„Norðmenn eru 17 sinnum fleiri en við. Þeir voru löngu búnir að afgreiða O3. Þeir líta svo á að við höfum fengið að ,,fljóta með” í EES. Ef við hefðum hafnað pakkanum, eftir að hafa dregið afgreiðslu hans árum saman, hefði það haft afleiðingar, les ég á milli línanna að þeir hafi sagt íslenskum stjórnvöldum,“ skrifar Ragnar Önundarson í færslu á stórum samfélagsmiðlahópi.
Bætir við:
„Það hefði skaðað Noreg, sem nýtir sæstrengi sína núna með hagnaði. Gengið er hart fram í vindmylluvæðingu landsins; ísaldarklappirnar eru sprengdar í stórum stíl til að gera vegi og undirstöður fyrir óskapnaðinn,“ segir Ragnar og bætir við að „reynslulitlir forystumenn okkar brugðust; leyndu vandanum fyrir umbjóðendum sínum – kjósendum. Þeir glímdu við vandamálið misserum saman en fundu enga lausn. Aðeins sannleikurinn getur gert menn frjálsa. Tími er löngu kominn til að þeir komi út úr skápnum sem þeir hafa falið sig í. Það munu þeir samt aldrei gera; kosningar eru líka í nánd og myrkrið í skápnum er viðeigandi tákn fyrir þeirra slæmu samvisku.“
Sigurjón Jónsson leggur orð í belg:
„Skrítið að þetta skuli ekki vera orðið að kosningamáli.“
Skúli Jóhannsson nefnir að „það sem einkennir þróun orkupakka ESB síðustu misserin er sú áhersla sem loftslagsmálin hafa fengið. ESB heldur utan um loftslagspakka aðildarríkjanna, þar á meðal skráningu í mengunarmálum og greiningu markmiða, í samræmi við Parísarsamkomulagið sem flest ef ekki öll aðildarríkin hafa samþykkt“ segir Skúli og nefnir að
„ESB er ekki að skipta sér af því hvernig þjóðir ESB virkja og með hvaða tegund virkjana; til dæmis hvort Norðmenn reisi vindrafstöðvar eða ekki. Það er alfarið á þeirra eigin valdi.
Norðmenn voru í forystuhlutverki á 10. áratugnum í að gangsetja raforkumarkaðinn NordPool sem gengur afar vel í dag. Það tók þá 10 ár að stilla markaðinn af fyrir eigin þarfir og annarra, enda var það frumkvöðlastarf.“
Hann nefnir að Norðmenn hafi sjálfir tekið ákvörðun um sæstrengi sína og með því að aðlaga sölu á flutningsgetu sæstrengsins NORNED að kerfum EBS árið 2011 hafi náðist mikill hagnaður „sem rann til Norðmanna, en kapallinn var greiddur upp á mettíma. Hvernig þeir hafa ráðstafað þessum hagnaði innanlands er þeirra mál. Eftir reynsluna af NORNED hafa fleiri sæstrengir verið lagðir sem tengja Noreg við önnur lönd í Evrópu.
Ég skil ekki hvað er að þessu?“
Sigurjón færir í tal að „það sem aðallega heldur okkur frá því að leggja sæstreng til Evrópu á eigin vegum er að fjárfestingin gæti orðið okkur ofviða. Of mikil áhætta gæti falist í því að leggja sæstreng í fyrsta sinn yfir úthaf,“ og bætir við:
„Hugsum okkur að ef Íslendingum stæði til boða að gjöf á morgun, 1 stykki fullkláraðan sæstreng til Evrópu án endurgjalds, þá mundum við að sjálfsögðu þiggja gjöfina. Málflutningur margra hér á landi hefur verið þannig að eitthvað slæmt mundi stafa af sæstreng og ætti því alls ekki að þiggja slíka gjöf. Það er aldeilis fráleitt en svona hefur áróðurinn á móti orkupökkunum því miður verið.
Það sem ég hef áhuga á er að drífa í að koma upp samkeppnismiðuðum íslenskum raforkumarkaði sem allra fyrst og feta þannig í fótspor Norðmanna. Þetta ætti að vera minna verk núna í ljósi reynslu síðustu ára.“
Einar Gunnar Birgisson stígur fram með fjaðurpenna sinn sem inniheldur bæði blóð og blek og skrifar af mikilli „þekkingu“ og með allar „upplýsingar“ í höfði sér og fyrir framan sig: Og svo sannarlega eru „röksemdirnar“ til staðar sem og „málefnaþekking“ af „hæstu gráðu“ og nefnir tvö afar „viðeigandi“ dæmi máli sínu til sönnunar.
„Skùli – gefa okkur sæstreng? Virkja síđan hverja sprænu landsins og umhverfisòvænar vindmyllur um allt! Leyfir þù ađ òkunnugir menn gefi konu þinni gjafir? Eđa börnunum þìnum àfengi?“
Skúli svarar athugasemdinni með eftirfarandi orðum:
„Einar Gunnar Birgisson, þetta var nú bara hugsanadæmi hjá mér. Ég er ekki á því að blanda persónulegum högum mínum inn í þetta mál.“
Má segja með þessu innleggi frá Einari hafi áhuginn á færslunni orðið álíka mikill og það að ráða Ingó Veðurguð til að spila á grunnskólaballi á komandi hausti.
Athugasemdir