Stefán Pálsson spyr um tvöfalt siðgæði í umræðu um vopnasendingar

Sagn­fræð­ing­ur­inn Stefán Pálsson veltir upp spurn­ingum um tvö­falt sið­gæði í umræðu um stríð, vopna­send­ingar og sjálfs­varn­ar­rétt þjóða í Facebook-færslu sem hann birti í gær­kvöldi. Þar fjallar hann um við­brögð sem hann fékk eftir að hafa lýst þeirri skoðun sinni að Ísland ætti ekki að styðja bar­áttu Úkraínu með vopna­kaupum og ber saman við afstöðu sína til stríðs­ins á Gaza.

Í færsl­unni rifjar Stefán upp að hann hafi dag­inn áður sett fram þessa afstöðu og að við­brögðin hafi ekki látið á sér standa. „Í gær skrif­aði ég stöðu­færslu þar sem ég lýsti þeirri skoðun að Ísland ætti ekki að styðja bar­áttu úkra­ínsku þjóð­ar­innar með því að kaupa vopn. Þetta kall­aði á fyr­ir­sján­leg við­brögð.“ Hann segir að gagn­rýnin hafi verið af ýmsum toga. „All­nokkrir gagn­rýndu mig fyrir að skorta veru­leika­teng­ingu og aðrir sendu hæðn­is­legar athuga­semdir um að ég vildi bara senda ljóð og lopa­peysur á móti stríðs­vél Rússa. Við frið­ar­sinnar erum svo sem vanir svona svörum.“

Stefán bendir á að stríðið í Úkraínu sé þó ekki eini harm­leik­ur­inn sem heim­ur­inn hafi orðið vitni að und­an­farið. „En hið ömur­lega stríð í Úkraínu er ekki eini harm­leik­ur­inn sem við höfum horft uppá síð­ustu miss­erin.“ Hann nefnir sér­stak­lega ástandið í Palest­ínu og gagn­rýnir aðgerðir Ísraels harð­lega. „Í Palest­ínu höfum við fylgst með her­veldi Ísraels myrða sak­lausa borg­ara í tug­þús­unda­tali og brjóta um það bil öll alþjóða­lög og mann­rétt­inda­sátt­mála í leið­inni.“

Hann segir að afstaða sín hafi verið skýr frá upp­hafi stríðs­ins á Gaza. „Frá fyrsta degi stríðs­ins á Gaza for­dæmdi ég ofbeldið og kall­aði eftir friði.“ Hann und­ir­strikar þó að sú frið­ar­af­staða hafi aldrei falið í sér stuðn­ing við vopna­væð­ingu. „En í sam­ræmi við frið­ar­hug­sjón mína datt mér aldrei í hug að lausnin væri sú að kalla eftir því að Palest­ínu­mönnum yrðu send stærri og betri vopn til að verja sig fyrir ofurefl­inu.“ Hann bætir við að hann þekki þó fólk sem hafi verið ósam­mála honum í því efni. „Ég þekki samt alveg Palest­ínu­vini sem töldu það einu lausn­ina.“

Í lok færsl­unnar setur Stefán fram spurn­ingar um sam­kvæmni í umræð­unni um stríð og sjálfs­varn­ar­rétt. „Mig grunar að fæst af fólk­inu sem telur mig flón fyrir að vilja ekki leysa Úkra­ínu­stríðið með því að senda þangað fleiri vopn hefði skrifað upp á að lausnin á stríð­inu í Gaza væri að víg­væða Palest­ínu­menn.“ Hann spyr þá beint: „En í hverju liggur þá mun­ur­inn? Eiga Palest­ínu­menn síður rétt á verja sig en fólkið í Úkraínu?“ og lýkur með vanga­veltu um hvort grund­vall­ar­við­mið breyt­ist eftir aðstæðum. „Eða eru prinsipin varð­andi stríð og sjálfs­varn­ar­rétt sveigj­an­leg eftir því hverjir eiga í hlut, hver and­stæð­ing­ur­inn sé eða hvernig styrk­leika­mun­inum er háttað?“