„Ekkert til í okkar orðabók sem heitir stöðnun.“

Leiðir vin­kvenn­anna lágu upp­haf­lega saman árið 2010 þegar þær kynnt­ust í Airbrush & Makeupschool. Á þessum tíma var Sara nýút­skrifuð úr list­námi en hún segir hönnun og list alltaf hafa heillað sig. „Ég tók grunn í arki­tektúr áður en ég lærði förðun, en draumur minn frá því að ég man eftir mér var að verða arki­tekt,“ segir hún, en eftir útskrift úr förð­un­ar­nám­inu var ekki aftur snúið. „Upp­haf­lega ætl­aði ég aðeins að læra förðun fyrir sjálfa mig, en eftir námið bauðst mér starf í förð­un­ar­verslun og sem förð­un­ar­kenn­ari, síðan þá hefur þessi heimur átt hug minn allan.“

Silla starf­aði í Íslands­banka og ætl­aði sér, líkt og Sara, ein­göngu að læra förðun fyrir sjálfa sig. Hún fann fljótt að þetta lægi vel fyrir sér, en hélt áfram að vinna í bank­anum næstu tvö árin. „Einn dag­inn fékk ég svo sím­tal þar sem mér bauðst að ger­ast kenn­ari við skól­ann þar sem ég lærði, og mér fannst það mjög spenn­andi. Þegar ég fór að velta þessu fyrir mér fór ég samt sem áður að hugsa, „af hverju geri ég þetta ekki bara sjálf, af hverju ekki að opna nýjan skóla?“ og þar með kvikn­aði hug­myndin. Ég ræddi þetta fram og til baka við mann­inn minn sem leist vel á hug­mynd­ina og hvatti mig áfram, en mig vant­aði við­skipta­fé­laga, ein­hvern sem var til­bú­inn til að gera þetta með mér. Ég þekkti Söru ekki mikið á þessum tíma en fann ein­hvern veg­inn á mér að hún væri rétta mann­eskjan í þetta. Það er skemmti­legt að segja frá því að ég bað hana þess vegna að koma með mér í hádeg­is­mat á Ham­borg­arafa­brikkunni einn dag­inn, og spurði hana hvernig henni lit­ist á að stofna eitt stykki skóla með mér. Ótrúlegt en satt, hún var búin að vera hugsa nákvæm­lega það sama, og allar hug­mynd­irnar sem hún hafði voru svip­aðar því sem ég var með í huga. Ég þurfti því ekk­ert að hafa fyrir því að sann­færa hana, og við ákváðum þarna að bara kýla á þetta.“

Eftir að hug­myndin var komin í loftið var ekki aftur snúið og hlut­irnir gerð­ust hratt. Aðeins mán­uði eftir fund­inn á Ham­borg­arafa­brikkunni var komin kennitala fyrir fyr­ir­tækið, nafn og leit hafin að rétta hús­næð­inu. Hvorug þeirra var í vafa um að þetta væri rétt skref. „Auðvitað var þetta ein­hver áhætta, að stofna fyr­ir­tæki og henda okkur í djúpu laug­ina, sér­stak­lega þar sem við þekkt­umst varla. En við vorum bara svo vissar frá upp­hafi að þetta myndi ganga,“ segir Sara, og Silla tekur undir. „Það er líka kannski það sem hefur komið sér svona vel, að vera ekk­ert að ofhugsa hlut­ina. Við erum svo­lítið þannig að ef við fáum góðar hug­myndir sem við trúum á, förum við frekar í það að finna leiðir til að láta þær ganga upp heldur en að hugsa út í allt sem gæti farið úrskeiðis. Ég er alveg viss um að ef við hefðum fengið þessa hug­mynd og ætlað að hugsa um þetta í ein­hvern tíma, mán­uði eða ár, hefði bara ein­hver annar verið á undan.“

Þetta er aðeins brot úr ítar­legu við­tali við Sillu og Söru. Lestu við­talið í heild sinni í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

/Texti: Margrét Björk Jóns­dóttir
/Myndir: Aldís Páls­dóttir