Halldór sagðist loks hafa fundið morðingja dóttur sinnar – Sást aldrei framar

Halldór Hall­dórs­son heim­sótti nágranna sinn kvöld eitt í apríl og lá greini­lega þungt á honum. Greiddi hann nágrann­anum pen­inga­skuld sína við hann og sagð­ist nú loks hafa fundið morð­ingja dóttur sinnar. Hvarf hann svo í myrkrið. Systir Halldórs, Anna, bjó með bróður sínum en þegar hún kom heim eftir útstá­elsi voru nýkeyptar mat­vörur í eld­hús­inu sem og máln­ing og tveir máln­inga­burstar. En eng­inn Halldór. Hann fannst aldrei aftur.

Þetta gerð­ist þann 1. apríl 1959 í Vancouver, Kanada. Ekki er mikið vitað um Halldór eða systur hans Önnu en þau voru íslensk og bjuggu í Vancouver. Í Lögbergi-Heimskringlu var skrifað um hið dul­ar­fulla hvarf Halldórs árið 1960 eftir að úrklippa var send á blaðið, frá frétt morg­un­blaðs í Vancouver. Hér fyrir neðan má lesa umfjöll­un­ina:

Íslend­ingur hverfur

Blaðinu barst úrklippa úr morg­un­blað­inu Province í Vancouver, dag­sett 21. marz, þar sem sagt er frá und­ar­legu hvarfi manns að nafni Halldór Hall­dórs­son, 62 ára að aldri, sem af nafn­inu að dæma virð­ist vera íslenzkrar ættar. Hann átti heima í fátækra­hverfi við sjáv­ar­síð­una, sem nefn­ist “The Waterfront“, og er hluti af Burnaby. I hverf­inu eru 139 híbýli af furðu­leg­ustu gerð, og búa þar um 200 manns í leyf­is­leysi (squatters), fólk, sem ekki á í önnur hús að venda. Þangað liggur mjór stígur ofan úr borg­inni. Þar er hvorki raf­magn, vatns­leiðslur né sími.

Kvöldið 1. apríl 1959 kom Halldór Hall­dórs­son til nágranna síns, Dan Morgans, og var honum auð­sjá­an­lega þungt fyrir brjósti; hann greiddi Mr. Morgan $10, sem hann skuld­aði honum og sagði síðan: „Dan, nú hefi ég loks­ins eftir allan þennan tíma komizt að því, hver myrti dóttur mína. Ég ætla upp í borg­ina að gera eitt­hvað í því máli.“ Síðan hvarf hann út í myrkrið og hefir ekki sézt síðan. Frétta­rit­ar­inn furðar sig mikið á því, að ekki skuli hafa orðið heyrum kunn­ugt um hvarf þessa manns, að lög­reglan hafi engar skýrslur um hann né dóttur hans. Hann leit­aði því frétta hjá nágrönnum Halldórs, og voru þeir áhyggju­fullir vegna hvarfs hans, því þeir þekktu hann sem hæg­látan en mann­blendin mann, og þeir furða sig á því, að ekki skuli hafa verið grennslazt neitt um hvarf hans, en flestir eru þeir þeirrar skoð­unar, að yfir­völdin láti sig lítið skipta afdrif fólks­ins í þessu hverfi.

Þeir muna eftir stúlkunni, sem bjó ein í kofa, sem nefnd­ist „The Ivy Nook“. Hún hafði langt svart hár, er lék laust um herðar hennar. Kofinn er nú í eyði. Frétta­rit­ar­inn fór til heim­ilis Halldórs, en þar býr systir hans, Miss Anna Hall­dórs­son, á sjö­tugs aldri. Hún þyk­ist viss um, að bróðir sinn hafi ekki farið burt sjálf­krafa, að hann hafi verið burt­num­inn eða myrtur. Hún segir, að 1. apríl hafi hann farið í póst­húsið í North Burnaby og sótt stjórn­ar­styrk­inn sinn, ávísun fyrir $72. Síðan keypti hann mat­væli fyrir $1.50 og tvo máln­ing­ar­bursta og máln­ingu. Þegar hann kom til baka, var systir hans ekki heima, en þegar hún kom heim, voru mat­vælin og máln­ing­ar­vör­urnar þar, en bróður sinn hefir hún ekki séð síðan. Hún segir, að hann hafi aldrei sótt spari­fötin sín né bát­inn sinn, sem honum hafi þótt vænt um og verið hreyk­inn af.

Miss Hall­dórs­son virt­ist lítið vita um dótt­ur­ina, en hún stað­hæfir, að hún hafi til­kynnt lög­reglu Vancouverborgar og R.C.P.M. í Burnaby um hvarf bróður síns. Hvorugt lög­reglu­liðið hefir skýrslur um þetta og mál­inu virð­ist lokið. En fólk­inu í fátækra­hverf­inu við sjáv­ar­síð­una er tíð­rætt um Halldór Hall­dórs­son, hið und­ar­lega hvarf hans og um hina svart­hærðu dóttur hans.