Ljóð um Úkraínustríðið – Skipun geddunnar

Ljóðið Skipun gedd­unnar var flutt í Kiljunni á Rúv nýlega. Eist­neska skáldið Kristi­ina Ehin samdi ljóðið en það fjallar um stríðið í Úkraínu.

Ljóðið hefur ekki enn komið út á prenti en Ehin flutti það nýverið í eist­neska sjón­varp­inu og vakti mikla athygli. Það voru þær Lemme Linda Saukas Ólafs­dóttir og Guðrún Hann­es­dóttir sem þýddu ljóðið yfir á íslensku en leik­konan Sólveig Arn­ars­dóttir flutti það í Kiljunni.

Ehin flutti ljóðið í eist­neska sjón­varp­inu nýverið og hefur það ekki enn komið út á prenti.

Ljóðið var þýtt á íslensku af Lemme Lindu S. Ólafs­dóttur og Guðrúnu Hann­es­dóttur og flutt í Kiljunni af Sólveigu Arn­ars­dóttur leikkonu.

Lesa má ljóðið á íslensku hér fyrir neðan hér má hlusta á fluttn­ing Sól­veigar á ljóð­inu.

Skipun geddunnar

Venju­legir rúss­neskir strákar

sem helst kunna fótum sínum for­ráð

á fjöl­förnum stríðs­slóðum tölvu­leikja

eru skyndi­lega sendir út á víg­völl­inn sjálfan

til að kremja nas­is­mann úr óvin­inum

murka lífið úr mennsk­unni

Samkvæmt fyr­ir­mælum gedd­unnar

sem sagt er frá í rúss­nesku ævin­týri

ráfa nú venju­legir menn um í blindni

skjóta á sjúkra­hús og leik­velli barna

Mamma ég er hræddur. Okkur er sagt að skjóta á allt

segir rúss­neskur her­maður við móður sína

í lang­línusím­tali sem nær fram á árbakka Ob.

Pabbi, ekki gef­ast upp! skrifar úkra­ínskt barn í sím­ann sinn

á fimmta degi í neð­an­jarð­ar­skýli í Tjern­i­hiv og sendir

til föður síns sem stendur vörð á brú yfir ána Dnjepr

Rúss­neska kona:

Á þess­ari stundu fremur sonur þinn morð!

Á þess­ari stundu úthellir maður þinn sak­lausu blóði!

Ég greiði stærsta fram­lag lífs míns til Rauða kross­ins

reyni að hlusta á minn innri frið­ar­ráð­gjafa:

þetta er það eina sem þú getur gert, segir hann

and­aðu að þér skamm­vinnu sól­skini vetr­ar­dags­ins

láttu ekki huga þinn breyt­ast í víg­völl.

Geddunni er efst í huga að leggja allt í rúst

en guðir for­tíðar styrkja okkur eftir megni

ég heim­sæki Þjóð­minja­safnið til að sjá

hvort farið sé að loga á furu­spýt­unum fornu

sem geymdar eru í gler­skápum á bak við eld­vegg

og eiga sam­kvæmt sögnum að gefa

bjarg­vætti okkar í und­ir­heimum merki

kalla hann til hjálpar í ítr­ustu neyð.

Þú og ég

þeir og við

hver erum við

sem stöndum í eilífum næð­ingi evr­ópskrar sögu?

Ekki var grasið fyrr gróið

yfir sprengjurúst­irnar frá því í mars 1944…

ekki var fyrr búið að hylja leifar Tsjerno­byl steypu…

ekki voru fyrr fæddir nýir synir…

ekki fyrr búið að reisa ný minn­is­merki…

Hver erum við ? – kannski sand­korn?

Í sál okkar skelfur óra­löng víg­lína góðs og ills

þar sindrar barma­full bernska okkar í blá­gulu hafi

en sæmd okkar og sam­viska í umsátri myrk­urs

Í smábæ við landa­mærin

er borði stillt upp fyrir frið­ar­við­ræður

það glamrar í vatns­flösk­unum

þegar flug­skeytin falla

Í öðrum bæ lengra í burtu

stendur úkra­ínsk amma við bakstur

bakar litlar lummur og hálf­mána

úr hömstr­uðum hveiti­birgðum

og síð­ustu eggj­unum úr hænsna­hús­inu

sem búið er að sprengja í tætlur

Hún hefur glugg­ann sem snýr að víg­lín­unni opinn

svo mörg­hund­ruð drengir geti komið og

deilt með henni þess­ari blessuðu kvöld­mál­tíð

hætt að drepa bræður sína

og reist þakið að nýju yfir höfðum þeirra.