„Líkt og eiga margar kærustur í einu sem eiga allar sama afmælisdaginn“

„Bandið varð til síð­sum­ars 2003 þegar ég og Agnar Eldberg gít­ar­leik­ari hitt­umst á Menn­ing­arnótt en við höfðum þekkst frá ung­lings­aldri. Ég hafði lánað honum Nirvana-vín­yl­plötu mörgum árum áður, Come as you are-smá­skíf­una minnir mig, og það bar meðal ann­ars á góma þetta kvöld,“ segir Krist­ó­fer. „Við vorum báðir á þeim tíma­punkti í tón­list­inni að við vorum að leita eftir nýjum verk­efnum. Á þeim tíma hafði ég afnot af stúd­íói hjá Skara og Junior, vinum mínum í Hafn­ar­firði, og stakk upp á að við mundum hitt­ast og taka upp nokkur lög þar sem þeir voru að spila í útlöndum og plássið laust til afnota.“

Fundu trommara á Hróarskeldu

Agnar og Krist­ó­fer tóku upp fimm lög á tveimur kvöldum, þar á meðal þrjú ný lög sem urðu nán­ast til að staðnum. Þessi lög röt­uðu svo öll á fyrstu plötu hljóm­sveit­ar­innar. Skömmu síðar gekk svo Karl Daði Lúð­víks­son bassa­leik­ari til liðs við þá og þeir byrj­uðu að taka upp og spila sem acoustic-tríó undir nafn­inu Lights on the highway. „Hljóm­sveitin starf­aði í tals­verðan tíma þannig, ég og Aggi báðir á gítar og í söng og Kalli á bass­ann; alltaf óraf­magnað. Við spil­uðum á pínu­litlum kaffi­húsum út um alla Reykja­vík og þá hafði mynd­ast skemmti­legur hópur af tón­list­ar­fólki sem var á svip­aðri línu og spil­aði oft saman á þessum tíma, Tenderfoot, Indigo, Pétur Ben, Moody Company og fleiri. Við vorum alltaf með í bak­hönd­inni að finna okkur trommara og hann fannst fyrir til­viljun á Hróa­skeldu­há­tíð­inni í Danmörku 2004 þar sem ég og Halli lentum saman í tjald­búðum,“ segir Krist­ó­fer og er hér að tala um Þórhall Reyni Stef­áns­son. „Eftir að heim var komið var stungið í sam­band og Halli kom­inn á bak við trommu­settið í band­inu. Rúmu hálfu ári síðar vorum við komnir í Stúdíó Grjót­námuna fyrir til­stilli Eiríks Rósberg Eiríks­sonar stór­vinar okkar en þar var fyrsta platan okkar tekin upp á mjög skömmum tíma. Við upp­tökur á plöt­unni bætt­ist síðan Gunn­laugur Lárusson í hóp­inn en við fengum hann „að láni“ frá vinum okkar í Brain Police. Gulli skil­aði sér reyndar ekki aftur til þeirra fyrr en ein­hverjum árum síðar.“

Ást, togstreita, fíflaskapur

Stefán Gunn­laugs­son hljóm­borðs­leik­ari bætt­ist svo í hljóm­sveit­ina en einnig hafa gít­ar­leik­ar­arnir Konráð Bartch og Bjarni Þór Jensson komið að band­inu á ein­hverjum tíma­punkti. Krist­ó­fer segir að erfitt sé að skil­greina teg­und tón­list­ar­innar sem þeir spila en hipparokk kom­ist kannski næst því. Þeir hafa sent frá sér tvær plötur, Lights on the Highway (2005) og Amanita Muscaria (2009) auk nokk­urra útvarps­smá­skífa, þar á meðal lagið Leiðin Heim sem er senni­lega þekktasta lagið þeirra og það eina á íslensku. „Við höfum spilað út um allar trissur, allt frá pöbbum í Breið­holti til London Astoria og The Marquee á Englandi. Við spil­uðum mikið á Dillon, Gauknum, Grand Rock og þessum helstu tón­leika­stöðum á sínum tíma þar sem nándin og hávað­inn var alls­ráð­andi. Við vorum einnig þess heið­urs aðnjót­andi að fá að spila í Silf­ur­bergi á Opn­un­ar­há­tíð Hörpu ásamt fleiri frá­bærum íslenskum hljóm­sveitum. Árið 2012 ákváðum við að setja hljóm­sveit­ina til hliðar þar sem Aggi var að flytja til Banda­ríkj­anna, og héldum þá tón­leika undir nafn­inu „Afsakið Hlé“. Hljóm­sveitin hefur þó aldrei hætt, enda stór partur af okkur öllum.“

Hvað er minn­is­stæð­ast? Ást, vin­átta, tog­streita, sköp­un­ar­gleði, rifr­ildi, ferða­lög og fífla­skapur. Það heitir víst að vera í hljóm­sveit. Líklega er þetta eins og að eiga margar kærustur í einu sem eiga allar sama afmæl­is­dag­inn. Að hafa skapað eitt­hvað saman sem við getum verið stoltir af stendur þó alltaf upp úr, það er bara þannig.“

Furðuleg sjálfhverfa

Hljóm­sveitin kom síð­ast saman 2015 og þá tóku þeir eins konar míni-tour og spil­uðu meðal ann­ars á Quest, Dillon, KEX, Húrra, Græna hatt­inum og Eistna­flugi. „Það er í raun Stefáni Magn­ús­syni að þakka að við höfum látið verða af þessu bæði þá og núna en við ætlum að halda tvenna tón­leika á Hard Rock 29. og 30. des­em­ber næst­kom­andi. Miða­salan er í fullum gangi á tix.is og gengur vonum framar, við erum reyndar alveg orð­lausir yfir við­brögð­unum sem við höfum fengið. Við hlökkum allir mikið til að hitt­ast og fá að spila saman aftur þessi tvö skipti opin­ber­lega. Vonandi fáum við að smita sem flesta á þeim stutta tíma af þess­ari furðu­legu sjálf­hverfu sem hljóm­sveitin er.“

Mynd / Aðsend