Snorri Ásmundsson Krónískur óþekktarangi

Snorri Ásmunds­son mynd­list­ar­maður hefur til­kynnt fram­boð sitt til for­manns í Sjálf­stæð­is­flokknum. Hann seg­ist bjóða sig fram fyrir hönd kvenna.

„Já, ég fip­að­ist aðeins við þessa til­hugsun að þarna sé mið­aldra hvítur karl­maður, Guð­laugur, að bjóða sig fram gegn öðrum slíkum, Bjarna, í flokki sem gefur sig út fyrir að hafa pláss fyrir alla og í langri sögu flokks­ins hefur kona aldrei verið for­maður. Þarna eru fram­bæri­legar konur sem allar eru undir hælnum hjá yfir­boð­ara sínum og myndu lík­leg­ast aldrei bjóða honum byrg­inn auk þess sem óskrif­aðar reglur og hefðir fylgja þátt­töku í stjórn­mála­starfi innan flokks­ins. Ég vildi því pressa á kon­urnar að bjóða sig fram og gaf það í skyn að ég skyldi bjóða mig fram sjálfur sem kona ef engin önnur kona byði sig fram.“

Snorri hefur sagst vera vel tengdur kon­unni í sér og elska og virða konur meira en karla. Hann segir að sér þyki líka vænt um karl­mennsk­una en að hún sé samt eitt­hvað vand­ræða­leg í sam­hengi hlut­anna í dag. „Ég á marga góða vini og í flestum þessum vin­áttum er mikil og djúp virð­ing og djúpur skiln­ingur. Konur eru oftar dýpri, opn­ari og varn­ar­laus­ari og ég tengi betur við þær og á oftar í dýpri og meira gef­andi sam­skiptum við þær. Karlmenn eru meira frum­stæð­ari en eru oft meiri verk­menn. Ég held ég sé nokkuð góð blanda af konu og karli þegar ég orða þetta svona.“

Kattaframboðið og VHS

Snorri hefur staðið fyrir ýmsum sam­fé­lags­gjörn­ingum. Hann bauð sig til dæmis fram til for­manns flokks­ins árið 2009 og stofn­aði Katta­fram­boðið á Akureyri fyrir sveita­stjórn­ar­kosn­ing­arnar fyrr á þessu ári.

„Sama var á ten­ingnum þegar ég bauð mig fram til for­manns Sjálf­stæð­is­flokks­ins 2009. Það er að segja að mér var ofboðið. Mér ofbauð á þeim tíma að þáver­andi for­maður, Geir H. Haarde, ætl­aði að sitja áfram án mót­fram­boðs þrátt fyrir að vera upp­vís af ömur­legum aðgerðum eða aðgerða­leysi sem áttu sér stað í hrun­inu. Ég bauð mig þess vegna fram til að bjóða honum og flokknum byrg­inn. Svo reyndar dró hann sig í hlé og ég stóð uppi sem fram­bjóð­andi á móti Bjarna Ben og Krist­jáni Þór Júl­í­us­syni. Framboð mitt var mjög óvel­komið innan flokks­ins nema að Áslaug Frið­riks­dóttir, sem þá var for­maður sjálf­stæð­iskvenna­fé­lags­ins Hvatar, bauð mér að halda fram­boðs­ræðu í Valhöll sem ég gerði.“

Hvað vill Snorri segja um Katta­fram­boðið?

„Það kom líka til vegna þess að mér ofbauð sú ákvörðun bæj­ar­stjórnar að banna lausa­göngu katta í sjálfum katta­bænum Akureyri svo ég sló til og stofn­aði til Katta­fram­boðs­ins og litlu mun­aði að við næðum kett­inum Reykja­vík inn í bæj­ar­stjórn.“

Síðan var það Vinstri hægri snú 2002.

„Vinstri hægri snú kom til vegna þess að enn einu sinni bauð ég Sjálf­stæð­is­flokknum byrg­inn með því að til­kynna Birni Bjarna­syni, mið­aldra hvítum karl­manni, að ég hygð­ist bjóða mig fram á móti honum í leið­toga­próf­kjöri flokks­ins í borg­ar­stjórn­ar­kosn­ing­unum 2002. Leið­toga­próf­kjör­inu var slaufað eftir að allir mót­fram­bjóð­endur Björns nema ég hættu við fram­boð og véku fyrir Birni sem átti að vera ein­róma leið­togi Sjálf­stæð­is­flokks­ins í borg­ar­stjórn­ar­kosn­ing­unum. Þeir sem sé tóku ekki mark á mínu fram­boði og ég brást við með því að stofna nýjan stjórn­mála­flokk sem fékk nafnið Vinstri hægri snú eða VHS. Fram­boðið náði ekki manni inn en það voru tvö önnur fram­boð með lak­ari kosn­ingu en við.“

Svo horfði Snorri til Bessa­staða.

