Guðmundur Ingi Þóroddsson, formaður Afstöðu, er allt annað en sáttur með hegðun hóps íbúa í póstnúmeri 108 sem hefur sett sig upp á móti því að Kaffistofa Samhjálpar opni í hverfinu.
Segir hópurinn að Reykjavíkurborg verði að „virða íbúalýðræði og koma í veg fyrir þrálátar deilur í framtíðinni.“
„Það vekur ugg að sjá hvernig íbúalýðræði er notað sem yfirskin fyrir útilokun þegar kemur að þjónustu við jaðarsetta hópa,“ skrifar Guðmundur. „Að búa í borg felur í sér samvistir við fjölbreytt samfélag þar sem ólík úrræði fyrir fólk í viðkvæmri stöðu eru nauðsynlegur hluti af velferðarkerfinu. Slík úrræði eru ekki frávik heldur forsenda mannsæmandi borgarsamfélags,“ heldur hann áfram og segir að kaffistofan eigi sér fáa málsvara og litla möguleika að velja sér aðstæður.
Hvar á kaffistofan að vera?
„Reynslan sýnir að þessi þjónusta veldur almennt hvorki óöryggi né röskun á hverfum. Að halda öðru fram byggir fremur á ótta og fordómum en staðreyndum. Að sjálfsögðu geta einstök atvik komið upp, líkt og annars staðar í borgarsamfélagi, en fullyrðingar um hættu fyrir íbúa standast ekki. Spurningin sem blasir við er einföld. Ef slík þjónusta á ekki heima í rótgrónu íbúðahverfi, hvar á hún þá að vera. Svarið virðist of oft vera óljóst eða vísað á eitthvað óskilgreint annað. Þannig færist ábyrgðin alltaf frá okkur sjálfum.“
Guðmundur segir að samfélag sem vill kalla sig réttlátt verði að geta gert pláss fyrir fólk sem þarf á stuðningi að halda. Það sé ekki aðeins spurning um skipulag heldur um samkennd, ábyrgð og þá grunnforsendu að borgin sé fyrir alla, ekki aðeins suma.
„Reynsla mín sýnir að andstaða af þessu tagi varir oft aðeins þar til fólk sjálft, eða nánir aðstandendur, lenda í sömu sporum. Þá verður ljóst að enginn er undanskilinn veikindum, áföllum eða félagslegum vanda og að úrræði sem þetta eru ekki fyrir einhvern óskilgreindan annan, heldur fyrir okkur öll,“ og endar á að skora á íbúa að kynna sér starfsemi kaffistofunnar og byggja afstöðu sína á þekkingu og reynslu fremur en ótta og fordómum.
Athugasemdir