­lega að fara drepa þig og þetta er í mér mjög lengi. Ég fæ heim­sókn frá hand­rukk­ara og mér eru settir ein­hverjir afar­kostir. Ég sé mig ekki koma mér út úr þessu og þarna sá ég svartasta skamm­degi í lífi mínu.“

Nú hefur Sigurþór hins vegar verið edrú í tæpa fjóra mán­uði en seg­ist alltaf vera hræddur um að falla.

„Það hef ég aldrei verið og það er ákveðið bata­merki. Ég er skít­hræddur við það að falla, verða stjórn­laus og vita ekki hvað ég á að gera. Þetta er bara einn dagur í einu,“ sagði Sigurþór.