„Ári seinna til­kynnti ég fram­boð mitt til for­seta Íslands fyrstur manna til að bjóða Ólafi Ragnari byrg­inn. Það var ári fyrir for­seta­kosn­ingar sem ég kom fram í Kast­ljós­inu og til­kynnti fram­boð mitt. Þetta ár kom ég víða fram sem for­seta­fram­bjóð­and­inn. Ég var dug­legur að kynna fram­boðið en eftir að for­tíð mín sem virkur alkó­hólisti var rifjuð upp í DV með fyr­ir­sögn­inni „Dæmdur dóp­sali vill á Bessa­staði“ fór að vera ansi heitt undir mér og ég orð­inn bæði leiður og þreyttur og dró fram­boðið til baka eftir að elsku­lega og fal­lega dóttir mín, þá fimm ára gömul, sagði við mig: „Pabbi, ekki vera for­seti, vertu bara lista­maður.“

Elskar frelsið

Það var ekki skrifað í skýin að Snorri Ásmunds­son yrði for­seti Íslands og tæki þátt sem slíkur í hátíð­ar­höld­unum á þjóð­há­tíð­ar­dag­inn. Hann setti þó sinn svip á hátíð­ar­höldin í hitti­fyrra þegar hann hélt sína eigin fjall­konu­ræðu af svölum í Póst­hús­stræti. Hann lauk ekki ræð­unni þar sem lög­reglan skarst í leik­inn.

„Ég er nú ekk­ert sér­lega hrif­inn af hefðum og þessi upp­á­koma að fjall­konan héldi ræðu 17. júní fannst mér alltaf hjá­kát­leg og þótti hún frekar draga konur niður á eitt­hvað hall­æris­legt plan heldur en að þetta væri eitt­hvað henni til sóma. Svona eins og að feðra­veldið segði sem svo „æi, leyfum kon­unum aðeins að finna fyrir að þær séu ekki ósýni­legar“. Vinur minn á fal­lega íbúð með svölum sem snýr út á Aust­ur­völl og bauð mér að vera með gjörn­ing á svöl­unum og þá kom þessi hug­mynd til mín að verða fyrsta karl­kyns fjall­konan og halda ræðu á hátíð­ar­höld­unum en lög­reglan rudd­ist inn í íbúð­ina og á sval­irnar og stöðv­aði upp­á­kom­una.“

Snorra þykir vera gaman að ögra og stuða fólk.

„Ég hef þessa óskilj­an­legu þörf til að stuða fólk en þeir sem hafa lesið í stjörnu­kortið mitt skilja það 100%. Ég er krónískur óþekkt­ar­angi og get aldrei hagað mér almenni­lega mjög lengi. Ég þarf alltaf að brjóta upp mynstur og það hefð­bundna. Ég þekki ekki að búa í þæg­ind­ara­mma og ef ég upp­lifi mig í slíkum ramma þarf ég að brjót­ast úr honum. Ég elska frelsið og er ótta­laus að öllu og það á svo sann­ar­lega við um álit náung­ans. Ég er sjálf­stæður og frjáls jarð­ar­búi sem vill helst ekki lúta neinum reglum né vera hluti af hópum. Ég er lítil hóp­sál. Ég þarf ekki hald­reipi því ég lifi í traustinu á að vera á mínum far­vegi; sem sé bless­aður.“

Master Hilarion

Snorri var með gjörn­ing í Hrís­eyj­ar­kirkju fyrir nokkrum árum og fór í leyf­is­leysi í messu­skrúða og ekki voru allir sáttir.

