Sakar Auði og Kvenfélag Íslands um „froðufellandi karlhatur“

Einar Stein­gríms­son, stærð­fræð­ingur, skrif­aði pistil sem birtur var á Vísir í gær þar sem hann gagn­rýnir skrif Auðar Önnu Magn­ús­dóttur og starf Kven­rétt­inda­fé­lag Íslands, sem hún fer fyrir.

Í upp­hafi pistils­ins segir Einar að ekk­ert bendi til þess að Auður eða Kven­rétt­inda­fé­lagið teng­ist brotum Jeffrey Epstein. Hann skrifar meðal ann­ars:

„Ekkert bendir bein­línis til að Auður Önnu Magn­ús­dóttir og Kven­rétt­inda­fé­lag Íslands, sem hún er í for­ystu fyrir, teng­ist níð­ings­verkum Jeffrey Epstein, enda virð­ast Auður og félagið ekki nefnd í þeim skjölum sem birt hafa verið, enn sem komið er. En, ...“

Í fram­hald­inu gagn­rýnir Einar fram­setn­ingu í pistli Auðar, sem birt­ist á Vísi í fyrra­dag og segir hann nota svo­kallað „en“-stíl­bragð. Hann hafnar þeirri aðferð og segir:

„Það er ekk­ert „en“, þetta er bara stíl­bragð sem ég lærði af pistli Auðar, fyrir hönd Kven­rétt­inda­fé­lags­ins, sem birt­ist í Vísi í gær, 17. febr­úar.“

Einar segir í pistli sínum að Auður hafi í sínum skrifum nafn­greint karla sem, að hans mati, hafi ekki verið sýnt fram á að hafi framið refsi­verð brot. Hann skrifar:

„Þar nafn­greinir hún, eftir inn­gang um Epstein, nokkra karla sem ekk­ert hafa til saka unnið svo við getum vitað, nema hvað sumir þeirra við­höfðu óvið­ur­kvæmi­leg ummæli um konur, í litlum hópi vina.“

Hann bætir við kald­hæðn­is­legri athuga­semd um per­sónu­lega fram­komu Auðar:

„Við erum auð­vitað sann­færð um að Auður hafi aldrei sagt neitt ljótt um annað fólk í einka­sam­kvæmum, enda hefur hún sjálf nýlega útskýrt opin­ber­lega hvernig hún er miklu betri mann­eskja en við hin.“

Síðar í pistl­inum setur Einar fram dæmi um hvernig, að hans mati, sams konar rök­færslu mætti beita á Auði og Kven­rétt­inda­fé­lagið, þó hann taki fram að hann mæli ekki með því. Hann skrifar orð­rétt:

„Til­gangur þessa pistils er ekki að bera Auði og Kven­rétt­inda­fé­lag Íslands saman við barn­a­níðs­hring Epsteins, heldur frekar að und­ir­strika að það er það sama sem liggur til grund­vallar í báðum til­fellum: Mann­eskju­fyr­ir­litn­ing. Hún birt­ist hjá Epstein í kven­fyr­ir­litn­ingu og við­ur­styggi­legri fram­komu við konur, en hjá Auði og Kven­rétt­inda­fé­lag­inu í froðu­fellandi karl­hatri.“

Að lokum veltir Einar upp þeirri spurn­ingu hvort stjórn­völd eigi áfram að styðja starf­semi félags­ins með opin­beru fé. Hann skrifar:

„Sú spurn­ing verður sífellt áleitn­ari hversu langt ofstæk­is­femínistar þurfa að ganga áður en hið opin­bera hættir að styrkja svona sora­legan áróður og per­sónu­níð af almannafé.“