Tæplega þrjátíu ára gamalt morðmál frá Skotlandi leyst: „Nei, mamma, Robbie var blautur“

Tæplega þrjá­tíu ára gam­alt morð­mál í Skotlandi hefur nú verið leyst. BBC sýnir brátt heim­ild­ar­mynd um málið.

Þann 25 ágúst árið 1996, fannst lík hinnar fjórtán ára gömlu Caroline Clachan í ánni Leven í Vestur Dun­barton­skíri í Skotlandi. Það var ekki fyrr en árið 2023 að morð­ingjar hennar fund­ust.

Mynd: Trausti Haf­steins­son

Little Archie Wilson var dæmi­gerður fjög­urra ára gam­all drengur, fullur af orku og upp­á­tækjum. En sunnu­dag­inn 25. ágúst 1996 var eitt­hvað að, hann svaf fram að hádegi. Yngri bróðir hans, Jamie, var líka í fasta­svefni þegar mamma þeirra, Betty Wilson, kom heim og sá barn­fóstru þeirra þurrka gegn­blautu bux­urnar hans Archie við eld­inn.

Barn­fóstran, Andrew Kelly sagði henni að Archie hefði pissað á sig og að stór pollur hefði blettað glæ­nýja teppið hennar. En eitt­hvað gekk ekki upp, og það myndi taka næstum 30 ár fyrir rann­sókn­ar­lög­reglu­menn að afhjúpa hinn skelfi­lega sann­leika. Nú mun ný BBC- heim­ild­ar­myndin Murder Trial: Girl in the River kafa ofan í málið sem hneyksl­aði þjóð­ina.

Börnin á heim­il­inu yfir­gáfu íbúð­ina í Renton, í Vestur Dun­barton­skíri um mið­nætti með fjórum ung­lingum. Þeir sneru heim innan við klukku­stund síðar í félags­skap morð­ingja.

Í innan við 1,6 kíló­metra fjar­lægð lá skóla­stúlkan Caroline Glachan, 14 ára, en and­litið snéri niður í ánni Leven. Hún hafði orðið fyrir mörgum og hrotta­legum höggum í höf­uðið. Lík hennar fannst síð­degis, sama dag og Margaret móðir hennar átti 40 ára afmæli.

Í mörg ár var nöfnum Robbie O’Brien, Donnu Marie Brand, Andrew Kelly og kær­ustu Kelly,  Söruh Jane O’Neill heit­innar, hvíslað um þorpið. En hóp­ur­inn hélt fast í fjar­vist­ar­sönnun sína og hélt því fram að þaur hefðu eytt nótt­inni í íbúð Betty Wilson á 12 Allan Crescent-götu þar sem þau pössuðu börn.

Sú lygi vernd­aði þau í ára­tugi. En Aðal rann­sókn­arteymi Skotlands opn­aði málið aftur í júní 2019, þar sem Stuart Grainger, rann­sókn­ar­lög­reglu­maður, leiddi leit­ina að rétt­læt­inu.

Rann­sak­endur höfðu engar upp­tökur úr örygg­is­mynda­vélum í hönd­unum, engin DNA sönn­un­ar­gögn og ekk­ert morð­vopn. Hinir grun­uðu höfðu ekk­ert skilið eftir sig. Teymið sneri sér að vitna­skýrslum. Mörg hugs­an­leg vitni höfðu lát­ist en þeir sem eftir voru voru sjálfir orðnir for­eldrar. Og í þetta skiptið voru þeir til­búnir að tala.

Eitt vitni skipti mestum sköpum en það var Linda Dorrian, sem hafði búið á efri hæð­inni frá Betty Wilson árið 1996. Hún minnt­ist þess að hafa verið heima með 10 ára dóttur sinni nótt­ina sem morðið var framið og beðið eftir að kvik­mynd myndi hefj­ast á mið­nætti. Það var þá sem hún heyrði úti­dyra­hurð­ina opn­ast.

Þegar hún gægð­ist út, sá hún fjóra ung­linga fara, með tveggja ára Jamie í vagni og fjög­urra ára Archie í eft­ir­dragi. Þeir héldu í átt að ánni Leven.

Í fyrsta skipti hafði lög­regla sönnun fyrir því að gengið hefði yfir­gefið húsið um nótt­ina. Rétt eftir mið­nætti sögð­ust að minnsta kosti sex manns hafa heyrt skað­ræð­isöskur frá ánni Leven.