„Trú­ar­brögð eru belli­brögð og ég á erfitt með öll trú­ar­brögð en reyni að bera virð­ingu fyrir trú­ar­lífi fólks. Mér var boðið að taka þátt í lista­há­tíð í Hrísey og ég sagð­ist vera til í að taka þátt ef ég fengi að halda „performance“ í kirkj­unni sem end­aði með þess­ari skemmti­legu upp­á­komu. Ég fékk kirkj­una og var mér sagt að ég yrði þá að skila henni í sama ástandi og ég fékk hana og ég ákvað að halda messu með mínu sniði full­viss um að Kristur gæfi mér sína blessun sem hann auð­vitað gerði.“

Á meðal gjörn­inga má líka nefna hug­leiðslu­stund í Egils­höll sem var aug­lýst þannig að dýr­ling­ur­inn Hilaríon myndi lík­amn­ast í Snorra.

„Master Hilarion er meist­ari úr anda­heimum sem fær minn lík­ama stundum lán­aðan til að leiða fólk inn í fimmtu, sjöttu og sjö­undu vídd­ina. Master Hilarion hefur vísað mér veg­inn og bjargað mér úr bruna, tekið á móti mér í alheims­vit­und­inni og sent mig til að hjálpa fólki að skilja til­ver­una.“

Hvar fær Snorri allar þessar hug­myndir?

„Þær koma til mín því að ég er leik­glaður, frjáls og opinn. Hug­myndir svífa yfir okkur öllum. Við þurfum bara að teygja okkur í þær og nóta þær.“

Húmorinn berst í tal.

„Ég hef húmor fyrir líf­inu og fólk­inu í til­ver­unni. Mér finnst grín þó eitt­hvað ódýrt og vil helst ekki vera flokk­aður sem grínisti því þótt ég noti oft húmor í fram­setn­ingu er alltaf grafal­var­legur und­ir­tónn í öllu sem ég geri.“

Listamaður lífsins

Snorri hefur starfað sem mynd­list­ar­maður í um 30 ár. Hvað vill hann segja um áhersl­urnar?

„Ég var barn þegar list­rænir hæfi­leikar mínir komu fram þótt ég hafi í raun ekki sætt mig við það fyrr en ég var til­bú­inn að gera samn­ing­inn við lista­gyðj­una og helga líf mitt til­veru lista­manns­ins. Hún er ekki praktísk en hún er skemmti­leg. Áherslur mínar eru að bregð­ast við því sem lífið er að segja mér og spegla og þess vegna er ég oft kall­aður lista­maður lífs­ins.“

Hann hefur ýmis­legt gert á ferl­inum og dvaldi í Svíþjóð fyrir nokkrum miss­erum, nánar til­tekið í skógi í Nösse­mark.

„Þegar Covidið kom, bauðst mér að passa hús og tvo ketti lengst inn í sænskum skógi í sann­köll­uðu nátt­úru­baði með reglu­legum heim­sóknum frá elgum og bömbum sem eru ævin­týra­legar skepnur. Þessi dvöl breytti mér til fram­búðar. Ég sakna oft skóg­ar­ins.“

Snorri er nýkom­inn til Vín­ar­borgar frá París þar sem hann sýndi með ekki ómerk­ari mönnum en Man Ray og Keith Haring svo ein­hverjir séu nefndir. Hann opnar svo einka­sýn­ingu í Vín­ar­borg 25. nóv­em­ber næst­kom­andi. Í vor opnar síðan yfir­lits­sýn­ing Snorra í Lista­safni Reykja­nes­bæjar sem verður yfir­lit yfir gjörn­inga og mál­verk.

Lífið hefur ekki alltaf verið dans á rósum eða í skóg­ar­botni og um tíma slóst Snorri við Bakkus. Það er reyndar langt síðan. Brenni­vín, e-töflur og amfetamín.

„Ég fór fyrst í áfeng­is­með­ferð tví­tugur að aldri og þurfti nokkrar með­ferðir áður en ég varð loks­ins ham­ingju­samur, glaður og frjáls edrú alkó­hólisti í bata sem ég hef verið í bráðum 22 ár.“

Hann var settur í stein­inn á þessum tíma. Gæslu­varð­hald.

„Ég var dæmdur í tveggja vikna gæslu­varð­hald á meðan rann­sókn fíkni­efna­máls fór fram.“

Hvernig er Snorri þegar vinn­unni og ögrun­inni sleppir? Hvað með fjöl­skyldu­líf, áhuga­mál og lísfs­stíl?

„Ég er ein­hleypur og frjáls en er að verða til­bún­ari að hitta mína heittelsk­uðu hver sem hún nú er og hvaðan sem hún kemur.“