Tveir nánir vinir Alfreðs voru ofbeldismenn: „Hressir, sjarmerandi og færir lygarar“

„Ég hef allt of lengi hugsað um að skrifa þennan pistil/hug­leið­ingu en hikað við af röngum ástæðum. Ég þurfti fyrst að spyrja mig fyrir hvern ég ætti að skrifa og hvaða til­gangi það ætti að þjóna. Mín helsta von er að þessi pist­ill muni hugs­an­lega opna augun á fólki enn frekar (fyrst og fremst karl­mönnum) um hversu algengt kyn­ferð­is­of­beldi er í okkar sam­fé­lagi og að halda umræð­unni áfram. Ég geri þetta líka fyrir sjálfan mig að létta af mér og deila minni reynslu, skrifar Alfreð Jóhann Eiríks­son í færslu á Facebook.

Fjöldi fólks hefur fagnað skrifum Alfreðs.

„Í dag, tveimur árum eftir að ég byrj­aði á þessum pistli ákveð ég að senda hann loks­ins frá mér í til­efni seinni MeToo bylt­ing­ar­innar, sem er eins gott til­efni og nokkuð annað.

Stuttu eftir fyrri #Metoo bylt­ing­una, þegar umræðan um kyn­ferð­is­of­beldi opn­að­ist fyrir alvöru átt­aði ég mig á að nán­ast hver ein­asta vin­kona sem ég á hefur orðið fyrir kyn­ferð­is­of­beldi. Það segir mér nokkuð skýrt hvers konar sam­fé­lagi við búum í og hvað við eigum langt í land með að útrýma kynja­mis­rétti og kyn­ferð­is­of­beldi. Ég held að það sé nokkuð öruggt að lang­flestir eiga vin/vin­konu sem hefur lent í ein­hverju tagi af kyn­ferð­is­of­beldi en það eru ekki allir sem treysta sér í að deila slíkri upp­lifun með hverjum sem er.“

Leyfði þeim að njóta vafans

„Síðan ég var í grunn­skóla hef ég átt alla­vega tvo nána vini sem kom í ljós að væru ofbeld­is­menn og beittu margar stelpur grófu ofbeldi. Ég við­ur­kenni að í báðum þessum til­vikum átti ég erfitt með að sætta mig við þann raun­veru­leika og brást ekki rétt við því strax. Í báðum til­vikum gaf ég þeim tæki­færi á að útskýra sitt mál og gerðu þeir það svo listi­lega og með svo leik­rænum til­brigðum að ég leyfði þeim að njóta vafans (eflaust líka vegna þess að það var auð­veld­ara fyrir með­virkan ein­stak­ling eins og mig, sem er ömur­legt og því miður mjög algengt).

Þegar fleiri stelpur stigu fram og það fór ekki á milli mála að þessir menn væru klár­lega sekir þá sneri ég baki við þessum mönnum og hef aldrei litið aftur vegna þess hvor­ugur þeirra hefur séð að sér og leitað sér hjálpar og/eða reynt að bæta upp fyrir þann skaða sem þeir ollu. Enn þann dag í dag líður mér illa að hafa ekki áttað mig á þessu fyrr og séð öll rauðu flöggin hjá þessum strákum.

Þetta er ein helsta ástæðan fyrir að ég skrifa þetta því ég vona að þetta vekji a.m.k. ein­hvern til umhugs­unar og hvetji þann til að gera allt sem hann/hún getur til að varpa ljósi á og koma í veg fyrir ofbeldi. Það sem þessir tveir áttu sam­eig­in­legt, sem og margir aðrir ofbeld­is­menn, er að þeir voru hressir, sjar­mer­andi, færir lygarar og komu oft­ast vel fram (sér­stak­lega við karl­kyns vini sína) en töl­uðu oft illa um kven­fólk og sögðu ógeð­fellda brand­ara svo eitt­hvað sé nefnt. Mér finnst bara svo mik­il­vægt að fólk fatti að þetta getur verið hver sem er, í alvöru.“

Meðvirkning þrífst

Í þessu sam­fé­lagi okkar þrífst svo mikil með­virkni og afneitun að það hálfa væri nóg. Margir annað hvort vilja ekki trúa sögum um ofbeldi upp á náung­ann, reyna að þagga niður í umræð­unni eða gerir ekki neitt því það finnst þetta ekki koma því við og „vill ekki vera partur af neinu drama”.

Allt of oft heyrir maður eitt­hvað á þessa leið „þetta meikar ekki sens, hann er svo ótrú­lega næs” eða „batn­andi mönnum er best að lifa” – ég er sam­mála því en þá ÞARF mann­inum að fara batn­andi í alvöru. Að því sögðu vil ég líka segja að ég hef líka þekkt nokkra sem hafa komið illa fram og brotið af sér en mun­ur­inn þar er að þessir aðilar hafa séð að sér, beðist fyr­ir­gefn­ingar og gert allt í sínu valdi til að bæta upp fyrir gjörðir sínar.

Ég er sam­mála þeirri umræðu sem margir hafa talað um að skrímsla­væð­ing og nafn­grein­ingar sé ekki rétta leiðin til að upp­ræta nauðg­un­ar­menn­ingu heldur sé besta leiðin að halda umræð­unni áfram, að fræða og upp­lýsa fólk (sér­stak­lega ungt fólk). Ég hef tekið eftir að sumir karl­menn eru fljótir að byrja að tala um rang­mætar ásak­anir sem er auð­vitað grafala­var­legt mál líka og aldrei í lagi, en við verðum að muna að það er ekki nema um 2-5% til­fella í svona málum og eins og ein­hver sagði; ég vil frekar óvart verja lygara en að verja nauð­gara. Ég hef því miður séð það með eigin augum hvernig ofbeldi getur sett líf mann­eskju á hvolf og ég er svo stoltur af öllum þolendum sem hafa lifað það af og sendi þeim öllum hlýjan straum og orku sér­stak­lega á þessum erf­iðu tímum.

Vandmeðfarin og erfið umræða

Að lokum vil ég segja, ég veit að þetta er ótrú­lega vand­með­farið og þetta ER erfið umræða en hún er samt sem áður nauð­syn­leg. Við (sér­stak­lega karl­menn) þurfum að leita inn á við en líka skoða vina­hópana okkar og ræða málin. Ef ein­hver sem les þennan pistil langar að ræða við mig um eitt­hvað þá má sá aðili endi­lega hafa sam­band við mig í einka­skila­boðum eða ræða við mig í per­sónu,“ skrifar Alfreð Jóhann.