Guðmundur Andri ætlaði á svið en örlögin höfðu önnur plön

Guð­mundur Andri Thorsson hefur komið víða við á ferl­inum. Hann hefur setið á Alþingi, sungið og spilað á gítar og starfað lengi við rit­störf. Áður en allt þetta kom til greina stefndi hann þó í allt aðra átt.

Guð­mundur var gestur Mannlega þátt­ar­ins á dög­unum og rifj­aði þar meðal ann­ars upp æsku­árin í Voga­hverf­inu í Reykja­vík. Þar kom fram að hvorki handa­vinna né íþróttir virt­ust ætla að verða hans helsti starfs­vett­vangur.

Hann seg­ist þó hafa verið ágætur í fót­bolta en ekki alveg sáttur við stöð­una sem honum var úthlutað.

„Ég var alveg þokka­legur í fót­bolta en samt hafður í vörn. Mér fannst að ég ætti að vera frammi en ég var hafður í vörn í bekkj­ar­lið­inu sem var að vísu skipað fram­úr­skar­andi spil­urum.“

Leik­listin heill­aði Guðmund meira og þegar hann var aðeins níu eða tíu ára var hann sendur í lát­bragðs­skóla Tang Gee Sig­urðs­son. Tang Gee var frá Singapúr og hafði lært lát­bragðs­list hjá sjálfum Marcel Marceau í Frakk­landi.

Guð­mundur segir kennar­ann hafa verið „allt of góða fyrir okkur og Ísland“ en námið leiddi jafn­framt eitt mik­il­vægt í ljós.

„Það kom þarna í ljós að ég myndi ekki hafa afger­andi hæfi­leika á þessu sviði,“ sagði Guð­mundur léttur í bragði.

Lát­bragðs­listin varð því ekki fram­tíð­ar­starfið en Guð­mundur fann síðar sinn vett­vang í orð­unum, tón­list­inni og um tíma stjórn­mál­unum.