Kolfinna hraunar yfir Ingibjörgu Sólrúnu: „Hreint og beint ógeðsleg“

Kolfinna Bald­vins­dóttir, dóttir hjón­anna Jóns Baldvins Hanni­bals­sonar og Bryn­dísar Schram, reynir að gera lítið úr orðum Ingi­bjargar Sólrúnar Gísla­dóttur, fyrr­ver­andi ráð­herra. „Merki­legt með Ingi­björgu Sólrúnu Gísla­dóttur, alltaf tekst henni að lenda öfugu megin. Klúðrar öllu sem hún kemur nálægt, veit ekk­ert um hvað hún er að tala en sparkar samt þegar hentar. Hana vantar betri ráð­gjafa,“ segir Kolfinna.

Ingi­björg Sólrún líkir Jóni Baldvini, hennar fyrrum félaga í stjórn­mál­unum, við rán­dýr „sem velur bráð sína af kost­gæfni.“ Kveikjan að orðum hennar eru dag­bók­ar­færslur Þóru Hreins­dóttur; fyrrum nem­anda Jóns Baldvins í Mela­skóla árið 1970.

„Jón Baldvin Hanni­bals­son ekki meir, ekki meir, hugs­aði ég þegar ég frétti af þessu máli í síð­ustu viku og beitti mig eig­in­lega hörðu til að lesa þessa frá­sögn. Það er hins vegar skemmst frá því að segja að dag­bók­ar­færslur Þóru Hreins­dóttur, 15 ára nem­anda JBH í Mela­skóla 1970, eru ótrú­lega merki­leg heim­ild um aðferðir JBH við að ná tökum á Þóru og hvaða afleið­ingar það hafði fyrir hug­ar­á­stand hennar. Í fram­hald­inu ákvað ég að lesa aftur allar þær 23 sögur sem safnað hefur verið saman af kyn­ferð­is­brotum og áreiti JBH á ára­tuga tíma­bili og í ljós kom ákveðið munstur sem gengur eins og rauður þráður í gegnum allt hans atferli.

JBH hagar sér eins og rán­dýr sem velur bráð sína af kost­gæfni – oftar en ekki ein­stak­ling sem er ekki með sterkt bak­land – sækir að henni með skipu­lögðum hætti, sýnir henni áhuga, jafn­vel trúnað, ving­ast við hana og vinnur traust hennar. Þegar traustið er komið er eft­ir­leik­ur­inn auð­veldur,“ sagði Ingi­björg Sólrún.

Kolfinnu finnst skrif Ingi­bjargar „hreint og beint ógeðs­leg.“

„Þær hrann­ast upp afsök­un­ar­beiðnir ISG, nú ekki bara gagn­vart þjóð­inni, heldur klof­inni fjöl­skyldu. Hún mis­not­aði sér veikasta hlekk­inn i þeirri fjöl­skyldu, henni sjálfri til hags­bóta, ojj segi ég,“ segir Kolfinna og heldur áfram að hrauna yfir Ingi­björgu Sólrúnu: 

„Hún er alltaf of fljót á sér, til­búin til að ráð­ast á sína allra nán­ustu sam­starfs­menn, og senda þá í galeið­una. Ef ein­hverjum finnst rétt/eðli­legt að draga upp 52 ára gamla dag­bók konu sem lést fyrir sex árum á akkurat þessum tíma­punkti, rétt upp hönd.“