Læknar tóku ekki mark á Kolbrúnu: „Það var enginn að grípa mig“

Kolbrún Sverr­is­dóttir hefur gengið í gegnum ýmis­legt á lífs­leið­inni. Hún missti sam­býl­is­mann sinn í sjó­slysi árið 1996 og fórst faðir hennar einnig í sama slysi. Eftir slysið varð Kolbrún lands­þekkt fyrir bar­áttu sína fyrir rétt­indum sjó­manna og var meðal ann­ars valin kona árs­ins 1999 af tíma­rit­inu Nýju Lífi. Und­an­farin sex ár hefur hún hins vegar glímt við lungna­sjúk­dóm en fékk ekki rétta grein­ingu fyrr en árið 2022. Kolbrún segir frá þessu í tíma­rit­inu Lungu, frétta­blaði Lungna­sam­tak­anna.

„Eftir á að hyggja hef ég verið farin að finna fyrir þessu án þess að gera mér grein fyrir hvers kyns væri. Ég reykti í þrjá­tíu ár, frá því ég var ung­lingur og þangað til ég var fjör­tíu og fimm ára og eru því að verða átján ár frá því ég hætti. Það umhugs­un­ar­verða er að fyrir um fimm til sex árum fór ég að fá mjög mikla verki fyrir brjóstið og í bakið. Ef ég fann lykt af grasi fannst mér ég alveg vera að kafna og var mjög við­kvæm fyrir alls konar lykt. Ég mædd­ist mikið, var alltaf hnerr­andi og tók and­köf ef ég fann eins og eitt­hvað skylli á lung­unum.“

Á þessum tíma fór Kolbrún reglu­lega til læknis til að reyna fá skýr­ingu á mál­unum. Hún var greind með gróð­urof­næmi, kulnun eða stoð­verki en var í raun aldrei rann­sökuð. Hélt þetta áfram þar til hún missti allt þrek eitt kvöld áður en hún átti að mæta til vinnu. Hafði hún ekki þrek eða orku til að opna úti­dyrnar. Varð svo að hún lá í veik­indum yfir helg­ina. Mánu­dag­inn eftir helg­ina reyndi hún að fá tíma hjá lækni en gat aðeins fengið slíkan tíma ef hún hitti hjúkr­un­ar­fræð­ing fyrst.

„Það tókst loks­ins og hún tók af mér blóðprufu þar sem kom í ljós að ég var með ein­hverja sýk­ingu. Þá fékk ég að tala við lækn­inn sem setti mig á lyf við lungna­bólgu. Ég fór heim og tók lyfið og ætl­aði svo bara að mæta í vinn­una þegar ég væri orðin hress­ari.“

Lyfin höfðu þó ekki þau áhrif sem Kolbrún von­að­ist eftir og hún ákvað að taka málin í eigin hendur. „Það var eng­inn að grípa mig í þessum aðstæðum. Ég hafði veru­legar áhyggjur af veik­indum mínum og sá fram á að ég myndi senni­lega ekki fá þá þjón­ustu sem ég þyrfti heima. Ég var hvorki sett í mynda­töku né blást­urs­próf, það var ekk­ert verið að spand­era í það.“

Eftir að hafa fengið tíma hjá lungna­lækni með miklum erf­ið­leikum var Kolbrún greind með lungna­bilun á loka­stigi og hefði aðeins 25 pró­sent lungna­styrk. Lungna­læknir Kol­brúnar sótti um end­ur­hæf­ingu fyrir hana á Reykja­lundi en í milli­tíð­inni fékk hún svo veiru­sýk­ingu og loks­ins COVID.

Eins og gefur að skilja er Kolbrún ósátt við þá lækn­is­að­stoð sem hún fékk þau ár sem hún leit­aði sér lækn­is­að­stoðar og var rang­lega greind. „Ég skrif­aði frá­far­andi for­stjóra Heil­brigð­is­stofn­unar Vest­fjarða og lét hann vita af þess­ari óánægju. Ég nefndi að í það minnsta hefði mátt taka af mér mynd. Þá hefði þessi þétt­ing í lung­anu sést. Í öðru lagi finnst mér alveg galið að í öll þessi ár sem ég hef komið til lækn­is­ins með mikla önd­un­ar­erf­ið­leika hafi ég ekki einu sinni verið sett í blást­urs­próf. Það kostar nú ekki mikið og hefði ekki sett stofn­un­ina á hlið­ina,“ en í svar­bréfi til Kol­brúnar var sagt að ekk­ert óeðli­legt hafi verið við afgreiðslu á hennar máli en þó hefði mátt taka lungna­mynd.

Kolbrún kallar eftir því að læknar hlusti betur á fólk þegar það kemur til þeirra. „Ef það kemur til þín mið­aldra kona, skaltu taka mark á því sem hún segir og skoð­aðu hana. Ekki afgreiða hana sem móð­ur­sjúka, með stoð­verki, gróð­urof­næmi, eða kulnun!“