Margrét Tryggvadóttir: „#metoo frásagnir eru neyðarréttur fólks sem kerfið hefur brugðist“

„Nú ríður önnur bylgja #metoo hreyf­ing­ar­innar yfir og veldur titr­ingi víða og ekki eru allir sam­mála. Um dag­inn var ég í mat­ar­boði. Þar var kona sem sagði að svona mál ættu að fara í gegnum rétt­ar­vörslu­kerfið. Konur og aðrir þolendur ofbeldis ættu bara að kæra og málin fara sína leið,“ segir Margrét og bætir við:

„Sama við­horf má sjá víða, til dæmis á sam­fé­lags­miðlum og í raun er ég hjart­an­lega sam­mála. Ég vildi ekk­ert frekar en að það myndi virka.“

En sam­kvæmt orðum Mar­grétar er málið ekki svo ein­falt fyrir þolendur ofbeldis þótt hún telji að tölu­vert hafi „áunn­ist í áranna rás; samt er staðan sú að margar konur hafa ítrekað lent í kyn­ferð­is­brotum – kraf­ist rétt­lætis eftir lög­form­legum leiðum en ekk­ert ger­ist; þær gætu allt eins hafa talað við stein“ segir Margrét og bætir við að „stundum hefur bar­áttan fyrir rétt­læti við­haldið skaða ofbeld­is­ins, virkað eins og önnur árás.“

Margrét segir að „kyn­ferð­is­brot eru hræði­legir glæpir og afleið­ing­arnar geta verið langvar­andi. Sam­fé­lagið allt hefur ítrekað brugð­ist brota­þolum.“

Eins og flestir vill Margrét „lifa í sam­fé­lagi þar sem eng­inn er fund­inn sekur uns sekt er sönnuð.“

Til að slíkt geti orðið að raun­veru­leika – að dystópían breyt­ist í útópíu – að fram­tíðin verði ekki enda­laust speg­il­mynd af ömur­legri og sorg­legri for­tíð okkar hér á landi gagn­vart þolendum kyn­ferð­is­of­beldis – segir Margrét að margt „verði þá að breyt­ast“ enda sé „núver­andi ástand á Íslandi ein­fald­lega hörmu­legt,“ og bætir við:

„Þá verður að taka kyn­ferð­is­brot alvar­lega; hlusta á brota­þola; styrkja stöðu þeirra í rétt­ar­vörslu­kerf­inu; rann­saka málin og fylgja þeim eftir“ og á „meðan máls­með­ferð þess­ara mála er jafn broguð og raun ber vitni hafa brota­þolar engin önnur úrræði en að segja frá – nýta mál­frelsi sitt – jafn­vel þótt tölu­verðar líkur séu á að þeir hljóti dóm fyrir meið­yrði.“

Og þó að Margrét vildi gjarnan að útópían í rétt­ar­kerf­inu yrði að veru­leika sé rétt­ar­vörslu­kerfið ein­fald­lega í svo miklu „fokki“ að við sem hérna búum séum langt frá því að sjá ljósið við enda gangn­anna.

En þá aftur að #metoo-bylt­ing­unum og þeirri opin­beru umræðu um kyn­ferð­is­of­beldi, rétt­ar­kerfið og nafn­lausar ásak­anir sem komið hafa í kjöl­far þeirra.

Margrét segir að „almenn­ings­á­litið og opin­ber umræða um ein­stök mál er sann­ar­lega ekki heppi­leg máls­með­ferð – en nú er svo komið að margir brota­þolar og aðstand­endur þeirra sjá ekki aðra leið færa; #metoo frá­sagnir eru í raun neyð­ar­réttur fólks sem kerfið og sam­fé­lagið allt hefur brugð­ist,“ og bætir við:

„Það er kald­hæðn­is­legt að hugsa til þess að yfir­full og und­ir­mönnuð Bráða­móttakan í Fossvogi er senni­lega sá staður í kerf­inu sem virkar einna best. Því flestallt sem ger­ist svo er í algjöru fokki.“

Heimild: kjarn­inn.is