„Við náðum í neyðartalstöðvarnar. Við gátum heyrt – við gátum ekki kallað“

“Ég var á Hörpunni, við vorum á rækju. Það er stormur og á mið­unum voru sex til átta bátar. Við erum að bíða eftir því að veðrið detti niður,“ segir Brynjólfur Sig­urðs­son segir frá atviki, í við­tali hjá Reyni Trausta­syni. Binni eins og hann er jafnan kall­aður var staddur á veiðum á níunda ára­tugnum við Dorn­banka, á milli Íslands og Græn­lands og áhöfnin lendir í aftaka­veðri.

Dorn­banki – Miðlína milli Íslands og Græn­lands (Navionics) Mynd/skjá­skot dive-explorer.com

Úti var mikil þoka, öldu­hæðin um 12 metrar og bát­arnir á mið­unum héldu sam­bandi sín á milli. Brynjólfur var yfir­stýri­maður á tog­ar­anum og sat vakt­ina:

„Hún kemur upp, Halla Jóns­dóttir sem var kokkur og sest stjórn­borðs­megin.“ Sjálfur stóð Binni við stýrið og þau eru að ræða saman. „En svo lít ég upp og sé bara vegg, þegar aldan kemur. Það er ekk­ert við því að gera svo ég henti mér í stól­inn.“ Hann varar Höllu við og hrópar á hana: „Haltu þér!“

„Ha?,“ svarar Halla.

Brynjólfur sér þá að báran er að detta niður eftir að hafa farið yfir bát­inn.

„Hún smassar beint í hornið á brúnni,“ lýsir Binni og segir að það hafi verið eins og slökkvi­liðs­slanga væri að spúa inn.

„Halla flýgur í loft­inu og lendir akkúrat í fang­inu á mér.“

„Ég sleppi hend­inni og reyni að grípa í hana,“ segir Binni sem náði taki í bolnum hennar. „En þá kemur seinni skell­ur­inn og þá flýgur hún áfram og ég held eftir bolnum,“ lýsir Binni.

Halla flýgur út í horn og þegar það fer að róast stendur Binni upp og nær þá vatnið sem komið var inn í brún upp yfir hné hans. Hann tekur í hand­stýrið til að reyna að ná bátnum upp aftur.

„Þetta er það sem menn kalla mon­ster wave,“ útskýrir Reynir. Á íslensku kall­ast afbrigðið risa­alda.

„Það eru margir bátar sem hafa hrein­lega horfið, og ekki heyrst neitt frá,“ segir Brynjólfur. Risa­öldur byggj­ast upp á löngum tíma og eru gríð­ar­lega vara­samar. Kort­lagn­ing á hvarfi báta er meðal ann­ars á því svæði sem Harpa GK var þennan afdrifa­ríka dag.

„Hefðum við legið aðeins meira á bak­borða þá hefðum við sokkið í þessu til­felli – ekki spurn­ing um það.“

Báturinn varð sam­bands­laus, fullur af sjó og vélin dauð. Vél­stjór­inn kom vél­inni í gang en ein­ungis hand­stýrið virk­aði:

„Við náðum í neyð­ar­tal­stöðv­arnar. Við gátum heyrt – við gátum ekki kallað.“

Viðtalið má hlusta á í heild á efn­isveitu Mannlífs.

Tryggðu þér áskrift!