Pabbi Silju Sóleyjar byrjaði að klæða sig í kvenmannsföt þegar hún var 11 ára

Silja Sóley Birg­is­dóttir reisti sig upp úr félags­kvíða og minni­mátt­ar­kennd og stendur nú í stafni fyrir Sós­í­alista­flokk­inn í Reykja­vík. Hún ólst upp við tón­list, fjöl­breyti­leika og póli­tíska rétt­læt­is­kennd. Reynslan úr skóla­kerf­inu og upp­vöxtur í lit­ríkri fjöl­skyldu mót­aði sýn hennar á sam­fé­lagið, sem hún segir frá í Mann­lífs­við­tali. Meðal þess sem hún opnar sig um er sú stað­reynd að pabbi hennar hóf að klæð­ast kven­manns­fötum þegar hún var um 11 ára gömul.

Pabbi í GusGus

Hver er odd­viti Sós­í­alista í Reykja­vík?

„Ég fædd­ist árið 2000 þannig að ég er alda­móta­barn,“ segir Silja Sóley. „Fyrstu sjö ár ævi minnar bjó ég í mið­bænum, við Bald­urs­götu. Við fjöl­skyldan vorum mjög dug­leg að fara í Hljóm­skála­garð­inn og á Klambratún og svo var það Hjarta­garð­ur­inn niðri í bæ.“

Hún var á leik­skól­anum Lauf­ás­borg sem hún segir vera í fal­legri bygg­ingu.

„Ég sagði alltaf að ég væri í skóla í kast­ala af því að utan­húss minnir bygg­ingin á kast­ala. Ég á þaðan góðar minn­ingar. Ég átti stóran vin­konu­hóp en skóla­starfið var kynja­skipt.“

Silja Sóley seg­ist hafa verið félags­lynd sem barn, ekki aðeins á leik­skóla­ár­unum heldur líka þegar árin liðu. Henni hafi þótt gaman að eign­ast vini og átt auð­velt með það.

„Ég var mjög fjörugt barn en líka mjög vör um mig. Ég hef alltaf verið mjög mikið að fylgj­ast með öðrum og pinku tengd við það og ég hef alltaf haft gaman af ýmiss konar föndri. Í dag prjóna ég mikið og bý til skart og mér finnst vera gaman að hafa fal­legt í kringum mig og ég fer mikið á nytja­mark­aði og er smá safn­ari.“

Silja Sóley, sem á tvo yngri bræður, var sjö ára þegar fjöl­skyldan flutti í Smá­í­búða­hverfið. Hún segir það hafa verið góða breyt­ingu.

„Við bjuggum í göt­unni fyrir neðan göt­una þar sem önnur amma mín og afi bjuggu og ég náði að vera mikið hjá þeim sem mér þótti mjög kært. Ég gat farið til ömmu eftir skóla þannig að ég var að stórum hluta hjá henni af því að báðir for­eldrar mínir voru að vinna.“

Móðir hennar, Sigrún Dan­í­els­dóttir, er sál­fræð­ingur og verk­efn­is­stjóri hjá hinu opin­bera um geð­rækt, og faðir hennar tölv­un­ar­fræð­ingur og tón­list­ar­maður. Síðustu ár hefur hann helgað sig algjör­lega tón­list­inni. Hann er Birgir Þór­ar­ins­son, eða Biggi veira, með­limur hljóm­sveit­ar­innar GusGus.

„Ég var mjög mikið á Sirkus-barnum sem barn að degi til auð­vitað, til dæmis þegar var sum­ar­há­tið í bak­garð­inum. Ég man að þar var dósa­vél þar sem maður gat fengið hnetur í dós sem mér fannst vera mjög skemmti­legt.“

Hún fékk líka stundum að fara með á NASA þegar hljóm­sveitin æfði fyrir tón­leika og einu sinni fór hún með móður sinni þegar GusGus var með tón­leika frekar snemma að kvöldi.

„Þá sátum við í box­inu hjá hljóð­mann­inum og héngum bak­sviðs. Ég fékk síðan alltaf að fara á tón­leika með pabba þegar ég varð eldri. Það var alltaf mikil tón­list heima og pabbi var dálítið mikið að túra. Ég fer ennþá á alla tón­leik­ana og skemmti mér alltaf vel. Ég er mik­ill GusGus-aðdá­andi.“

Fjölbreytileikinn

Silja Sóley var tíu eða ell­efu ára þegar faðir hennar „byrj­aði að klæða sig eins og hann vill klæða sig“, eins og hún orðar það, en hann klæðir sig gjarnan í kven­manns­föt.

„Ég man að það var mikið sjokk fyrir mig þá. Þetta var mikil breyt­ing. Þetta breytti aldrei sam­bandi mínu við pabba og þetta var aldrei eitt­hvað sem mér fannst vera óþægi­legt þegar frá leið.“

Hún segir að þar sem hún var svo ung hafi henni hins vegar fund­ist óþægi­legt að allir vissu eitt­hvað um fjöl­skyld­una og að utan­að­kom­andi fólk spurði hana um föður hennar.

„Það var ýmis­legt sagt og ein­hverjir strákar í skól­unum sögð­ust ekki vilja vera eins og pabbi minn,“ segir hún og kímir.

Hún segir þetta ekki hafa haft afger­andi áhrif.

„Ég myndi segja að við séum mjög lit­rík fjöl­skylda og for­eldrar mínir hafa alltaf lagt mikla áherslu á að vera ekki með for­dóma og að sýna sam­kennd. Ég var ekki alveg jafn­fé­lags­lynd á þessum tíma eins og þegar ég var yngri, en það var út af erf­iðum vina­sam­skiptum, en ég hefði viljað peppa mig upp af því að allt í einu var svo mikil athygli á okkur. Mér fannst það vera óþægi­legt af því að fólk var að horfa. Sumir vissu ekki hvernig þeir áttu að bregð­ast við eða voru jafn­vel með for­dóma og ég held að það hafi aðal­lega verið það sem mér fannst vera óþægi­legt. Við vorum að labba niðri í bæ og fólk var að horfa og ég varð svo reið. Ég var svo ung og hefði helst viljað að eng­inn tæki eftir mér.“

Ég var ekki alveg jafn­fé­lags­lynd á þessum tíma eins og þegar ég var yngri, en það var út af erf­iðum vina­sam­skiptum, en ég hefði viljað peppa mig upp af því að allt í einu var svo mikil athygli á okkur. Mér fannst það vera óþægi­legt af því að fólk var að horfa.“

Tala þau feðginin um föt?

„Við eigum það sam­eig­in­legt að hafa mik­inn áhuga á fötum, skrauti og skarti. Við erum samt ekki með sama stíl. Það er líka kyn­slóða­munur.“

Það að faðir Silju Sóleyjar hafi komið út á þennan hátt opn­aði augu hennar fyrir for­dómum og því að fólk er alls konar.

„Ég held að það hafi sýnt mér mik­il­vægi þess að vera með fjöl­breyti­leik­ann sýni­legan. Það grass­era ekki ein­hverjir for­dómar hjá fólki. Fólk er hrætt við það sem það þekkir ekki. Og ef það er ekki sýni­legt þá getur það aldrei þekkt það.“

Hún seg­ist þess vegna reyna að nálg­ast allt með jákvæðni.

„Ég held að það sé mik­il­vægt að fjöl­breyti­leiki sam­fé­lags­ins sé sýni­legur og að við fögnum honum.“