Ég bið að heilsa

Langaði að senda þér línu því ég hef stundum áhyggjur af þér.

Geri það nú.

Vona þú takir því vel.

Eftir því sem þú sekkur dýpra og dýpra niður í dep­urð­ina kemur þessi ró sem þú ert alltaf að leita eftir.

Hugs­an­irnar eru fal­legar og við­kvæmar. Og þarna í dep­urð­inni er ekki þann vonda óvin kvíð­ann að finna – þú getur þakkað fyrir það.

Depurðin er á jörð­inni en leit­ast eftir því að lyfta þér upp frá henni en yfir­gefa hana ekki.

Svo hlustar þú á tón­ana raða sér saman og mynda eina heild í verki þar sem Guð og Djöf­ull­inn vaska upp og brjóta saman þvott; eins og mál­verk á striga sem ætlað var að vera til.

Berst við tárin og leyfir jafn­vel einu og einu að sleppa út. Ferð hrærður á flug og starir óhræddur inn í eigin huga og tekst á við skugg­ann af sama krafti og þú virkjar gleð­ina og sköp­un­ina; hræddur og kjark­aður.

Þessi bar­átta mun alltaf eiga sér stað á meðan þú dregur and­ann og hefur áhuga á líf­inu og skilur að það er til þess eins að vera til.

Þegar þú svo fangar ein­fald­leik­ann og fagnar honum ertu búinn að sætt­ast við dap­ur­leik­ann og skilja að af rótum hans vex sú orka sem fram­kallar liti og hrifn­ingu.

Fram­kallar hvörfin sem þú veist ekk­ert af en værir lítið án, nema vængja­laust fiðr­ildi eða ófleygur fugl.

Sjáumst von­andi sem fyrst.

Ég bið að heilsa.