„Þetta var stelpa,“ rifjar eitt vitnið upp. „Hún var að öskra: „Ég sagði það ekki! Ég sagði það ekki!“ Um 40 mín­útum síðar sá Linda Dorrian klík­una snúa aftur, að þessu sinni voru þeir í miklu upp­námi.

„Þau skellt hurð­inni,“ sagði hún. „Þá var öskrað: „Þetta átti ekki að ger­ast! Það gekk of langt! Hvernig mun þetta líta út?“ Svo komu orðin sem enn ásækja hana: „Ungarnir! Ungarnir! (e. the weans, skoskt orð oft notað fyrir ung börn).“

Kven­maður grét stjórn­laust. Caroline Glachan hafði verið lokkuð til dauða síns.

Robbie O’Brien, sem þá var 18 ára, hafði verið að deita Caroline en hann var einnig að hitta hina 17 ára Donnu Marie Brand, sem var ólétt á þeim tíma. O’Brien, sem lög­reglan lýsti sem „ofbeld­is­fullum ein­elt­is­seggi“, var ótt­aður í sam­fé­lag­inu.

Hann ákvað að mæla sér mót við Caroline á Black Bridge-brúnni á mið­nætti. Það yrði síð­asta ferð hennar.

Besta vin­kona Caroline, Joanne Menzies, hafði grát­bað hana um að fara ekki. En hún gerði það samt. Þegar hún fannst var það of seint.

Í krufn­ing­unni komu í ljós að minnsta kosti tíu meiðsl á höfði eftir högg, umfangs­mikið höf­uð­kúpu­brot og merki um að hún gæti hafa verið á lífi en með­vit­und­ar­laus þegar hún féll í vatnið. Það voru engin eit­ur­lyf eða áfengi í blóði hennar.

Móðir hennar, Margaret, gaf átak­an­legan vitn­is­burð fyrir dómi og end­ur­lifði sárs­auk­ann við að missa einka­dóttur sína. En það voru orð fjög­urra ára barns sem myndu loks­ins inn­sigla örlög morð­ingj­anna.

Þegar Betty Wilson sneri heim að morgni morðs­ins fann hún barn­fóstr­una Kelly einan. Nokkrum klukku­stundum síðar, þegar Archie vakn­aði, spurði hún hvort hann hefði pissað teppið.

„Nei, mamma,“ sagði hann. „Robbie var blautur.“ Þessi sak­lausa yfir­lýs­ing varð mik­il­vægt sönn­un­ar­gagn.

Seinna sagði Archie lög­reglu að hann hefði verið tek­inn „niður að Leven“ og hefði séð Caroline verða fyrir árás. Hann lýsti því að ein­hver sem heitir Robbie hafi slegið hana með „staf og stöng“ áður en henni var ýtt í vatnið.

Og svo, hroll­vekj­andi smá­at­riði sem eng­inn gat hunsað: „Hann tal­aði um að hún hefði verið lamin og verið með málm í aug­anu,“ sagði lög­reglu­mað­ur­inn Grainger. „Hvernig veit þessi litli drengur það nema hann hafi verið þarna?“

Mik­il­vægt er að Archie gaf þessar yfir­lýs­ingar áður en lík Caroline hafði fund­ist. „Hvernig veit hann að stúlka var barin og henni hent í Leven?“ spurði Grainger. „Vegna þess að hann sá það.“

Í mörg ár var málið óleyst, að hluta til vegna þess að fjöl­skylda O’Brien fór með völd á svæð­inu. „Það var raun­veru­legur ótti við að tjá sig,“ sagði Grainger. „Fólk var hrætt við hann.“

Morð­ingja­gengið, O’Brien, Brand og Kelly, voru allir fíkni­efna­neyt­endur, sem stund­uðu búð­ar­þjófnað til að fjár­magna neyslu sína. Heróín hafði eyði­lagt bæinn og mörg vitni í mál­inu lifðu óreiðu­kenndu lífi.

En þrátt fyrir lygarnar, hræðsl­una og ótt­ann náði rétt­lætið þeim loks­ins. Nú hafa þrjú verið dæmd fyrir morðið á Caroline, næstum þremur ára­tugum síðar.

For­eldr­arnir fagna dómnum.

Mynd: Trausti Haf­steins­son

Mirror fjall­aði um málið.